Protokół buntu. Strategia wyjścia

Kolejna książka o onu Mordbocie. Dobrze się czyta. Fajnie, że jest ciągłość akcji. Jest trochę zabawniejsza niż poprzednia

Kolejna książka o onu Mordbocie. Dobrze się czyta. Fajnie, że jest ciągłość akcji. Jest trochę zabawniejsza niż poprzednia

Nadal dobra lektura, z garścią nietuzinkowych spostrzeżeń, specyficznym humorem i bardzo ludzkim androidem, ale do pierwszej książki jednak kawałek brakuje. W "Protokole buntu" zabrakło świeżości, a sama intryga jest rozczarowująco prosta, natomiast "Strategia wyjścia" nabiera rumieńców dopiero po przekroczeniu połowy objętości historii.

Obie mikropowieści wyglądają na pisane już trochę wbrew sobie, bez przekonania, wyłącznie dlatego, że czytelnicy koniecznie chcieli poznać kolejne przygody Mordbota. Oczywiście autorka jest zbyt sprawną rzemieślniczką, żeby nie poradzić sobie z wyzwaniem, ale mimo wszystko czuje się, że frajda z tworzenia opowieści o trapionej rozmaitymi przypadłościami psychicznymi jednostce ochroniarskiej już jakby trochę przygasła.

Naturalnie sięgnę i po kolejny tom, bo po prostu dobrze się to czyta, co na dzisiejszym rynku powieści fantastycznych nie jest aż taką częstą sprawą.

Nadal dobra lektura, z garścią nietuzinkowych spostrzeżeń, specyficznym humorem i bardzo ludzkim androidem, ale do pierwszej książki jednak kawałek brakuje. W "Protokole buntu" zabrakło świeżości, a sama intryga jest rozczarowująco prosta, natomiast "Strategia wyjścia" nabiera rumieńców dopiero po przekroczeniu połowy objętości historii.

Obie mikropowieści wyglądają na...

Mordbot podróżuje samotnie, jednak okazuje się, że coraz więcej osób to poszukuje, a ukrywanie się nie jest tak proste, jak początkowo zakładało. Zdana na siebie jednostka ochroniarska próbuje poradzić sobie w świecie ludzi.

Druga polska książka z cyklu o Mordbocie napisanym przez Marthę Wells zawiera trzecie i czwarte opowiadanie: „Protokuł buntu” oraz „Strategię wyjścia”. Jednak o ile np. „Zbłąkane dzieci” McGuire to faktycznie także opowiadania, niekoniecznie zupełnie bezpośrednio z cyklem, tak te książki czyta się jak krótkie powieści podzielone na segmenty. Co prawda w każdym przeżywamy nieco inną przygodę i w pewnym sensie jest to zamknięta całość, to przynajmniej na razie: każde kolejne rozpoczyna się bezpośrednio po zakończeniu poprzedniego.
Lubię tego bohatera i lubię pomysł Wells na to, jak go poprowadzić. To dość unikatowe SF, w którym skupiamy się na postaci, jego psychologii i codziennym funkcjonowaniu. Nie na co dzień spotyka się też w literaturze postacie aromantyczne i aseksualne, a więc jeśli ktoś tego właśnie szuka: w tym cyklu po prostu to znajdzie.
Muszę jednak przyznać, że te dwa kolejne opowiadania podobały mi się nieco mniej, niż tom pierwszy. Początek dał mi coś nowego: bohatera, którego jeszcze w SF nie widziałam, w połączeniu z lekką, dość żartobliwą narracją, która jednak w dalszym ciągu ma elementy techniczne i zdecydowanie SF jest, nie zahacza w żadnym razie o fantasy czy nawet science fantasy. Jednakże samo to w kolejnych tomach to już nieco za mało, a miałam poczucie, że sama fabuła w tych dwóch kolejnych opowiadaniach sama w sobie aż tak mnie nie wciąga i nie trzyma w napięciu.
Miałam wrażenie, że te historie zaczynają się już robić nieco wtórne. To klasyczne, przygodowe SF, w którym podróżujemy po świecie i razem z bohaterem przeżywamy przygody. Jednak osobiście naprawde nie czuje stawki, a powtarzane w kółko te same żarty jakoś przestają mnie bawić.
Dlatego też mam tylko nadzieję, że w kolejnej części, czyli już w pełnowymiarowej powieści, dostanę opowieść, która i fabularnie będzie dla mnie czymś intrygującym bądź: zachwyci mnie po prostu czymś jeszcze. Bo jeśli nie, obawiam się, że ten cykl może skończyć dla mnie jak „Expanse”: zachwyci mnie początek, ale ostatecznie każdy kolejny tom będzie dla mnie coraz to bardziej nudny.
Przyznam, że jest mi trochę szkoda. Naprawdę chciałam, by ten tom podobał mi się tak bardzo, jak pierwsze opowiadanie i mam nadzieję, że w kolejnym, który mam już na półce, autorce uda się trochę odkuć. Bo niestety, jeden pomysł ciągnięty przez kilka opowieści rzadko wystarcza, aby stworzyć coś, co przez cały czas będzie utrzymywało uwagę czytelnika.

Mordbot podróżuje samotnie, jednak okazuje się, że coraz więcej osób to poszukuje, a ukrywanie się nie jest tak proste, jak początkowo zakładało. Zdana na siebie jednostka ochroniarska próbuje poradzić sobie w świecie ludzi.

Druga polska książka z cyklu o Mordbocie napisanym przez Marthę Wells zawiera trzecie i czwarte opowiadanie: „Protokuł buntu” oraz „Strategię...

Lepsze niż wcześniejsze tomy tej serii.

Lepsze niż wcześniejsze tomy tej serii.

Szukałem szukałem i znalazłem coś z SF co nie jest odtwórcze. Czyta się dobrze, chociaż zaimki trochę irytują. Historia dość wartka, losy bohaterów ciekawe a postacie i świat ok. Podróże międzygwiezdne i ogólnie fizyka średnio no ale ...

Szukałem szukałem i znalazłem coś z SF co nie jest odtwórcze. Czyta się dobrze, chociaż zaimki trochę irytują. Historia dość wartka, losy bohaterów ciekawe a postacie i świat ok. Podróże międzygwiezdne i ogólnie fizyka średnio no ale ...

Jeszcze lepsze niż świetny pierwszy tom.

Jeszcze lepsze niż świetny pierwszy tom.

Mordobot dla pewnych ludzi może być zaskakująco poruszającą książką. Opowiada bowiem o osobie odseparowanej od społeczeństwa, która widzi niesprawiedliwości i pragnie się im przeciwstawić. Zarazem rozumie swoją bezsilność i nie znosi interakcji społecznych.
Mordobot jest w dużej mierze niezrozumiany i gdy odnajduje ludzi bądź maszyny, które próbują dać mu miejsce na bycie sobą, jest dozgonnie wdzięczny.
Wiele osób będzie miało problem z tą perspektywą, bo zwyczajnie nie jest im bliska. I to nie jest książka dla nich, dla pozostałych to może być katharsis.

Mordobot dla pewnych ludzi może być zaskakująco poruszającą książką. Opowiada bowiem o osobie odseparowanej od społeczeństwa, która widzi niesprawiedliwości i pragnie się im przeciwstawić. Zarazem rozumie swoją bezsilność i nie znosi interakcji społecznych.
Mordobot jest w dużej mierze niezrozumiany i gdy odnajduje ludzi bądź maszyny, które próbują dać mu miejsce na bycie...

I znowu 8,5, bardzo przemyślana, bardzo logiczna i ciekawa. Czyta się rewelacyjnie, świetna rozrywka

I znowu 8,5, bardzo przemyślana, bardzo logiczna i ciekawa. Czyta się rewelacyjnie, świetna rozrywka

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2025/04/pamietniki-mordbota-3-4-martha-wells.html

Nie będę Wam więcej marudzić o tej książce. Ani o tej serii, bo trzeciego tomu nie zamierzam kupować. „Pamiętniki Mordbota” mogły być naprawdę świetną lekturą, głównie przez pomysł na fabułę i potencjał, jaki się z tym wiązał. Niestety, wyszło jak zwykle. Bez szału. Nie kupiła mnie ta historia. Nie polecę jej nikomu. Ani fanowi sci-fi, a już tym bardziej nie czytelnikowi, który dopiero zaczyna swoją przygodę z tym gatunkiem. Są lepsze książki w tych tematach, co lepsze właśnie od wydawnictwa MAG. Zatem omińcie Marthe Wells, a weźcie Raya Naylera czy Jamesa Coreya, których książki są świetne.

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2025/04/pamietniki-mordbota-3-4-martha-wells.html

Nie będę Wam więcej marudzić o tej książce. Ani o tej serii, bo trzeciego tomu nie zamierzam kupować. „Pamiętniki Mordbota” mogły być naprawdę świetną lekturą, głównie przez pomysł na fabułę i potencjał, jaki się z tym wiązał. Niestety, wyszło jak zwykle. Bez szału. Nie kupiła...

W tomie III i IV Pamiętników Mordbota, Mordbot... mordbotuje sobie dalej radośnie. Kolejne tomy zdecydowanie trzymają wysoki poziom dwóch pierwszych i czyta się je z wielką przyjemnością.

W tomie III i IV Pamiętników Mordbota, Mordbot... mordbotuje sobie dalej radośnie. Kolejne tomy zdecydowanie trzymają wysoki poziom dwóch pierwszych i czyta się je z wielką przyjemnością.