Czarne miecze

Może i ciekawe, ale nudne i monotonne.

Może i ciekawe, ale nudne i monotonne.

"Czarne Miecze" Arkadego Saulskiego to pełna emocji podróż do surowego świata inspirowanego Japonią – rzadko spotykanego kierunku w polskiej fantastyce. Historia wciąga od pierwszej strony, a postacie, zwłaszcza Duch Inu, są bogate w przeżycia i wewnętrzne zmagania.

Droga Inu śladem sake okazała się fascynująca i nieprzewidywalna. Każdy jego krok odsłaniał nowe oblicza świata, skłaniał do refleksji nad honorem i skutkami dawnych decyzji, a przy tym pełen był napięcia i subtelnej tajemnicy, która trzyma czytelnika w niepewności.

Swiat opisany w książce pełen jest intryg, politycznych gier, sekretów i starć. Każdy klan ma swoje cele, każda decyzja może przynieść zaskakujące skutki, a skomplikowane relacje między bohaterami sprawiają, że świat wydaje się żywy i niebezpieczny.

Na plus działa też słowniczek na końcu książki, który ułatwia zrozumienie obcych wyrażeń i pokazuje wiedzę autora o kulturze Japonii. Dzięki niemu lektura staje się bardziej przystępna, a jednocześnie czuć, że autor dobrze rozumie i szanuje inspiracje kulturowe.

Nie sposób też nie wspomnieć o scenach walki i sposobie posługiwania się bronią. Są dynamiczne, precyzyjne i realistyczne, a ich opis wciąga tak bardzo, że momentami czuć napięcie, oddech przeciwnika i wagę każdego ciosu.

Co ważne, Inu nie jest typowym „nieśmiertelnym bohaterem”. Choć doskonale wyszkolony, zachowuje ludzkie uczucia. Można go zranić, odczuwa ból fizyczny i psychiczny, co sprawia, że jego decyzje i działania są bardziej wiarygodne, a historia staje się mocniej angażująca.

Książki nie chce się odkładać. Tworzą to mocny klimat, stopniowo odsłaniana intryga i wciągające pojedynki. Pozostawia lekki niedosyt, ale też ciekawość przed kolejną odsłoną, co sprawia, że aż chce się sięgnąć po następny tom trylogii.

"Czarne Miecze" Arkadego Saulskiego to pełna emocji podróż do surowego świata inspirowanego Japonią – rzadko spotykanego kierunku w polskiej fantastyce. Historia wciąga od pierwszej strony, a postacie, zwłaszcza Duch Inu, są bogate w przeżycia i wewnętrzne zmagania.

Droga Inu śladem sake okazała się fascynująca i nieprzewidywalna. Każdy jego krok odsłaniał nowe oblicza...

(audiobook)
Ocena pomiędzy 6 a 7.
Ogólnie mi się podobało, ale historia jest zdecydowanie zbyt prosta jak na mój gust, właściwie nie ma tu żadnych zaskoczeń. Foreshadowing - jeśli można go tak nazwać - bardzo oczywisty.
Sam setting jest ciekawy, ale postacie nie do końca do mnie przemawiają. Nie mam ulubionej postaci, nikogo szczególnie nie nienawidzę.
Kilka motywów można by było rozwiązać inaczej i sprawiły by, że powieść byłaby ciekawsza.

Mam nadzieję, że kolejne części są lepsze, ale raczej nie zabiorę się za nie w najbliższym czasie.

(audiobook)
Ocena pomiędzy 6 a 7.
Ogólnie mi się podobało, ale historia jest zdecydowanie zbyt prosta jak na mój gust, właściwie nie ma tu żadnych zaskoczeń. Foreshadowing - jeśli można go tak nazwać - bardzo oczywisty.
Sam setting jest ciekawy, ale postacie nie do końca do mnie przemawiają. Nie mam ulubionej postaci, nikogo szczególnie nie nienawidzę.
Kilka motywów można...

Wyciągnęłam się za drugim razem, ale jak się wciągnęłam to musiałam skończyć.

Plus za bohatera , który umie przyznać się do błędu. Bardzo męska historia .

Wyciągnęłam się za drugim razem, ale jak się wciągnęłam to musiałam skończyć.

Plus za bohatera , który umie przyznać się do błędu. Bardzo męska historia .

Początek książki zapowiadał się naprawdę świetnie, jednak w miarę biegu fabuły było coraz gorzej.

Postać Inu zaciekawiła mnie od pierwszych stron, a jego skrywana tajemnica niesamowicie mnie interesowała. Mimo jego wad polubiłam go, gdyż nie spotkałam się jeszcze z męskim bohaterem, który byłby taki wrażliwy i jednocześnie twardy. Myślę, że to właśnie główny bohater ma najwięcej charakteru, a pozostałe postacie są płaskie jak kartka papieru. Relacja między Inu a pewnym młodzieńcem jest OK, jednak jest mało wiarygodna ze względu na to, że nie jesteśmy świadkami kwitnienia przyjaźni. Autor po prostu przeskoczył kilka tygodni w fabule i postawił nas przed faktem dokonanym: stali się przyjaciółmi. Inne relacje mają podobny problem...

Fabuła jest jednowątkowa i niestety nie jest porywająca, jednak przyjemnie mi się słuchało audiobooka, głównie ze względu na klimat, który w książce jest świetnie oddany! Rozczarowało mnie natomiast niewiele elementów fantastycznych - czasem jest coś wspomniane o umiejętnościach Duchów, jednak to za mało, by zaklasyfikować tę książkę do fantastyki. Zakończenie, jednak daje nadzieję na poprawę w kolejnym tomie w tej kwestii.

Naprawdę zastanawiam się nad kontynuacją tej serii...

Początek książki zapowiadał się naprawdę świetnie, jednak w miarę biegu fabuły było coraz gorzej.

Postać Inu zaciekawiła mnie od pierwszych stron, a jego skrywana tajemnica niesamowicie mnie interesowała. Mimo jego wad polubiłam go, gdyż nie spotkałam się jeszcze z męskim bohaterem, który byłby taki wrażliwy i jednocześnie twardy. Myślę, że to właśnie główny bohater ma...

7

7

120/2025 (audiobook 85/2025)
- Nie możesz być japońskim Wiedźminem.
- Cooo?! Ja nie mogę?! Potrzymaj mi sake!

Analogie z Geraltem nie są tu przypadkowe: Inu jest także społecznym wyrzutkiem, mieczem robi jak Malmsteen stratocasterem, a i zabija potwory, tyle że zamiast tłuc wiwerny, widłogony czy harpie – rzeza ludzi. Tych złych oczywiście.
„Czarne miecze” nie są jednak literaturą fantasy, to powieść historyczno-przygodowa, mocno osadzona w japońskiej historii, kulturze i obyczajowości.
To opowieść o wojnie klanów – w szerszym kontekście – oraz o przygodach Inu – Ducha, najemnika po przejściach, wojownika z przeszłością, który w wyniku splotu pewnych wydarzeń trafia do siedziby jednego z klanów i zostaje wciągnięty w wir dynamicznych wydarzeń.
Akcja powieści swą dynamiką przypomina fechtunek japońską kataną: dzieje się dużo i szybko. Ale bynajmniej nie cierpi na tym fabuła: Saulski ciekawie buduje tę historię, stopniuje napięcie, umiejętnie doprowadza do kulminacyjnego punktu.

Przyznam szczerze, że znów poczułem się chłopaczkiem w krótkich portkach, który wdrapywał się z książką na drzewo, by poczytać o przygodach ulubionego bohatera.
Dziś już nie chce mi się w parku Grabiszyńskim szukać odpowiedniego drzewa, ale chce mi się czytać o dalszych losach Inu oraz klanu Oda, zwłaszcza, że całość pierwszego tomu wieńczy soczysty twist ending.

Lektor: Mariusz Bonaszewski

120/2025 (audiobook 85/2025)
- Nie możesz być japońskim Wiedźminem.
- Cooo?! Ja nie mogę?! Potrzymaj mi sake!

Analogie z Geraltem nie są tu przypadkowe: Inu jest także społecznym wyrzutkiem, mieczem robi jak Malmsteen stratocasterem, a i zabija potwory, tyle że zamiast tłuc wiwerny, widłogony czy harpie – rzeza ludzi. Tych złych oczywiście.
„Czarne miecze” nie są jednak...

Przyjemna książka z świetnym
azjatyckim klimatem.

Przyjemna książka z świetnym
azjatyckim klimatem.

Książka idealnie w moim guście. Samurajowie, krwawe walki, ciekawe postacie sprawiły, że książkę przeczytałem nie chcąc jej odkładać. Wiele momentów wywołało we mnie silne emocje z czego jestem naprawdę zadowolony. Jedyne co bym poprawił to wątek miłosny, ale nie o tym jest ta książka. Chętnie sięgnę nie tylko po tą serię lecz po inne książki autora. Cieszę się, że przeczytałem przygodę Inu oraz Nabu, oraz mam nadzieję, że reszta serii będzie równie dobra!💪😎

Książka idealnie w moim guście. Samurajowie, krwawe walki, ciekawe postacie sprawiły, że książkę przeczytałem nie chcąc jej odkładać. Wiele momentów wywołało we mnie silne emocje z czego jestem naprawdę zadowolony. Jedyne co bym poprawił to wątek miłosny, ale nie o tym jest ta książka. Chętnie sięgnę nie tylko po tą serię lecz po inne książki autora. Cieszę się, że...

Taka sobie, napewno nie najgorsza książka z tego wydawnictwa. Chwilami ciekawa i wciągająca, ale dość przewidywalna. Bardzo widocznie inspirowana filmem "straż przyboczna" Kurosawy. Z jakiegoś powodu strasznie nadużycie słowa "kunsztowne".

Taka sobie, napewno nie najgorsza książka z tego wydawnictwa. Chwilami ciekawa i wciągająca, ale dość przewidywalna. Bardzo widocznie inspirowana filmem "straż przyboczna" Kurosawy. Z jakiegoś powodu strasznie nadużycie słowa "kunsztowne".