Arabskie opowieści 2. Historie prawdziwe

Irytująca i nudna książka. Aż dziwne ale w tej części przebija się ogromna niechęć i odraza do arabów. Tragiczny język. Jedno wielkie rozczarowanie

Irytująca i nudna książka. Aż dziwne ale w tej części przebija się ogromna niechęć i odraza do arabów. Tragiczny język. Jedno wielkie rozczarowanie

Już jakiś czas temu recenzowałam pierwszy tom arabskich opowieści. W końcu przyszedł czas na tom drugi.
Nikt lepiej nie przybliży nam klimatu Orientu, niż osoba mieszkająca tam przez wiele lat swojego życia. Tak właśnie jest z powieściami Tany Valko, która w każdej ze swoich książek przemyca sporą dawkę wiedzy na temat kultury i religii krajów muzułmańskich, w tym głównie Libii.
W ,,Arabskie opowieści 2” autorka przybliży nam historię oparte na jej życiowych doświadczeniach, w tym również pracę w polskiej ambasadzie w Libii.
Niestety praca w takim miejscu nie należała do najłatwiejszych. Stres, mobbing na każdym kroku.
W kraju, w którym panuje prohibicja, alkohol lał się strumieniami. Samo życie na obczyźnie nie należy do najłatwiejszych, a w szczególności kiedy dochodzą do tego jeszcze problemy małżeńskie tj. zazdrość, czy brak zaufania.
Autorka ukazuje mrożący krew w żyłach obyczaj obrzędu zabijania zwierząt. W krajach europejskich coś takiego byłoby po prostu nie do pomyślenia. W życiu nie chciałabym być tego świadkiem. Po takim widoku zostałabym z pewnością wegetarianką do końca życia.
Jeśli ktoś z was, tak jak ja, czytał już ~Arabską Sagę~, to po przeczytaniu tej książki dostanie dużą dawkę informacji na temat występujących tam bohaterów. Malika, to osoba, która wyróżniała się na tle uciemiężonych w tym kraju kobiet. Piastowała wysokie stanowisko i wzbudzała szacunek nawet wśród mężczyzn, którzy nie raz się przed nią lękali. Nie obyło się również bez bardzo przykrych historii- Samiry, brutalnie krzywdzonej przez męża. Przeczytamy o rządach Kaddafiego i jego wpływ na obecne życie Libijczyków.
Tanya Valko wykazała się sporą odwagą mieszkać w tak konserwatywnym kraju, gdzie prawa kobiet nie są respektowane, a jednocześnie wychowywać tam dwójkę dzieci. Czy zdecydowałabym się na życie w takim kraju? Chyba nie, ale chętnie odwiedziłabym je turystycznie.
Polecam🧡

Już jakiś czas temu recenzowałam pierwszy tom arabskich opowieści. W końcu przyszedł czas na tom drugi.
Nikt lepiej nie przybliży nam klimatu Orientu, niż osoba mieszkająca tam przez wiele lat swojego życia. Tak właśnie jest z powieściami Tany Valko, która w każdej ze swoich książek przemyca sporą dawkę wiedzy na temat kultury i religii krajów muzułmańskich, w tym głównie...

Na wstępie nadmienię, że jestem wielką fanką autorki, Tanyi Valko! Jestem na bieżąco z jej książkami i bardzo cenię jej twórczość. Z tego też powodu ucieszyłam się na jej biografię (część pierwszą).

Jakiż był jednak mój zawód z chwilą przeczytania tej książki… Autorka, która pisze całą porywającą sagę, swoją biografię przedstawia w sposób… nudny… Po prostu nudny… Jest to dla mnie wręcz nie do pomyślenia, gdyż w totalnym kontraście do jej twórczości beletrystycznej…

Nie lubię nie doczytywać książek, w związku z czym i tę książkę czytałam i czytałam, licząc na to, że w końcu pojawi się coś ciekawszego...
Widać w niej z których momentów swojego życia autorka czerpała pomysły na historie bohaterów sagi, ale nawet te momenty opisane są w sposób totalnie nieporywający…

Jestem zawiedziona… Sięgnę jednak po kolejną część autobiografii, gdyż cały czas czekam na przeżycia z Arabii Saudyjskiej!

Na wstępie nadmienię, że jestem wielką fanką autorki, Tanyi Valko! Jestem na bieżąco z jej książkami i bardzo cenię jej twórczość. Z tego też powodu ucieszyłam się na jej biografię (część pierwszą).

Jakiż był jednak mój zawód z chwilą przeczytania tej książki… Autorka, która pisze całą porywającą sagę, swoją biografię przedstawia w sposób… nudny… Po prostu nudny… Jest to...

Sam tytuł brzmi jak baśniowe, orientalne opowieści, ale jeśli znacie jakiekolwiek książki tej autorki, to wiecie, że za całą tą baśniową otoczką jest cała masa ludzkich historii i przygód.
Arabskie opowieści z pięknym orientalnym tłem, łamiące serce i wyciskające łzy historie ludzkie. Tematy, które ranią, złoszczą, ale też takie słodko gorzkie.
Jest co czytać, jest co przeżywać, dlatego bardzo polecam tą bardzo przejmującą opowieść 💚💚💚

Sam tytuł brzmi jak baśniowe, orientalne opowieści, ale jeśli znacie jakiekolwiek książki tej autorki, to wiecie, że za całą tą baśniową otoczką jest cała masa ludzkich historii i przygód.
Arabskie opowieści z pięknym orientalnym tłem, łamiące serce i wyciskające łzy historie ludzkie. Tematy, które ranią, złoszczą, ale też takie słodko gorzkie.
Jest co czytać, jest co...

Libia kraj, który do niedawna był niedostępny dla Polaków, jeśli nie przyjeżdżali do niego na kontrakty. Wiele zmieniło się do „arabskiej wiośnie”, choć ze względów bezpieczeństwa, wyjazd do Libii jest odradzany przez polskie MSZ. Chyba na razie pozostaje mi zobaczyć Libię oczami Tanyi Valko.

W zbiorze krótkich opowiadań autorka opowiada o swojej pracy w Ambasadzie RP, oczywiście bez ujawniania tajemnic państwowych, do których miała dostęp, o ludziach, których spotkała, o libijskich zwyczajach, a nawet o „wolnej amerykance” na drogach. Każdy z rodziałów/opowiadań przybliża nam postać autorki, jej rodziny, współpracowników, przyjaciół i znajomych, ludzi, z którymi miała kontakt w czasie swojej pracy w Ambasadzie. Jak pisze sama autorka „Traumatyczne wydarzenia przedstawiam dziś z przymrużeniem oka, choć wierzcie mi, kiedy się rozgrywały, nie było mi do śmiechu.” Praca z szefem z piekła rodem nie należała do najłatwiejszych, mam wrażenie, że w placówce nikt nie znał definicji słowa „mobbinig”, a sytuacja w pracy odbijała się na życiu rodzinnym Valko. Myślę, że i mi nie byłoby do śmiechu, gdybym miała jeździć po libijskich drogach, gdzie przepisy (jakie przepisy?!) są nic nieznaczącą sugestią!
Każda z osób, o których opowiada Valko ma swoją historię, w jakiś sposób jest unikalna. Mamy szansę poznać kulisy władzy pułkownika Kaddafiego, przyczyny, dla których był tak popularny wśród rodaków, oraz powody, dla których tę popularność utracił. Poznajemy również wiele fascynujących kobiet, od lekarek, przez nauczycielki po ambasadorki.

Gdzieś między wierszami możemy też poznać kulturę Libii i postawy od skrajnie ortodoksyjnych po bardzo wyzwolone, „poczuć” smak tradycyjnych potraw i usłyszeć kakofonię klaksonów na libijskich drogach.

Dużym plusem jest lekkie pióro autorki, która snuje swoje opowieści w taki sposób, że możemy się poczuć jak na kawie u przyjaciółki. W opowiadaniach nie ma zbędnego zadęcia, czasami czuć dumę z osiągnięć, czasami przerażenie, czasami chce się po prostu wyżalić na sytuację w pracy lub w domu, lub podzielić radosnym wydarzeniem. W opowieściach Valko blichtr przyjęć korpusu dyplomatycznego miesza się z przyjęciami w niewielkim gronie przyjaciół, radość ze smutkiem, ekscytacja ze strachem. Emocje towarzyszą czytelnikom na każdej stronie w każdym odcieniu.

Jeśli macie ochotę na bardzo osobiste opowieści z egzotycznej dla nas Libii, to serdecznie polecam tę książkę.

Libia kraj, który do niedawna był niedostępny dla Polaków, jeśli nie przyjeżdżali do niego na kontrakty. Wiele zmieniło się do „arabskiej wiośnie”, choć ze względów bezpieczeństwa, wyjazd do Libii jest odradzany przez polskie MSZ. Chyba na razie pozostaje mi zobaczyć Libię oczami Tanyi Valko.

W zbiorze krótkich opowiadań autorka opowiada o swojej pracy w Ambasadzie RP,...

☕️ 140/2023 (24) #recenzja
Czy lubisz poznawać inne kultury? To było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, a muszę wam powiedzieć, że to była prawdziwa, fascynująca podróż w orientalny świat. Prawdziwa uczta czytelnicza. Z pozoru krótkie opowiadania składają się w jedną pełną i piękną, ale i trudną historię.
"Arabskie opowieści 2" są inspirowane osobistymi przeżyciami autorki, która miała bardzo barwnych znajomych. Czytając ją, miałam wrażenie, że czytam po prostu pamiętnik Tany Valko, która żyła w krajach arabskich przez 25 lat i obcowała z tą kulturą i ludźmi na co dzień. Poznała ich codzienność, problemy i radości. Ten świat jest inny, piękny, a jednocześnie przerażający. I to wszystko właśnie ukazuje nam autorka w swojej książce.
Myślę, że tak długie życie na obczyźnie zaowocowało wieloma znajomościami, ale autorka w swojej książce zawarła tylko kilka historii i znajomości, bliższych i dalszych. Jedną z nich jest historia Sofii, pół Angielki, pół Palestynki, której libijska rodzina odebrała dzieci po śmierci męża. Kobieta nic nie mogła zrobić, nikomu się nie mogła poskarżyć - decydowało tam twarde prawo szariatu. Inna postacią w tej historii, którą autorka opisała, jest Samira. Bardzo inteligentna i wykształcona kobieta, notorycznie gwałcona przez męża. Nie mogła się rozwieść, bo to za duża hańba dla rodziny. Te dwie kobiety i ich historie były najsmutniejsze i najbardziej bolesne w skutkach. Dla europejskiej kobiety nie do wyobrażenia.
Moją uwagę przykuła także sama autorka i jej punkt widzenia, ludzi i obyczajów. To było nie lada przeżycie i lepsze niż wycieczka za kilka tysięcy złotych. Czułam wszystko, emocje i opisywane wydarzenia były niewiarygodne. Jedyne, czego nie czułam, to fizycznych promieni słonecznych. Drugą postacią, która mnie zafascynowała, była doktor Malika, pierwsza libijska pani ambasador. Bardzo temperamentna Libijka. Jej historia jest powiązana z kolei z Kaddafim, libijskim dyktatorem - zabitym przez rozjuszony tłum w 2011.
To niesamowita książka, dzięki której możemy chociaż trochę poznać tę kulturę wraz z jej zaletami i wadami. Pokazuje nam, jak wygląda rzeczywistość. Obala mity i stereotypowe myślenie o arabskiej kulturze, mężczyznach i kobietach. Opisuje mieszane małżeństwa z wszystkimi ich blaskami i cieniami. Pokazała nam świat bardzo nieprzychylny kobietom, ale i w nim kobiety, które odnosiły sukcesy i realizowały się zawodowo. Oprócz bolesnych i smutnych wydarzeń zawiera dużą dawkę humoru.
Polecam z całego serca każdemu, by pozwiedzał ten kraj przynajmniej na kartach tej książki. Dla mnie to była niesamowita przygoda 😉 Chętnie wybrałabym się na wycieczkę, ale nie sądzę, by ona pozwoliła mi na poznanie tego kraju i kultury bardziej niż powieść autorki, a poza tym nie wiem, czy jestem aż tak odważna…

Zachęcam Was również do odwiedzenia sklepu @kawa.pl, w którym można kupić przepyszną kawę. Sklep ten jest sponsorem pakietu kawy arabic i partnerem w fascynującej akcji promocyjnej dla tej niezwykłej książki. Dzięki tej współpracy, sklep ten stał się także nieodłącznym partnerem wydawnictwa @proszyński. Zapraszam Was na zapierającą dech przygodę z orientem, która przeniesie Was w świat niezwykłych opowieści i aromatycznej kawy. Zostawiam wam link do sklepu: https://kawa.pl/
#kawapl #tanyavalko #proszynski_wydawnictwo #arabskieopowieści #reklama #orient #seriaarabska #światorientu #współpracabarterowa #polecajka #relax #arabskieopowieści2 #reklama #współpracareklamowa

☕️ 140/2023 (24) #recenzja
Czy lubisz poznawać inne kultury? To było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, a muszę wam powiedzieć, że to była prawdziwa, fascynująca podróż w orientalny świat. Prawdziwa uczta czytelnicza. Z pozoru krótkie opowiadania składają się w jedną pełną i piękną, ale i trudną historię.
"Arabskie opowieści 2" są inspirowane osobistymi przeżyciami...

Tym razem nie kazałam sobie długo czekać, aby ponownie zanurzyć się w ten świat.

Kontrowersyjna tradycja, muzułmańskie obrzędy i arabska kultura. Nie wszystkie kobiety w tym kraju cierpią. Nie wszystkie są gwałcone i poniżane przez swoich mężów. Nie wszystkim są odbierane dzieci. Są również takie kobiety, które doskonale się tam odnalazły i są szczęśliwe. Choć pewnie jest ich znacznie mniej. Autorka przedstawia nam historie z różnego punktu widzenia, dzięki czemu jest ona jeszcze ciekawsza.

Ważną, a może i najważniejszą rolę odgrywają mężczyźni. Autorka przestawia nam ich religię, poglądy i stosunek do kobiet.

Muszę przyznać, że nie była to dla mnie lekka lektura. Wywołała we mnie sporo emocji i smutku. Nie mogę pojąć, że w XXI wieku kobiety są traktowane tak bardzo przedmiotowo...

Mimo trudnych tematów książkę czyta się rewelacyjnie.

Tym razem nie kazałam sobie długo czekać, aby ponownie zanurzyć się w ten świat.

Kontrowersyjna tradycja, muzułmańskie obrzędy i arabska kultura. Nie wszystkie kobiety w tym kraju cierpią. Nie wszystkie są gwałcone i poniżane przez swoich mężów. Nie wszystkim są odbierane dzieci. Są również takie kobiety, które doskonale się tam odnalazły i są szczęśliwe. Choć pewnie jest...

,, Arabskie opowieści. Historie prawdziwe część 2" to kolejna książka mojej ulubionej autorki @tanya_valko , którą uwielbiam i przyznam skrycie z niecierpliwością czekałam na tę książkę.
Historie są tutaj oparte prawdziwymi wydarzeniami, dzięki czemu dowiadujemy się, jak żyją tutaj ludzie, z czym borykają się na co dzień i jakie przeciwności losu na nich spadają.
Autorka w swojej książce ma przede wszystkim ogromne doświadczenie na temat ich kultury i świata, w którym żyją.
Wbrew wszystkiemu związki chrześcijańsko-muzułmańskie nie zawsze muszą skończyć się źle, są takie, gdzie kobiety pomimo wszystko spełniają się zawodowo, a mąż ich w tym wspiera.
Były również takie historię, gdzie nie wszystko było piękne, kolorowe i usłane różami.
Przyznam, że nigdy do końca nie zrozumiem tej kultury, ale cieszę się, że dzięki autorce mogę stać się ich częścią dzięki tym historią, które zostały przelane na papier.
Pomimo łez szczęścia przeplatanych z ogromnym bólem, przy którym musiałam chwilę ochłonąć.
Jest to bardzo dobra książka, obok której nie można przejść obojętnie. Dla mnie prawdziwa, wstrząsającą, smutna, ale dającą też nadzieję na lepsze jutro.

,, Arabskie opowieści. Historie prawdziwe część 2" to kolejna książka mojej ulubionej autorki @tanya_valko , którą uwielbiam i przyznam skrycie z niecierpliwością czekałam na tę książkę.
Historie są tutaj oparte prawdziwymi wydarzeniami, dzięki czemu dowiadujemy się, jak żyją tutaj ludzie, z czym borykają się na co dzień i jakie przeciwności losu na nich spadają.
Autorka...

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki Arabskie opowieści 2. Historie prawdziwe, której autorką jest Tanya Valko. Z zasady nie czytam opisów książek więc nie lada zaskoczeniem był dla mnie fakt, że razem z autorką zadomowię się z polskiej placówce dyplomatycznej w afrykańskiej Libii. Kolejny raz utwierdzam się w przekonaniu, że praca w tego typu miejscu nie ma nic wspólnego z wyobrażeniami, jakie miałam. I zapewne nie tylko ja. Tymczasem Tanya, podobnie jak Igor Kaczmarczyk, pokazują jak wygląda rzeczywistość. Valko nie skupiła się jednak na samej pracy i kwestiach z nią związanych. Przedstawiła czytelnikom realia życia w tak mało znanej nam rzeczywistości. Opisała mieszane małżeństwa oraz wszystkie blaski i cienie z nimi związane. Obaliła wiele mitów dotyczących przekonania o tym, że każdy muzułmanin to bezwzględny szowinista, a każda muzułmanka to potulna i zahukana gospodyni domowa. Tanya Valko pokazała, że nawet w tak nieprzyjaznym dla kobiet świecie potrafią one odnosić sukcesy i piastować wysokie stanowiska. Skonfrontowała czytelników również z kilkoma historiami z życia wziętymi. Niektóre z nich złamały mi serce. Co do samej Libii to nie planowałam nigdy podróży w tamte rejony i zdania po lekturze nie zmieniłam. Mam wrażenie, że panuje tam chaos i trudny do zniesienia hałas. Takie mam przynajmniej wyobrażenia po skończonej lekturze i wydaje mi się, że nie jest to kraj, w którym mogłabym się odnaleźć. Niemniej jednak bardzo przyjemnie było zatopić się w historie opisane na kartach powieści. Autorka ma bardzo przyjemny styl i z pewnością sięgnę po kolejne jej książki.

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki Arabskie opowieści 2. Historie prawdziwe, której autorką jest Tanya Valko. Z zasady nie czytam opisów książek więc nie lada zaskoczeniem był dla mnie fakt, że razem z autorką zadomowię się z polskiej placówce dyplomatycznej w afrykańskiej Libii. Kolejny raz utwierdzam się w przekonaniu, że praca w tego typu miejscu nie ma nic...

Druga część wciągnęła mnie nawet bardziej niż pierwsza. Odkryłam dalsze losy autorki w polskiej ambasadzie, w której nastał szef z piekła rodem. Tanya i inne pracownice były traktowane jak zwykłe wyrobnice, które mają harować po 12 godzin dziennie, nie tylko w biurze, lecz także jako prywatne służące i kucharki na imprezach Daniela.

Z zaciekawieniem poznawałam też losy arabskich kumpli i koleżanek autorki. Jedna z nich była bliską współpracownicą Kaddafiego.

Z przerażeniem czytałam o wypadkach na arabskich autostradach. Na myśl o tym co wyprawiają tam kierowcy włos dęba staje. Incydenty drogowe nie ominęły także rodziny narratorki.

Ich pobyt w Libii skończył się z nastaniem arabskiej wiosny, lecz tym samym rozpoczęła się kariera pisarska Tanyi Valko. Autorka sama przyznała, że gdyby nie wredny szef nigdy nie szukałaby alternatywy, więc ostatecznie dobrze się stało, bo jej książki czyta się z prawdziwą przyjemnością.

Opowieść oparta na faktach brzmi niesamowicie. Aż trudno uwierzyć, że jedna osoba mogła przeżyć tyle przygód, często niebezpiecznych. Uwagę zwraca życzliwość zwykłych ludzi. Libijczycy nie raz bez wahania pomagali obcym osobom, nie prosząc o nic w zamian. To robi wrażenie.

W książce przedstawione jest całe spektrum postaw, od skrajnie ortodoksyjnych po nowoczesne. Jak w każdym kraju, tak i tu są różne grupy. Z pewnością arabska mentalność jest inna od europejskiej i trzeba dobrze znać tych ludzi i ich kraj, by w nim przetrwać. Autorka jest odważną osobą, która nie waha się wyrazić swojej opinii i wziąć w obronę tłamszone kobiety. Lubi też się bawić na wystawnych przyjęciach i poznawać nowych ludzi. Myślę, że trzeba być bardzo otwartym na świat, by funkcjonować przez wiele lat za granicą, w odmiennym środowisku.

Dzięki tej książce poznałam też sposób działania ambasady i zakres obowiązków jej pracowników. To było bardzo ciekawe.

Książka jest napisana lekkim, potocznym językiem a wszystkie wtrącenia w obcych językach - tłumaczone. Na końcu znajduje się słowniczek oraz krótka historia Libii oraz ważne informacje z życia Muammara Kaddafiego.

Polecam.

Druga część wciągnęła mnie nawet bardziej niż pierwsza. Odkryłam dalsze losy autorki w polskiej ambasadzie, w której nastał szef z piekła rodem. Tanya i inne pracownice były traktowane jak zwykłe wyrobnice, które mają harować po 12 godzin dziennie, nie tylko w biurze, lecz także jako prywatne służące i kucharki na imprezach Daniela.

Z zaciekawieniem poznawałam też losy...