Nocny dyżur

przeczytałam szybko ale trochę zbyt podobna do innej tego samego autora

przeczytałam szybko ale trochę zbyt podobna do innej tego samego autora

Kolejna część przygód patologa sądowego rewelacyjna! Każdą część czyta się z szeroko otwartymi oczami. Non stop coś się dzieje, w ogóle ani pół strony nudy. Polecam!

Kolejna część przygód patologa sądowego rewelacyjna! Każdą część czyta się z szeroko otwartymi oczami. Non stop coś się dzieje, w ogóle ani pół strony nudy. Polecam!

Robin Cook nie schodzi z jakiegoś poziomu w swoich książkach. Ale tutaj nic nie ma nowego. Zgony w szpitalu, podejrzany ktoś ze szpitala, tylko motyw nowy. Nawet sposób działania klasyczny KCl. Może warto wymyślić nowych głównych bohaterów, bo formuła się wyczerpuje. Może ktoś sie pokusi na ekranizację w postaci serialu tych książek.

Robin Cook nie schodzi z jakiegoś poziomu w swoich książkach. Ale tutaj nic nie ma nowego. Zgony w szpitalu, podejrzany ktoś ze szpitala, tylko motyw nowy. Nawet sposób działania klasyczny KCl. Może warto wymyślić nowych głównych bohaterów, bo formuła się wyczerpuje. Może ktoś sie pokusi na ekranizację w postaci serialu tych książek.

Książka trzymająca w napięciu do samego końca.

Książka trzymająca w napięciu do samego końca.

Cook to pisarz którego thrillery medyczne zawsze mnie fascynowały. Nie wiem, czy w wieku ponad 80 lat faktycznie dalej pisze samodzielnie, ale jego książki trzymają dobry poziom.
Plusy:
+ ciekawy pomysł na fabułę, kto stoi za zgonami zdrowych ludzi;
+ kolejne udane spotkanie z lubianymi bohaterami Laurie i Jack’iem;
+ zawsze będą chętni żeby bawić się w Boga i decydować o życiu innych ludzi;
+ najgorzej jest, gdy osoby mające udzielać pomocy szkodzą;
+ opieka medyczna w większości krajów świata jest problematyczna;
+ nawet prywatna nie jest gwarantem odpowiedniego traktowania i leczenia;
+ redukowanie kosztów i oszczędzanie na personelu to norma;
+ po przeczytaniu niektórzy nie będą chcieli zostać na noc w szpitalu;
+ prowadzenie fabuły z perspektywy sprawcy było intrygujące;
+ nigdy nie będziemy wiedzieć co dziej się w umysłach innych ludzi;
+ w życiu ważne są rodzina, najbliżsi, przyjaciele, miłość i zaufanie.
Minusy:
- czytając miałem wrażenie, że ten temat pisarz już poruszył i to nie raz;
- za mało było wątków z Laurie, Jack za bardzo zdominował fabułę.
Ogółem książka dobra.

Cook to pisarz którego thrillery medyczne zawsze mnie fascynowały. Nie wiem, czy w wieku ponad 80 lat faktycznie dalej pisze samodzielnie, ale jego książki trzymają dobry poziom.
Plusy:
+ ciekawy pomysł na fabułę, kto stoi za zgonami zdrowych ludzi;
+ kolejne udane spotkanie z lubianymi bohaterami Laurie i Jack’iem;
+ zawsze będą chętni żeby bawić się w Boga i decydować o...

Przez dłuższy czas interesująco, trzyma w napięciu. Trochę mało zrozumiałej specyfiki współzależności (czasem odwrotnie) organizacji amerykańskiego systemu opieki medycznej. W finale troche słabnie. Zwłaszcza gdy zbrodniarz zbyt często filozofuje o swym posłannictwie.

Przez dłuższy czas interesująco, trzyma w napięciu. Trochę mało zrozumiałej specyfiki współzależności (czasem odwrotnie) organizacji amerykańskiego systemu opieki medycznej. W finale troche słabnie. Zwłaszcza gdy zbrodniarz zbyt często filozofuje o swym posłannictwie.

To moja druga powieść tego autora i napewno nie ostatnia.

To moja druga powieść tego autora i napewno nie ostatnia.

Wciągająca intryga, spójna narracja, nienachalne nawiązania do poprzednich książek z serii - Robin Cook w swoim stylu!

Wciągająca intryga, spójna narracja, nienachalne nawiązania do poprzednich książek z serii - Robin Cook w swoim stylu!

Nie zawiodłam się, choć mordercę wytypowałam już na początku. Mimo to czytałam z zapartym tchem.

Nie zawiodłam się, choć mordercę wytypowałam już na początku. Mimo to czytałam z zapartym tchem.

OSTRY DYŻUR

Był rok 1991, kiedy lekarz z zawodu a pisarz z zamiłowania (tym pisarzem zresztą był już wtedy od dobrych kilkunastu lat),Robin Cook, wydał powieść „Oślepienie”. Nie wiem, czy już na tym etapie miał pojęcie, że zacznie ona dłuższą serię, czy też nie, ale skończyło się na tym, że powstał z tego najdłuższy cykl w jego karierze, opus magnum właściwie, czyli seria „Laurie Montgomery/Jack Stapleton”. I ta seria sukcesywnie rozwijana jest po dziś dzień, choć autor ma już 83 lata na karku. A jej najnowsza część, „Nocny dyżur”, trzynasta już jeśli chodzi o ścisłość, która właśnie pojawiła się na polskim rynku udowadnia, że Cook z wiekiem wcale nie stracił pomysłów i talentu i nadal potrafi pisać dobre thrillery medyczne.

W życiu Laurie i Jacka się dzieje. Wzięli ślub, dopadają ich problemy rodzinne, w prosektorium też nie brak kłopotów, a tu jeszcze w szpitalnym garażu znalezione zostają zwłoki. I to nie byle kogo, tylko ich przyjaciółki. Tak oczywiście zaczyna się śledztwo, które może okazać się bardzo niebezpiecznie dla wszystkich…

https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/10/nocny-dyzur-robin-cook.html

OSTRY DYŻUR

Był rok 1991, kiedy lekarz z zawodu a pisarz z zamiłowania (tym pisarzem zresztą był już wtedy od dobrych kilkunastu lat),Robin Cook, wydał powieść „Oślepienie”. Nie wiem, czy już na tym etapie miał pojęcie, że zacznie ona dłuższą serię, czy też nie, ale skończyło się na tym, że powstał z tego najdłuższy cykl w jego karierze, opus magnum właściwie, czyli seria...