Witajcie w Wieczności

„Możemy postanowić, kim będziemy gardzić, ale nikt nie ma wpływu na to, kogo kocha.” Podczas swojego pierwszego dyżuru młody policjant Walter O’Brien trafia na miejsce zbrodni, gdzie znajduje ciało mężczyzny oraz dwudziestoletnią Amy Archer. Dziewczyna była więziona i torturowana, a zabójstwa dokonała w obronie własnej. W drodze do szpitala niespodziewanie ucieka. Z upływem lat odnalezienie Amy staje się dla Waltera obsesją. W końcu odkrywa, że nie tylko on próbuje ją odnaleźć, ponieważ zaginionej dziewczyny szukają również agenci FBI. Książka „Śmierć czarnej wdowy” autorstwa Jamesa Pattersona i J. D. Barkera dość długo czekała u mnie na swoją kolej. W końcu postanowiłam po nią sięgnąć, głównie z ciekawości autorskiego duetu. Twórczość J. D. Barkera znałam już wcześniej, natomiast z książkami Jamesa Pattersona nie miałam jeszcze styczności. Szczerze mówiąc, spodziewałam się raczej klasycznego kryminału. Tymczasem otrzymałam opowieść, która momentami przypominała klimat Archiwum X, z nutą tajemnicy, napięcia oraz elementami, których nie da się łatwo wytłumaczyć. Fabuła skupiała się wokół serii zagadkowych wydarzeń oraz śledztwa, odsłaniając stopniowo kolejne, zaskakujące fakty. Początkowo wszystko wyglądało jak typowa sprawa kryminalna, jednak wraz z rozwojem wydarzeń pojawiało się wiele nowych pytań. Autorzy stopniowo odkrywali kolejne tajemnice, a akcja potrafiła przyspieszyć w najmniej spodziewanych momentach. Dzięki temu książkę czytało się naprawdę szybko. Narracja była bardzo dynamiczna, między innymi dzięki krótkim rozdziałom. Historia skupiała się na głównym bohaterze, który nie potrafił odpuścić sprawy i bardzo angażował się w jej rozwiązanie. Jego determinacja z czasem zaczęła przeradzać się w obsesję, a potrzeba poznania prawdy prowadziła go coraz dalej w świat pełen sekretów oraz niewyjaśnionych zdarzeń. Mimo że rzadko sięgam po książki z wątkami paranormalnymi, ten tytuł ma w sobie coś przyciągającego. Być może to klimat albo sposób prowadzenia fabuły, ale opowieść naprawdę wciąga, sprawiając, że chce się czytać dalej i dowiedzieć się, jak to wszystko się skończy. Polecam szczególnie osobom, które lubią historie w stylu Archiwum X, gdzie śledztwo miesza się z tajemnicą, a granica między tym, co logiczne, a tym, co niewyjaśnione, zaczyna się zacierać. Moja ocena 7/10

Zmieniamy klimat! Z gorącego romansu przechodzimy w lodowaty, mroczny świat mistrzyni gatunku. Oto propozycja recenzji książki „Samotna noc” Charlotte Link. Wszystko zaczyna się od jednej, mroźnej nocy i kobiety, która zostaje znaleziona martwa w swoim samochodzie zasypanym śniegiem. To, co początkowo wygląda na tragiczny zbieg okoliczności, szybko okazuje się początkiem przerażającej gry. Kate Linville musi zmierzyć się nie tylko z przebiegłym mordercą, ale też z lodowatą aurą North Yorkshire, która skutecznie zaciera wszelkie ślady. Kate Linville to bohaterka z krwi i kości – nieidealna, zmagająca się z własnymi demonami, co sprawia, że kibicujemy jej jeszcze mocniej. To nie jest prosty kryminał. Autorka mistrzowsko splata ze sobą przeszłość z teraźniejszością, trzymając nas w niepewności do ostatniej strony. „Samotna noc” to thriller psychologiczny najwyższej próby. To lektura, która nie daje o sobie zapomnieć długo po odłożeniu na półkę. Link udowadnia, że nikt tak jak ona nie potrafi opisywać ludzkiej samotności i mroku, który czai się w pozornie zwyczajnych ludziach

Rzeczywiście, nie jest to typowy thriller. Ale nie mogę powiedzieć, żeby mi to przeszkadzało. Książka jest dobrze napisana, sprawnie buduje klimat z jednej strony sielskiego dzieciństwa, a z drugiej mrocznej tajemnicy patologicznej rodziny. Dużo niedopowiedzeń i jednocześnie sporo typowo dziecięcych komentarzy - w sumie bardzo ciekawa książka, inna, świeża, nietypowa.

“Nieznajoma żona” Sharon Bolton to wciągająca, tajemnicza i trzymająca w napięciu powieść, która może się spodobać miłośnikom thrillerów. Autorka potrafi zgrabnie budować mroczną i tajemniczą atmosferę, kusić zwrotami akcji i przyciągać czytelnika, sprawiając, że często trudno odłożyć lekturę na później. Czytałam kilka książek Sharon Bolton (lecz kilka jeszcze mam na własnej półce wstydu...) i właśnie sposób prowadzenia przez nią fabuły bardzo mi się podoba. Zazwyczaj powolny, wręcz leniwy początek a potem, gdy akcja nabiera rozpędu, wkraczamy w tajemniczą aurę, pełną sekretów, niedopowiedzeń, łączenia teraźniejszości z dawnymi wydarzeniami oraz wyciągania z przeszłości głęboko ukrywanych tajemnic. Mam nadzieję, że wkrótce uporam się (chociaż częściowo) z lekturą zaległych pozycji... Olive Anderson wracając do domu, zatrzymuje się na nocleg w hotelu, w którym miała wcześniej zarezerwowany pokój. Gdy wraca z toalety do restauracji, przy swoim stoliku zauważa nieznajomą kobietę. Zastanawia się, dlaczego obca osoba zajęła jej miejsce. A że w restauracji brakuje już wolnych stolików, postanawia usiąść obok nieznajomej kobiety. Nieznajoma nie czuje się w ogóle zmieszana, zwraca się do Olive po imieniu i rozmawia z nią tak, jakby się dobrze znały. Gdy w końcu nieznajoma twierdzi, że Olive jest jej... żoną, ta nie daje po sobie poznać efektu zaskoczenia. Domyśla się, że kobieta prowadzi jakąś dziwną grę. Olive nie chce dać jej satysfakcji, więc podejmuje tę dziwną zabawę. "Było mało prawdopodobne, aby w hotelowej restauracji był jeszcze wolny stolik. Tuż przed Bożym Narodzeniem prawdopodobnie nie było już żadnego w całym mieście." "Intruzka była trochę starsza od Olive, miała może około trzydziestu ośmiu lat. Jej czarne, krótko ścięte włosy wyglądały tak, jakby mogły zakręcić się w loki, gdyby właścicielka pozwoliła im trochę urosnąć." Kim jest ta kobieta? Bo na pewno nie jest żoną Olive. Lecz skoro ona ukrywa swoją tożsamość, Olive również nie musi jej wszystkiego zdradzać. Zadziwiające jest jednak to, że nieznajoma kobieta wie zbyt dużo o Olive Anderson... Olive Anderson jest pielęgniarką, wcześniej służyła w wojsku, lecz zrezygnowała ze służby. Jej mąż jest znanym politykiem, wyszła za niego krótko po śmierci pierwszej żony, chorującej na raka, którą Olive opiekowała się w szpitalu. Poznała też skrywane tajemnice małżeństwa Andersonów. Dlaczego więc wyszła za mąż za polityka? Stopniowo poznajemy nie tylko wcześniejsze wydarzenia z życia Olive, jej męża oraz jego pierwszej żony, ale też nieznajomej, która dosiadła się do stolika w restauracji. Olive po wyjściu z hotelu znika, nie ma z nią kontaktu, do domu nie wróciła. Początkowo jej mąż nie chce zgłaszać zaginięcia obawiając się burzy medialnej, lecz gdy nie zjawia się w pracy przez kilka dni, znajomy policjant próbuje na własną rękę odnaleźć Olive. "Strata jednej żony mogłaby być uważana za nieszczęście; utrata dwóch wygląda na niedbalstwo..." Jakie sekrety ukrywa rodzina Andersonów? Kim jest tajemnicza nieznajoma? Co stało się z Olive? Chociaż ta książka, w mojej subiektywnej ocenie, nie jest najlepszą pozycją autorki, to mimo wszystko czytało mi się ją dobrze i chciałam jak najszybciej zrozumieć o co chodzi. I chociaż samo zakończenie było nieco przewidywalne, to satysfakcjonujące. Miłą lekturę psuły tylko literówki i inne błędy, których widocznie wydawnictwo nie dopilnowało...

Myślałem, że to będzie koniec i w sumie mógłby być, ale jak widać wydana została 4 część, więc jednak nie. Trochę znowu powrót do przeszłości, która się przypomina - tym razem innej funkcjonariuszce Chesce. Kolejny raz również mocna fabuła, książka trzyma czytelnika przy sobie. Ponownie fajne i ciekawe "kreacje" bohaterów. Bardzo dobra seria - polecam.

Po lekturze debiutanckiego tomu serii o inspektor Anjelice Henley, sięgnąłem po kontynuację – Cichy pokój. To druga odsłona kryminalnych losów duetu Henley–Ramouter, która tym razem prowadzi nas do mrocznych zakamarków Deptford, gdzie w kościele zostaje zamordowany czarnoskóry pastor, Caleb Annan. To, co zaczyna się jak klasyczne śledztwo w sprawie zabójstwa, szybko nabiera głębi – w ukrytym pomieszczeniu funkcjonariusze odnajdują drugą ofiarę, niemal martwą, noszącą na ciele ślady religijnych rytuałów. Matheson nie traci czasu na zbędne wprowadzenia – rzuca czytelnika w sam środek śledztwa, które od razu zyskuje medialny rozgłos i budzi kontrowersje. Równolegle z odkrywaniem kolejnych elementów zbrodni obserwujemy zmagania Henley z traumą z przeszłości. Wydarzenia z pierwszego tomu odcisnęły piętno na psychice bohaterki – kobieta uczęszcza na terapię, próbuje pogodzić się ze śmiercią matki i desperacko łatać małżeństwo, którego fundamenty coraz wyraźniej się kruszą. W tym samym czasie Ramouter balansuje między pasją do pracy a poczuciem winy – jego rodzina zmaga się z chorobą, a on sam wie, że jego miejsce powinno być przy żonie i synku. Relacje między bohaterami nabierają głębi – nie brakuje tu złożonych emocji, nieporozumień i cichych wyrzutów, ale też wzajemnego zrozumienia. Warto dodać, że ich przełożony, niegdyś bliski Henley, ukazuje swoją mniej przyjemną twarz, a pozostali członkowie zespołu dopełniają palety prywatnych konfliktów i osobowości. Mimo mocno zarysowanego życia wewnętrznego postaci, Matheson umiejętnie trzyma narrację wokół śledztwa. Tempo wydarzeń stopniowo rośnie – pojawiają się kolejne podejrzenia, nowe ciała, zmieniający się podejrzani, a wszystko to pod czujnym okiem mediów i w atmosferze niepewności. Henley musi działać, mimo osobistego dystansu i niechęci wobec ofiary – to daje narracji ciekawe psychologiczne napięcie. Autorka porusza tu kilka ważnych tematów społecznych. Przez pryzmat koloru skóry ofiary i samej Henley dotykamy problemu rasizmu, ale jeszcze silniej wybrzmiewa temat chorób psychicznych. To właśnie obraz bezbronności, zagubienia i manipulacji w imię fałszywego „dobra” najmocniej zapada w pamięć. Matheson pokazuje dwie perspektywy – osoby chorej oraz jej otoczenia – a jednocześnie stawia pytania o odpowiedzialność, świadomość i systemową opiekę. Nie moralizuje, ale daje do myślenia. Przypomina, że z odpowiednim wsparciem choroba psychiczna nie musi oznaczać końca jakościowego życia. To, co mnie szczególnie ujęło, to wyważenie brutalności. Owszem – są tu opisy tortur, jest krew, ale w przeciwieństwie do pierwszego tomu (Naśladowca), Cichy pokój nie epatuje drastycznością. Zamiast tego daje przestrzeń na psychologiczną analizę, budowanie napięcia i rozwój bohaterów. Intryga jest dobrze skonstruowana, pełna zwrotów akcji i inteligentnie rozpisana. Widać tutaj ogrom włożonej przez autorkę pracy z wyrazistymi bohaterami, bogatym tłem psychologicznym i tematami społecznymi, które długo zostają w głowie. Nadine Matheson udowadnia, że potrafi nie tylko budować napięcie, ale i pisać z empatią. Choć polecam zapoznanie się z pierwszym tomem, to właśnie ten drugi uważam za bardziej przemyślany, subtelny i poruszający. Czekam z niecierpliwością na dalsze losy Henley i jej zespołu.

🏘️Wątek w sumie popularny w książkach: Harlow Street to dość zamożna dzielnica domków jednorodzinnych. Mieszkańcy znają się, spotykają i przyjaźnią - przynajmniej tak to na pierwszy rzut oka wygląda. Pewnego dnia, pod koniec lata, na jednym ze spotkań przy grillu, dochodzi do nieprzyjemnego incydentu. Whitney Loverly, urodziwa gospodyni przyjęcia wybucha gniewem na jedno ze swoich dzieci - syna Xawiera. O dziwo, bardziej martwi się o to, że została usłyszana przez uczestników przyjęcia, niż o samopoczucie własnego dziecka. Kilka dni później Xavier, w środku nocy, wypada z okna swojego pokoju i zapada w śpiączkę. Wydarzenie to wstrząsa mieszkańcami ulicy i zaczynają snuć domysły o tym, co się stało. Czy siedmioletni Xavier mógł popełnić samobójstwo? Jeśli tak, to co go do tego skłoniło? Czy Whitney jest tak idealną matką, za jaką stara się uchodzić? W końcu ma wszystko: pieniądze, piękny dom, trójkę dzieci i przystojnego męża. Czy można pragnąć czegoś więcej? I wreszcie: czy sąsiedzi naprawdę są tak zdziwieni, jak się wydaje? A może widzą dużo więcej niż mówią? Co kryje idealny obrazek Harlow Street? 👌 Książka to thriller, ale dość niekonwencjonalny. Tu trup nie ściele się gęsto, a po ulicach nie biega psychopata z siekierą. Powiedziałabym, że to thriller społeczny, o ile taka kategoria istnieje, jeśli nie - właśnie ją wymyśliłam 🤣 Jest to książka przede wszystkim o kobietach, o ich miejscu w społeczeństwie, i o tym, jak dają sobie radę wobec oczekiwań tego społeczeństwa. W ciekawy sposób opowiada o tym, że dramat rozgrywający się w wypielęgnowanych czterech ścianach jest nie tylko wtedy, gdy tata bije mamę, lub gdy jedno z nich sięga po alkohol. Takich dramatów, które nie są widoczne gołym okiem jest znacznie więcej. Autorka pokazuje także, że to co dla jednego jest niedoścignionym marzeniem, dla drugiego staje się udręka, z którą nie tyle nie chce, co nie umie sobie poradzić. 🤔Czy kobieta musi być matką? A jeśli jest, czy musi być dobrą matką? Co to właściwie znaczy?Jaka rola w tym wszystkim mężczyzny? Na te pytania autorka stara się znaleźć odpowiedzi. Czy jej się udało? Sprawdźcie :)

To ciekawa książka, a zakończenie bardzo mi się podobało, choć nie do końca polubiłam główną bohaterkę – myślę, że wynikało to z jej nieco spłaszczonego portretu. Momentami miałam wrażenie, że autorka nie do końca wiedziała, jak coś opisać, przez co czasem gubiłam wątek i musiałam się zatrzymać. Słuchałam tej książki w formie audiobooka, więc nie każdy oddech czy przerwa między rozdziałami był dla mnie wyraźny. Mimo to historia miała dobre tempo, a końcówka naprawdę zrobiła wrażenie.

Również mocna część co "Cygańska narzeczona", utrzymana w dobrym tempie, w napięciu, z wątkami pełnych tajemnic, delikatnych wspomnień do przeszłości. Dzieło trójki autorów w miarę wysokiej półki jeśli chodzi o kryminał. No i do tego inspektor Elena Blanco, która dała się polubić już w pierwszej części pomimo ukrywania swoich tajemnic dotyczących syna. Fabuła niezbyt skomplikowana i ciekawa.

Szesnaście lat temu w Szwecji zaginęła 19-letnia Annika. Do dzisiaj nie odnaleziono dziewczyny. Aktualnie w Malmö grasuje sprawca, który napada Szwedki w ich domach. Niespodziewanie na jednym z miejsc napaści zostają odnalezione odciski palców, które pasują do sprawy zaginionej Anniki. Śledztwo przejmuje Tess Hjalmarsson. Czy obie sprawy się ze sobą łączą? A może to tylko kwestia przypadku? Zaginiona to poprawny, fajny, klimatyczny kryminał, który nie zrobił na mnie aż takiego wrażenia, jakie myślałam, że zrobi po tym jak przeczytałam opis książki, który mnie bardzo zaciekawił i zaintrygował. Mam wrażenie, że osobiste życie pani inspektor, które było oczywiście ważne w kontekście jej charakterystyki, przysłoniło ważność kryminalnej warstwy, która miała potencjał być znacznie ciekawsza niż to, co i jak nam przedstawiono. Żeby nie było, to nie jest słaby kryminał, nie chcę też sugerować, że to kolejna pozycja z tego gatunku jakich wiele, bo jednak każda książka jest na swój sposób wyjątkowa. Po prostu do tej pory szwedzkie kryminały zostawiały trwały ślad w mym czytelniczym sercu. W przypadku tej książki niestety szybko o niej zapomnę. A szkoda, bo potencjał był ogromny. Ode mnie 6/10.

W ostatni weekend października ma miejsce inauguracyjne przyjęcie z okazji otwarcia najmłodszego obiektu ekskluzywnej sieci kurortów Home. Dostępnych wejściówek jest znacznie mniej niż chętnych sław, a szczęście uśmiechnie się jedynie do tych, którzy są członkami elitarnego Klubu. Obsługa obiektu z dyrektorem generalnym na czele dołożą wszelkich starań, aby ten weekend był niezapomniany. Ten plan nie zakłada martwych ciał na terenie Island Home, ale te zaczną pojawiać się w tajemniczych okolicznościach… Spodobał mi się pomysł na tę historię - ukazanie mrocznych stron sławy i poczucia bycia ponad wszystkim. O tym, co wydarzyło się podczas weekendu, czytelnik dowiaduje się aż z pięciu perspektyw, bowiem o swojej codzienności i bolączkach opowiada czterech pracowników Home, a ostatni punkt widzenia to artykuł prasowy, który wzbogaca opowiedziane historie. Nie ma zbyt wielu dialogów, dominują długie opisy. Wiem, że nie każdemu przypadną do gustu. Mimo tych zalet, w Klubie brakuje silniejszych emocji i czegoś, co pozwoliłoby zostać w pamięci czytelnika na dłużej. Akcja toczy się w weekend, w trakcie którego wypada Halloween, jednak równie dobrze mógłby to być każdy inny termin. Na próżno szukać tu specjalnych elementów, które nadawałyby charakteru związanego z tym zwyczajem. Potwierdza to dodatkowo całkowicie zmarnowany potencjał sceny, w której wszyscy goście mają na sobie maski i peleryny. Co więcej, postaci również nie wypadają najlepiej, bowiem zostały napisane w powierzchowny sposób. Mimo wad i szkodliwych motywów swoich działań, nie wzbudzały zbyt silnych odczuć. Być może wynika to z faktu, że pod pseudonimem Ellery Lloyd kryje się małżeństwo autorów, w którym pomysł na tę opowieść nie był całkowicie spójny; każde z nich miało nieco inną wizję na tę opowieść. I chociaż Klub wydawał się obiecujący, to nie czujesz się na tyle dobrze, aby stał się twoim drugim domem.

Praeczytana. Zaskakująca ? Nie. Przewidywalna? Tak. Wciągająca? Nie. Czy zostanie w pamięci? Nie. Czy mnie zmęczyła? Tak. Czy polubiłam bohaterów? Nie. Czy rozczarowałam się ? Mimo wszystko nie- spojrzenie na traumę z innej strony. Na to że nie wszystko jest takie jakie pamiętają nasze młode umysły. Jak nie masz co czytać- czytaj. (14/2026)

Nie wracaj do domu, Michelle - H. M. McKinnon ---------------------------------------------- Potrzebowałam jakiegoś "szybkiego thrillera/kryminału", coś co mogę przeczytać w dość krótkim czasie. Wybór padł na tę książkę. Ni ziębi, ni grzeje ta historia - jest ciekawa, nietuzinkowa, ale napisana, w mojej ocenie, w bardzo przeciętny sposób - warsztat pisarski nie porywa, co nie oznacza, że nie warto jej przeczytać. A jakiej fabuły możemy się spodziewać? Historia jest opowiedziana z perspektywy Lucasa - męża tytułowej Michelle. Opowiada on o ich małżeństwie, o swojej przeszłości, jej życiu i nieoczekiwanym zaginięciu - wszystko to ze swojego punktu widzenia. Lucas dokonał w życiu pewnych wyborów, został też (nie bezpośrednio przez siebie) postawiony w dość trudnej sytuacji, od której próbował uciekać, która jednak w końcu go.... dopadła i to dosłownie! Ale co się w końcu stało z Michelle? Dlaczego nagle zniknęła? Książka o zemście, mściwości, obosieczności miecza, którym się wojuje, o karmie, która wraca, o sprawiedliwości, zagubieniu, pogubieniu w życiu, miłości, solidarności i braku zrozumienia, o akceptacji i jego braku. Ciekawa. Napisana w przeciętny sposób. Warta, mimo wszystko, poznania (chociażby po to, by się zgodzić lub stanowczo nie zgodzić z tym, co tu piszę ;)) Co mi się podobało, to otwartość z jaką Lucas przyznawał się do swoich najmroczniejszych myśli i jak próbował je nam, czytelnikom, wytłumaczyć - a robił to bez wykrętów! Nieco mi go szkoda, bo jako człowiek został skrzywdzony przez los, z drugiej jednak strony, sam dokonywał wyborów, które doprowadziły go do tak... ciekawego(!) finału. Co mi się nie do końca spodobało, to zakończenie. Zastanawiałam się jednak, czy można było logicznie rzecz biorąc (i realnie) zakończyć tę książkę inaczej. Oczywiście tak, niemniej, to chyba najbardziej realne i sprawiedliwe (z tym mogę sama ze sobą polemizować) z punktu widzenia osób, które były tam poszkodowane - w każdym innym (przychodzącym mi do głowy - teraz - zakończeniu) to one byłyby przegrane. Co nie oznacza, że to zakończenie jest moralnie poprawne. Ale właśnie w tej książce pokazany jest brak moralności w każdym calu (może przesadzam, ale... sami się przekonajcie). Czy polecam? Czytałam lepsze kryminały/thrillery. Zdecydowanie o lepszym warsztacie pisarskim. Pomysł na fabułę - super. Wykonanie, jak dla mnie, ma niedociągnięcia, ale absolutnie nie skreśla tej pozycji z listy książek do przeczytania - dzięki niej, można bardziej docenić inne! Myślę, że to bardzo dobra pozycja dla osób chcących "szybki kryminał/thriller", niemęczący, dający rozrywkę. Summa summarum - zachęcam do lektury! Ode mnie takie 5,5/10, tym razem sufit (za pomysł na fabułę), zatem 6/10.

Thriller, w którym grupa obcych sobie osób spotyka się w domu na odludziu. Każdy z nich przyjechał tam z innego powodu: romantyczny weekend, spadek czy nowa praca. Szybko okazuje się jednak, że to spotkanie nie jest przypadkowe. Bohaterowie zaczynają zadawać sobie pytania: dlaczego właśnie oni? Kto ich tu ściągnął? I co tak naprawdę się wydarzy? Atmosfera z każdą stroną staje się coraz bardziej napięta, a tajemnice powoli wychodzą na jaw. Książka bardzo mocno przypomina klimatem klasyczne kryminały w stylu Agatha Christie, zamknięta przestrzeń, grupa bohaterów i tajemnica, która stopniowo się rozplątuje. To zdecydowanie jej duży atut. Ta książka naprawdę mi się podobała. Była lekka, wciągająca i idealna na szybkie czytanie. Przez historię dosłownie się płynie, a strony znikają w błyskawicznym tempie. Miałam swoje podejrzenia co do rozwiązania zagadki i ostatecznie się one sprawdziły, ale zupełnie nie zepsuło mi to przyjemności z czytania. Wręcz przeciwnie, fajnie było obserwować, jak wszystko się układa i czy moje przypuszczenia są trafne. To bardzo przyjemny kryminał w klasycznym stylu, może nie wybitny, ale zdecydowanie wart uwagi, jeśli ktoś lubi takie klimaty.

Lisa Jackson po raz kolejny serwuje nam opowieść o tym, że poczucie bezpieczeństwa we własnym domu to często tylko ułuda. „Blisko domu” gra na naszych najbardziej podstawowych lękach – o bliskich i o to, czy ludzie, których znamy od lat, nie skrywają mrocznego, drugiego oblicza. Akcja rozkręca się, gdy w pozornie spokojnej okolicy zaczynają znikać młode kobiety. Główna bohaterka, Sarah Reston, zostaje wciągnięta w wir podejrzeń, gdy okazuje się, że ślady prowadzą niebezpiecznie blisko jej własnej rodziny. Jackson mistrzowsko (choć momentami przewidywalnie) buduje atmosferę paranoi. Każdy sąsiad staje się podejrzany, każde słowo ma drugie dno, a las otaczający miasteczko wydaje się skrywać więcej niż tylko ciała ofiar. Trochę lepsza niż „Kłamca, kłamca” dzięki bardziej dusznej atmosferze i ciekawszemu wątkowi zaginionych dziewczyn, ale wciąż pozostająca w bezpiecznej strefie stanów średnich.

Jedenasta część z Tomem Douglasem i jak zwykle dla mnie to była świetna rozrywka. Jak to u Abbott wciąga od początku historia. No to co lubię w tego typu literaturze. Mallory i Nathan żyją w spokoju i szczęśliwie w swoim świecie do czasu kiedy wszystko im się wali na głowę. Nathan zostaje oskarżony o molestowanie seksualne, a Gabi, która oskarża mężczyznę zaginęła. Znajomej pary zostaje porwane dziecko. Sprawa wydaje się powiązana. No super - polecam fanom serii z Tomem Douglasem.

Nie lubię kryminałów epatujących okrucieństwem i ociekających krwią. Męczy mnie fakt, że współcześni autorzy prześcigają się w zabawie „ kto wymyśli jak najobrzydliwszą zbrodnię i najbardziej porąbanego psychopatę”. Wolę zagadki i kryminały, które oprócz opisów policyjnych śledztw oferują czytelnikowi coś więcej. Dlatego „Ukryty port” pochłonęłam w ciągu kilku dni, (a nie czytam zbyt szybko) i zaraz ciurkiem kolejne dwa tomy serii. Akcja powieści osadzona jest na przepięknym, dzikim wybrzeżu północnej Hiszpanii i łączy wydarzenia współczesne z czasami hiszpańskiej wojny domowej. Mamy tu romantyczną miłość i pragmatyczne wybory, bohaterów z przeszłością i osobistymi problemami. Jest też piękny , stary pałac z jego bogatą właścicielką , oraz nieco irytującą panią śledczą. Akcja toczy się szybko, historia brzmi wiarygodnie i interesująco. I choć rozwiązanie zagadki nie zaskoczyło mnie zbytnio, uważam, że był to bardzo przyjemnie spędzony czas.

Podeszłam do tej książki z wielką nadzieją 🫣 zapowiadała się wspaniale, czytało się bardzo lekko a historia wciągała mnie z każdą nową stroną. Niestety jak dla mnie zbyt oczywista od połowy i niestety niczym dalej mnie nie zaskoczyła… 🤭 co nie zmienia faktu iż uwielbiam ta autorkę i napewno sięgnę po kolejne jej książki 😌 polecam na długie jesienne wieczory.

Lekki, cosy-crime. Znakomity na długi, jesienny wieczór. Opowiada historię kilkorga znajomych, powiązanych ze sobą dzięki jednej postaci-staruszce Peggy, która pewnego dnia umiera, wydaje się, że z przyczyn naturalnych. Znajduje ją jej ukraińska opiekunka Natalka, która jest z natury bardzo ciekawską osobą. Młoda dziewczyna słuchając głosu swojej intuicji, zwraca się do detektyw harbinder ze swoimi wątpliwościami dotyczącymi zgonu swojej podopiecznej. Podejrzewa ona, że Peggy ktoś zamordował a do tego nie była ona tym za kogo się podawała. W rozwiązywaniu tej intrygi pomagają: właściciel kawiarni na plaży Benedykt, który po wystąpieniu z klasztoru zakłada swój interes i zmaga się z różnymi rozterkami osoby porzucającej stan duchowny. Po cichu podkochuje się też w Natalce lecz nie ma śmiałości żeby jej to okazać. Kolejną osobą z tej paczki jest Edwin, starszy pan, typowy angielski dzentelmen, który w młodości pracował w BBC a dziś próbuje odnaleźć sie w roli emeryta. W toku śledztwa, trójka znajomych wraz z detektyw Harbinder, znajduje coraz więcej poszlak na potwierdzenie teorii Natalki, ale też trupów. Gdy giną kolejni pisarze a czas goni, każdy staje się podejrzany. Powieść w której miesza się przeszłość z teraźniejszością, temat wojny w Donbasie ze środowiskiem wydawniczym kryminałów. Jest w niej może kilka wątków za dużo i nie do końca zostają one pod koniec wyjaśnione, ale jako całość czyta sie bardzo sprawnie i przyjemnie.

SERIA Z REDFERNEM Anna Rozenberg A co?! Czy ktoś mi zabroni zrecenzować kilka książek naraz? 😏 Tym bardziej że marzec to miesiąc Ani Rozenberg – dokładnie w marcu pięć lat temu zadebiutowała, a ja właśnie teraz domknęłam pięć ostatnich części serii z inspektorem Redfernem. I tak oto zamknęłam jedną z tych kryminalnych historii, które niby czytasz „na spokojnie”, a kończysz… z książką w ręku o drugiej w nocy. To rasowe, klasyczne krimi. Każda część przynosi nowe śledztwo, nową zbrodnię, nową historię ludzi, którzy w sennych brytyjskich miasteczkach mają zdecydowanie więcej do ukrycia, niż mogłoby się wydawać. A jednocześnie nad wszystkim unosi się duży, osobisty wątek Redferna – sprawa jego przeszłości, zaginionej siostry i tajemniczego Palacza. I właśnie to sprawia, że tej serii nie da się czytać wybiórczo. Tu wszystko się splata, powoli układa i nie daje spokoju. To, co bardzo lubię u Ani, to fakt, że każda część jest trochę inna w tonie. Czasem bardziej klasyczna, czasem bardziej psychologiczna, czasem niemal sensacyjna. Czytelnicy, którzy lubią bawić się konwencją kryminału, bez trudu wyłapią tu różne mrugnięcia do klasyki gatunku – ale nie zdradzę jakie. Zostawiam Wam tę przyjemność. Moimi osobistymi ulubieńcami pozostają „Wszyscy umarli” – za klimat angielskiej prowincji i śledztwo prowadzone w najlepszym stylu tradycyjnego krimi – oraz „Punkty zapalne”, którym już wcześniej dałam moją matczyną szóstkę. Ale ogromne wrażenie robią też dwie ostatnie części. Za konsekwencję, spinanie wątków i odwagę w prowadzeniu historii Redferna aż do samego końca. Ania ma jeszcze jedną cechę, którą bardzo w jej książkach lubię – potrafi wpleść w kryminał małe społeczne obserwacje. O ludziach, o milczeniu, o tym jak łatwo udawać, że czegoś się nie widzi. A Redfern? Powiem Wam jedno. Jeśli zaczniecie tę serię… to przygotujcie się, że skończycie ją szybciej, niż planowaliście. Bo z Redfernem jest trochę jak z prawdą, której szuka. Jak już się zacznie… to trudno przestać.