Rodzinna gra

Trochę męczyła mnie ta lektura. Historia wydawała mi się wydumana, naciągana. Potem jednak zwroty akcji zmieniły wszystko. Pod koniec moje przypuszczenia okazały się słuszne. Nie wszystkie jednak wątki czy motywy bohaterów mają dla mnie sens.

Trochę męczyła mnie ta lektura. Historia wydawała mi się wydumana, naciągana. Potem jednak zwroty akcji zmieniły wszystko. Pod koniec moje przypuszczenia okazały się słuszne. Nie wszystkie jednak wątki czy motywy bohaterów mają dla mnie sens.

📸Podobno z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach📸

Czy jesteście gotowi na grę, w której stawką jest nie tylko miłość, ale i… życie?
“Rodzinna gra” totalnie mnie pochłonęła! To jedna z tych książek, które zaczynasz “na chwilkę”, a kończysz z wypiekami na twarzy o 2 w nocy. Steadman udowadnia, że zna się na budowaniu napięcia i pisaniu historii, które są zarówno mroczne, jak i zaskakująco lekkie w odbiorze.

Główna bohaterka trafia do perfekcyjnej rodziny z wyższych sfer – ale czy za tą fasadą kryje się coś więcej niż elegancja i dobre maniery? Szybko okazuje się, że każda rodzina ma swoje sekrety… a niektóre są naprawdę niebezpieczne.

To thriller psychologiczny, który idealnie balansuje między rozrywką a dreszczykiem emocji. Idealny na wieczór z lampką wina i kocykiem!

📸Podobno z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach📸

Czy jesteście gotowi na grę, w której stawką jest nie tylko miłość, ale i… życie?
“Rodzinna gra” totalnie mnie pochłonęła! To jedna z tych książek, które zaczynasz “na chwilkę”, a kończysz z wypiekami na twarzy o 2 w nocy. Steadman udowadnia, że zna się na budowaniu napięcia i pisaniu historii, które są zarówno...

Książka z kategorii - Można przeczytać , ale jak się tego nie zrobi nic się nie straci

Książka z kategorii - Można przeczytać , ale jak się tego nie zrobi nic się nie straci

Hm... Po przeczytaniu mam mieszane uczucia, z jednej strony wciągająca a z drugiej mega nierealna, odklejona od rzeczywistości i bardzo przerysowana. Zwrot akcji na końcu bardzo ciekawy.

Hm... Po przeczytaniu mam mieszane uczucia, z jednej strony wciągająca a z drugiej mega nierealna, odklejona od rzeczywistości i bardzo przerysowana. Zwrot akcji na końcu bardzo ciekawy.

Moja opinia

Wow. Szok i niedowierzanie, że to się tak potoczyło. Bohaterowie ciekawi, natomiast… to, co się z nimi później działo, już niekoniecznie. Widziałam w nich zmianę. Mają bardzo dużo zalet, ale też wad. Nie wiem, czy bym lepiej to ujęła. Szybko się czytało, ale ciężko było mi to sobie wszystko wyobrazić, zrozumiałam wiele, ale widziałam prawie nic. Czułam natomiast złość Harriet, kiedy była zburzona o Krampusnacht i zdziwienie na rodzinę Holdbecków, w pełni ma moje uznanie i szacunek. Ja bym w coś takie nie wchodziła na jej miejscu. Ale przecież to fikcja. Ma kilka niedociągnięć, nie zdobyła mojego uznania typu applause, ale jest to dobra książka.



Streszczenie fabuły

Harriet Reed ma na swoim koncie wydaną jedną powieść, pracuje właśnie nad drugą, która… jest oparta na faktach. Poznajemy ją w momencie zaręczyn z Edwardem Holdbeckiem - ugruntowaną rodziną finansowo i dziwną, specyficzną rodziną, którą także poznaje. Jest to naprawdę duża, spora rodzina, która ma nie tylko pieniądze, władze i kontakty z innymi ludźmi, ale także przykrą historię z przeszłością. Wszyscy chcą poznać przyszłą żonę i matkę dziecka Edwarda, ale Harriet się denerwuje. Kto by się nie denerwował? To naturalna reakcja Harriet, że chce zrobić dobre wrażenie. Robert i Eleonora to rodzice Edwarda, Robert daje jej pewną kasetę, aby ją odsłuchała. Sama też próbuje się co nieco więcej o nich dowiedzieć, bo na razie jest to dla niej czarna magia. Jest także Fiona, Oliver, dzieci i reszta członków. Harriet czyta sporo informacji na temat pokolenia Holbecków w Internecie, aby czegoś się więcej dowiedzieć. Igra z przeszłością. Spotyka się z byłą opiekunką, która była podczas, kiedy brat Edwarda zmarł i chce się dowiedzieć, czy była akurat wtedy w ich domu. Jedzie, aby pozyskać magnetofon Olympus na drugi koniec miasta, kiedy go kupuje wtedy zaczyna osłuchiwać. To co nagrywa Robert, Harriet podejrzewa, że on się dopuścił morderstw kobiet, o których wspominać i Bobb'ego. Natomiast tym, kim zabił nie jest Robert, lecz Edward. Ich dziecko to dziewczynka już wiadomo. Harriet dostaje zaproszenie od rodziny Edwarda na krampusnacht. Czyta o tym w Internecie, bo nie ma pojęcia, co to za tradycja. Jest z lekka przerażona, ale przecież Edward i wszyscy inni mówią, że nie będzie tak strasznie, a ona zbiera materiały do książki i zwleka z oddaniem maszynopisu do redakcji. Kiedy okazuje się, że gra polega na znalezieniu pewnego przedmiotu i zabiciem wynajętego aktora na podtrzymanie tej tradycji przed rodzinę Holbecków Harriet ma dość, jest zdziwiona i wkurzona, że trzyletnie dziecko gra w taką straszną grę. Nie rozumie tego. W końcu udaje jej się znaleźć to, co potrzeba. Później są jeszcze święta bożego narodzenia i tam też odbywa się gra, jedynie dla dorosłych, Harriet już zdążyła całą kasetę przesłuchać i daje znak Robertowi przez sztuczny kwiat w jej ubiorze. Zaczynają samodzielną grę. Mają jedynie trzy wskazówki i jest jeden zwycięzca i jedna nagroda. Harriet jest zdeterminowana, aby to wygrać. Udaje jej się zdobyć wskazówki od Roberta i zejść do studni, gdzie znajduje martwą Marrisę i to, co ma na szyji. Kiedy wraca do domu, z Fioną rozmawia chwilę, jest strasznie zazdrosna. Edward wszystko jej mówi, mówi także, że wie, co zrobiła Harriet w przeszłości, poprosił o to Roberta, aby się dowiedział kiedy się poznali, A Edward ma w planach coś innego. Większość osób została odurzona narkotykami lub też zabita przez Edwarda. Robert pomaga jej poprzez znak palcami. Podpala całą rezydencję w Hydes i zabija Edwarda. Ratuje Roberta i resztę kobiet, które są bezpieczne. Sześć miesięcy później rodzi dziewczynę Iris.

Moja opinia

Wow. Szok i niedowierzanie, że to się tak potoczyło. Bohaterowie ciekawi, natomiast… to, co się z nimi później działo, już niekoniecznie. Widziałam w nich zmianę. Mają bardzo dużo zalet, ale też wad. Nie wiem, czy bym lepiej to ujęła. Szybko się czytało, ale ciężko było mi to sobie wszystko wyobrazić, zrozumiałam wiele, ale widziałam prawie nic. Czułam...

Jest lekko. Jest prosto. Ten thriller czyta się wygodnie - lubię tak mówić o książkach, które nie zmuszają do własnej analizy. Pozwalają na totalne odprężenie podczas czytania. Czy jednak to oznacza, że jest nudno lub przewidywalnie? Absolutnie nie. Finał zaskakuje, a w trakcie przygody z „Rodzinną grą” poznajemy najmroczniejsze zakamarki naszych bliskich.

Jest lekko. Jest prosto. Ten thriller czyta się wygodnie - lubię tak mówić o książkach, które nie zmuszają do własnej analizy. Pozwalają na totalne odprężenie podczas czytania. Czy jednak to oznacza, że jest nudno lub przewidywalnie? Absolutnie nie. Finał zaskakuje, a w trakcie przygody z „Rodzinną grą” poznajemy najmroczniejsze zakamarki naszych bliskich.

𝐂𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐢𝐧𝐞 𝐒𝐭𝐞𝐚𝐝𝐦𝐚𝐧
𝑹𝒐𝒅𝒛𝒊𝒏𝒏𝒂 𝑮𝒓𝒂

Ocena: 3,5/5★ 𝑙𝑢𝑏 7/10★
gatunek: thriller
tłumaczenie: Dorota Pomadowska

𝑅𝑜𝑑𝑧𝑖𝑛𝑛𝑎 𝐺𝑟𝑎 to thriller lekki i typowo rozrywkowy. Główna bohaterka Harriet to autorka thrillerów, która ma się właśnie wżenić w niebywale wpływową i bogatą rodzinę. Tego, że wiele uchodzi im na sucho się spodziewa. Tego czego się nie spodziewa, to faktyczny poziom ich toksyczności. Przekonuje się o tym, gdy teść wręcza jej tajemniczą kasetę z jak twierdzi pomysłem na książkę. Kobieta szybko przekonuje się, że kaseta to raczej przyznanie się do wielu zbrodni. Nie ma pojęcia jednak, czy to prawda, czy test lojalności dla niej? Od tej chwili zaczyna się gra, jedna z wielu. Harriet zaczyna grzebać w przeszłości rodziny narzeczonego i odkrywać coraz to bardziej szokujące sekrety. Jednak musi bardzo uważać, bo sama na sumieniu ma mroczną tajemnicę, co każe czytelnikowi się zastanowić, czy może jednak jest idealną kandydatką na członka tej makabrycznej rodziny. Z pewnością idealnie nadaje się do finałowej rodzinnej gry ala igrzyska śmierci. Końcówka książki to emocjonujący rollercoaster, a zakończenie wręcz spektakularne, jednak główna bohaterka bywała irytująca, a dynamika nierówna. Byłabym zachwycona, gdyby pojawiło się więcej tak soczystych scen, jak w ostatecznej rozgrywce. Niemniej polecam Wam ten tytuł, jako odskocznię od tych mrocznych i mocno przytłaczających thrillerów.

𝐂𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐢𝐧𝐞 𝐒𝐭𝐞𝐚𝐝𝐦𝐚𝐧
𝑹𝒐𝒅𝒛𝒊𝒏𝒏𝒂 𝑮𝒓𝒂

Ocena: 3,5/5★ 𝑙𝑢𝑏 7/10★
gatunek: thriller
tłumaczenie: Dorota Pomadowska

𝑅𝑜𝑑𝑧𝑖𝑛𝑛𝑎 𝐺𝑟𝑎 to thriller lekki i typowo rozrywkowy. Główna bohaterka Harriet to autorka thrillerów, która ma się właśnie wżenić w niebywale wpływową i bogatą rodzinę. Tego, że wiele uchodzi im na sucho się spodziewa. Tego czego się nie spodziewa, to faktyczny poziom...

„ Przeszłość może nas dopaść, nawet jeśli nie zauważymy, że nadchodzi.” (str.105)

Bohaterką powieści jest Harriet, która opuściła Anglię, udając się do Nowego Jorku. Była sierotą, rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Była pisarką na progu kariery. Jej pierwsza powieść sprzedała się w nakładzie miliona egzemplarzy. W śmiesznych okolicznościach poznała Edwarda pochodzącego z bogatego rodu Holbecków. Była to miłość od pierwszego wejrzenia. Po roku znajomości została wprowadzona w tradycję rodzinną.

Edward w przeszłości miał problemy z rodzicami, bo lubili nadużywać kontroli. Odciął się od rodziny, z rozmysłem porzucił rodzinny biznes. Założył własną firmę technologiczną, która wspaniale prosperowała. Pierwszy kontakt Harriet z siostrą Edwarda nie napawał optymizmem, jednak spotkanie twarzą w twarz wypadło dobrze. Rodzina przyjęła ją ciepło do swojego grona i dużo o niej wiedziała. Zarówno Harriet jak i rodzina Edwarda głęboko skrywała tajemnice z przeszłości.

Ponieważ Edward odciął się od rodziny, chcieli by za pośrednictwem Harriet wrócił na jej łono. Przyszły teściu wręczył Harriet nagraną kasetę, którą miała odsłuchać i ocenić. Słuchając kasety Harriet była coraz bardziej przerażona. Doszła do wniosku, że taśma była ostrzeżeniem dla niej i zapewnieniem, że senior rodu będzie chronił swoją rodzinę i nie pozwoli jej skrzywdzić. A jednocześnie taśma była dowodem popełnionych czynów i przyznaniem się do winy. Zrozumiała też, że była okłamywana.

Będąc w ciąży Harriet zgodziła się na udział w grze, której zasad nie znała. Gra była przerażająca i szybko odeszła jej ochota do udziału w niej. Nie miała jednak wyjścia. Gra była próbą charakteru dla nowych członków rodziny.

Na Boże Narodzenie kolejne wyzwanie, kolejna gra. Mogła odmówić udziału w niej, lecz tego nie zrobiła. Lekkomyślnie po raz kolejny narażała dziecko w jej łonie. Zwycięzca gry otrzymywał to czego najbardziej pragnął i potrzebował i wiedzę czego potrzebowali pozostali członkowie rodziny. Przegrany tracił to co najbardziej było mu potrzebne i ujawnienie jego tajemnicy. Także stawka była wysoka. Harriet była coraz bardziej przerażona tym, co napotykała na swojej drodze do wygranej. Reguły się zmieniały. Żaden z uczestników nie był już bezpieczny. Sytuacja zmieniała się diametralnie. Napięcie sięgało zenitu. Dramaturgia sytuacyjna była niewyobrażalna. Nic nie było takie jak się wydawało.

Dobrze i wyraziście nakreśleni bohaterowie, głęboko skrywający swoje tajemnice. Doskonale się maskujący. Postać Harriet nie podobała mi się. Jako dziecko dopuściła się czynu, którego nie powinna popełnić. Potrafiła być silna, a jednocześnie zmienna. Narażała swoje dziecko. Chciała być z rodziną Edwarda, a jednocześnie chciała się od niej izolować. Rodzina była czarująca, ale zarazem przerażająca.

„ Przeszłość może nas dopaść, nawet jeśli nie zauważymy, że nadchodzi.” (str.105)

Bohaterką powieści jest Harriet, która opuściła Anglię, udając się do Nowego Jorku. Była sierotą, rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Była pisarką na progu kariery. Jej pierwsza powieść sprzedała się w nakładzie miliona egzemplarzy. W śmiesznych okolicznościach poznała Edwarda...

Ciężko mi było od początku wkręcić się w tę historię, ale kiedy już się wciągnęłam, okazała się naprawdę ciekawa.

Ciężko mi było od początku wkręcić się w tę historię, ale kiedy już się wciągnęłam, okazała się naprawdę ciekawa.

"Rodzinna gra" , tyle że stawka to własne życie.
Początek książki nie jest szaleńczo zachęcający . Przestawienie głównych bohaterów zakrawa o mocno przerysowany romans. Pierwsza połowa powieści raczej mała. Fabuła rozkręca się powoli co w drugiej połowie książki daje mocno zaskakujące sytuacje. W chwili kiedy wydaje nam się że wszystko jest podane na tacy i bardziej oczywiste być nie może, następuje zwrot akcji pokazujący że jednak nie jesteśmy na dobrej drodze.

A czy Ty zagrasz , aby wygrać życie?

"Rodzinna gra" , tyle że stawka to własne życie.
Początek książki nie jest szaleńczo zachęcający . Przestawienie głównych bohaterów zakrawa o mocno przerysowany romans. Pierwsza połowa powieści raczej mała. Fabuła rozkręca się powoli co w drugiej połowie książki daje mocno zaskakujące sytuacje. W chwili kiedy wydaje nam się że wszystko jest podane na tacy i bardziej...