Diuna. Bitwa pod Corrinem

Świetne zakończenie trylogii, w której dowiadujemy się skąd ta nienawiść do myślących maszyn w pierwszej Diunie. Skala dżihadu przerosła jednej moje wyobrażenia. Poza świetną historią daje nam jednak coś więcej: genezę Fremenów, Bene Gesserit, Gildii Kosmicznej wraz z nawigatorami, rodu Corrinów oraz antagonizmu między rodami Harkonnenów i Atrydów. Dla fanów Diuny pozycja obowiązkowa.

Świetne zakończenie trylogii, w której dowiadujemy się skąd ta nienawiść do myślących maszyn w pierwszej Diunie. Skala dżihadu przerosła jednej moje wyobrażenia. Poza świetną historią daje nam jednak coś więcej: genezę Fremenów, Bene Gesserit, Gildii Kosmicznej wraz z nawigatorami, rodu Corrinów oraz antagonizmu między rodami Harkonnenów i Atrydów. Dla fanów Diuny pozycja...

Solidna kolejna cześć sagi napisana przez duet Anderson/Herbert. W drugiej cześci książki akcja mocno przyspiesza i wciąga ze względu na zwroty akcji. Jest to ciekawa pozycja ze względu na otwarcie najważniejszych wątków i postaci z oryginalnej sagi.
Fanatyzm religijny, polityczny oportunizm i niejednoznaczne postaci - to wszystko znajdzecie w tym tomie :)

Solidna kolejna cześć sagi napisana przez duet Anderson/Herbert. W drugiej cześci książki akcja mocno przyspiesza i wciąga ze względu na zwroty akcji. Jest to ciekawa pozycja ze względu na otwarcie najważniejszych wątków i postaci z oryginalnej sagi.
Fanatyzm religijny, polityczny oportunizm i niejednoznaczne postaci - to wszystko znajdzecie w tym tomie :)

Bitwa pod Corrinem to godne zwieńczenie minicyklu Legend Diuny. Większość wątków została wyjaśniona, a te, które wymagały otwarcia, pozostawiono czytelnikowi i twórcom, by mogli dalej snuć opowieść o pustynnej planecie.

Podobnie jak dwa poprzednie tomy, także ten mnie nie rozczarował. Zawiera wszystko, czego można oczekiwać od książki z tego uniwersum – zarówno początkujący czytelnik science fiction, jak i fan, taki jak ja, znajdzie tu coś dla siebie. Jest wojna z myślącymi maszynami, pełna zaskakujących zwrotów akcji i dramatycznego zakończenia. Są bohaterowie prawi i mniej prawi, jest miejsce na uczucia, a także wyjaśnienie roli magicznej przyprawy – melanżu – w podróżach kosmicznych.

Nie są to co prawda te same światy, ale śmiało można by użyć hashtagu # GwiezdneWojny w opisie tej książki. Zgodnie z tytułem, wszystko rozstrzyga się w tej ostatniej bitwie, choć wcześniejsze rozdziały także obfitują w międzyplanetarne wyprawy.

Autorom udało się w trylogii ukazać sto lat zmagań ludzkości z maszynami i ponownie postawić pytania o sens oraz zagrożenia związane z tworzeniem sztucznej inteligencji. Dzięki temu książka wydaje się dziś nawet bardziej aktualna niż w chwili premiery. To świadczy dobrze o literaturze science fiction – zawsze opisuje przyszłość, która może się wydarzyć, opierając się na nauce i trendach swojej epoki.

Dlatego tak lubię SF i sięgam po nią coraz częściej, zaczynając od dwudziestu pięciu książek z uniwersum Diuny, nie wiedząc, gdzie zakończę tegoroczną podróż w tym gatunku. Bitwa pod Corrinem – jak najbardziej godna polecenia!

Bitwa pod Corrinem to godne zwieńczenie minicyklu Legend Diuny. Większość wątków została wyjaśniona, a te, które wymagały otwarcia, pozostawiono czytelnikowi i twórcom, by mogli dalej snuć opowieść o pustynnej planecie.

Podobnie jak dwa poprzednie tomy, także ten mnie nie rozczarował. Zawiera wszystko, czego można oczekiwać od książki z tego uniwersum – zarówno...

Zakończenie dżihadu rozczarowało, oczekiwałam większej pompy, ale reszta super, wszystkie wątki wyjaśnione, zakończone lub otwarte... ale najsłabsza z pierwszych trzech moim zdaniem

Zakończenie dżihadu rozczarowało, oczekiwałam większej pompy, ale reszta super, wszystkie wątki wyjaśnione, zakończone lub otwarte... ale najsłabsza z pierwszych trzech moim zdaniem

Podobnie jak przy poprzednich częściach sprawa wygląda dwojako: talent pisarski Briana i Kevina, lecz wizja Diuny odmienna od tej roztoczonej przez Franka Herberta. Jednakże wielowątkowość powieści i nietuzinkowość niektórych rozwiązań fabularnych jest interesująca.

Podobnie jak przy poprzednich częściach sprawa wygląda dwojako: talent pisarski Briana i Kevina, lecz wizja Diuny odmienna od tej roztoczonej przez Franka Herberta. Jednakże wielowątkowość powieści i nietuzinkowość niektórych rozwiązań fabularnych jest interesująca.

Zacny finał serii, czyli najlepszy tom z tej trylogii. Muszę przyznać, że kilka razy byłam mocno zaskoczona rozwojem sytuacji. Ale w Uniwersum Diuny to norma 👍 lekki przestój akcji gdzieś pomiędzy 500, a 600 stroną. Poza tym ciągle wiele się działo. Świetny obraz polityki, kłamstwa, obłędu i walki o własne interesy.

Zacny finał serii, czyli najlepszy tom z tej trylogii. Muszę przyznać, że kilka razy byłam mocno zaskoczona rozwojem sytuacji. Ale w Uniwersum Diuny to norma 👍 lekki przestój akcji gdzieś pomiędzy 500, a 600 stroną. Poza tym ciągle wiele się działo. Świetny obraz polityki, kłamstwa, obłędu i walki o własne interesy.

Dobre zwieńczenie trylogii

Dobre zwieńczenie trylogii

Ostatnia część trylogii - prequel Diuny - opisującej Dżihad Butleriański. O ile pierwsza cześć tej trzeciej księgi trochę mnie już zmęczyła, bo była przedłużana ponad potrzebę i miarę, o tyle jej druga cześć jest na prawdę rewelacyjna. Akcja trzymająca w napięciu, wiele zwrotów i wyjaśnienie masy wątków pojawiających się w Diunie. Nie mogłem się oderwać od ostatnich rozdziałów. Pozostaje jedynie żałować, że nie została tak napisana cała ta pierwsza trylogia.

Ostatnia część trylogii - prequel Diuny - opisującej Dżihad Butleriański. O ile pierwsza cześć tej trzeciej księgi trochę mnie już zmęczyła, bo była przedłużana ponad potrzebę i miarę, o tyle jej druga cześć jest na prawdę rewelacyjna. Akcja trzymająca w napięciu, wiele zwrotów i wyjaśnienie masy wątków pojawiających się w Diunie. Nie mogłem się oderwać od ostatnich...

Trzecia część opowieści o dżihadzie butleriańskim, rozgrywająca się sto lat po pierwszym zrywie i wojnie między ludźmi a myślącymi bohaterami. Całkiem nowi bohaterowie, całkiem nowe pokolenia ludzi, którzy walczą o odzyskanie wolności. Nie zmieniło się również podejście do niewolników i to jest coś, co najbardziej w tym świecie razi. Zero refleksji nad wykorzystywaniem innych ludzi ani nad ich zagładą, cel jest najważniejszy - i dla jego osiągnięcia sięga się po każdy środek.
Co jednak najbardziej niesamowite w tej książce to schemat, który pokazuje w jaki sposób tworzy się religia i jak niewiele potrzeba, żeby zostać świętym. Wystarczyło raptem sto lat, żeby zaczadzenie religijne osiągnęło swoje maksimum, ludzie się zradykalizowali i stali się ortodoksami, którzy nie mają żadnego problemu z mordowaniem tych, którzy stoją na ich drodze. Ta książka powinna być czytana ku przestrodze, nie ma letnich wyznawców religii ani osób wierzących, ale niepraktykujących. Każdy może przejść na stronę fanatyzmu religijnego i w imię jakiegoś boga rozwalić porządek społeczny. Z tego właśnie powodu powinny istnieć mechanizmy, które trzymają religie w ściśle określonych ramach, to jedyny sposób na to, żeby ograniczyć jej destrukcyjny wpływ na ludzkość.

Trzecia część opowieści o dżihadzie butleriańskim, rozgrywająca się sto lat po pierwszym zrywie i wojnie między ludźmi a myślącymi bohaterami. Całkiem nowi bohaterowie, całkiem nowe pokolenia ludzi, którzy walczą o odzyskanie wolności. Nie zmieniło się również podejście do niewolników i to jest coś, co najbardziej w tym świecie razi. Zero refleksji nad wykorzystywaniem...

Już od pierwszych stron widać niestety, że ta książka odstaje jakością od poprzednich części. Wielokrotnie trzeba przedzierać się przez monologi wewnętrzne bohaterów, w których akapit po akapicie mowa dokładnie o tym samym, tylko ujętym innymi słowami. Przynajmniej akcja nie zawodzi: sądząc po tytule, obawiałam się, że fabuła skupiać się będzie wyłącznie na militarnym aspekcie walki ludzi z myślącymi maszynami. Na szczęście myliłam się. Autorzy sprawnie - jak i w poprzednich częściach - prowadzą czytelnika między wątkami, od rozdziału do rozdziału skacząc po różnych planetach i podglądając licznych bohaterów. Bogactwo światów, poglądów, postaci, motywacji - to właśnie to, do czego wracam, sięgając po kolejne powieści z uniwersum Diuny.

Już od pierwszych stron widać niestety, że ta książka odstaje jakością od poprzednich części. Wielokrotnie trzeba przedzierać się przez monologi wewnętrzne bohaterów, w których akapit po akapicie mowa dokładnie o tym samym, tylko ujętym innymi słowami. Przynajmniej akcja nie zawodzi: sądząc po tytule, obawiałam się, że fabuła skupiać się będzie wyłącznie na militarnym...