Skrzywdzeni i poniżeni

W twórczości Dostojewskiego są tak ogromne, niesamowite emocje. -to jest Pisarstwo niepowtarzalne niepodobne do innych. Absolutnie wyjątkowe.

W twórczości Dostojewskiego są tak ogromne, niesamowite emocje. -to jest Pisarstwo niepowtarzalne niepodobne do innych. Absolutnie wyjątkowe.

Powieść bierze czytelnika za rękę z pijackim rozczuleniem i stara się rozstrzygnąć kolejne starcie między paniką i filozofią. Przywołuje najbardziej banalne wyrazy, takie jak rodzina, honor, szacunek, prawo... Syntaktyka jest prosta, semantyka prostacka. Rozmowy nabierają naturalnego charakteru, co jest jeszcze okropniejsze niż ciągłe wyznania wszelkich cnót i przywar padewskich (których żadna histeryczna wrażliwość nie uniesie),pojawiają się też tradycyjne kary (wydziedziczenie itp.). Na koniec śmieszność wspólnych łkań z ojcem w pełni zablokowała zwykłe kanały rodowe łez i uczuć.

Powieść bierze czytelnika za rękę z pijackim rozczuleniem i stara się rozstrzygnąć kolejne starcie między paniką i filozofią. Przywołuje najbardziej banalne wyrazy, takie jak rodzina, honor, szacunek, prawo... Syntaktyka jest prosta, semantyka prostacka. Rozmowy nabierają naturalnego charakteru, co jest jeszcze okropniejsze niż ciągłe wyznania wszelkich cnót i przywar...

Jeżeli ktoś lubi Dostojewskiego, nie będzie zawiedziony. Fajnie skomponowane postacie, prócz narratora, ciekawa historia, wgląd w warstwy społeczne Petersburga. Całość krąży wokół nieszczęsnej i naiwnej miłości oraz odwiecznej wojnie pokoleń- rodzic kontra dorosłe już dziecko. Od różnicy zdań, przez poróżnienie, złość, do krzywdy aby zakończyć na przebaczeniu.

Jeżeli ktoś lubi Dostojewskiego, nie będzie zawiedziony. Fajnie skomponowane postacie, prócz narratora, ciekawa historia, wgląd w warstwy społeczne Petersburga. Całość krąży wokół nieszczęsnej i naiwnej miłości oraz odwiecznej wojnie pokoleń- rodzic kontra dorosłe już dziecko. Od różnicy zdań, przez poróżnienie, złość, do krzywdy aby zakończyć na przebaczeniu.

Piękna, wzruszająca powieść o przebaczeniu i nie tylko.

Piękna, wzruszająca powieść o przebaczeniu i nie tylko.

Bardzo dobra lektura i smutna, ale ucząca że warto wybaczać

Bardzo dobra lektura i smutna, ale ucząca że warto wybaczać

Pisarz Iwan Pietrowicz stara się przeżyć w Petersburgu, pisząc powieści, opowiadania i artykuły do prasy. Mężczyzna jest zakochany w Natalii Nikołajewnie. Dziewczyna darzy go ciepłym uczuciem, jednak zakochuje się w bogatym Alioszy, synu księcia Piotra Aleksandrowicza Wałkowskiego. Dla niego postanawia opuścić ojca i rodzinny dom.
Aliosza również zakochuje się w Natalii i naiwnie sądzi, że ta miłość ma realne szanse na przetrwanie. Jest jednak między nimi ogromna przepaść. Ona biedna, on bogaty. Na domiar złego jego ojciec jest przeciwny temu związkowi. Takie mezalianse są możliwe tylko dzięki stałości i wytrwałości zakochanych, a tych cech trochę brakuje słabemu Alioszy.
Jedna z mniej znanych książek F. Dostojewskiego. Historia przyciąga uwagę czytelnika już od samego początku. Autor zwracając się bezpośrednio do odbiorcy buduje intymną atmosferę i w ciekawy sposób przeprowadza przez petersburski świat XIX wieku. Początkowo zwykła historia nieszczęśliwej miłości przeradza się w coraz ciekawszą i wielowątkową powieść o waśni ojca z córką, i o tym jak urażona duma skrzywdzonego nie tylko przez ukochaną córkę ojca rodziny wygrywa nad miłością do własnego dziecka. Okazuje się, że nawet bezwarunkowa miłość nie pomaga skrzywdzonej duszy w przebaczeniu.
Druga strona konfliktu- córka, również cierpi, a wybranek dla którego porzuciła rodzinę z czasem okazuje się mniej idealny, a toksyczna relacja której doświadczają dla czytelnika potrafi być szokująca. W powieści jest wiele wątków i dialogów, które wciągają coraz bardziej, aczkolwiek dominujący wątek nieszczęśliwej miłości dla fanów innego rodzaju literatury może być przytłaczający. Jest to powieść idealna dla sentymentalistów i entuzjastów wątku wybaczenia w klasycznym, lecz jakże ciekawym wydaniu. Mimo pesymistycznego wydźwięku powieści nie brakuje jej pokrzepiających postaci i fragmentów. Bowiem „trzeba w jakiś sposób cierpieć dla naszego szczęścia, trzeba okupić je jakąś nową męczarnią. Przez cierpienie wszystko się oczyszcza”.

Pisarz Iwan Pietrowicz stara się przeżyć w Petersburgu, pisząc powieści, opowiadania i artykuły do prasy. Mężczyzna jest zakochany w Natalii Nikołajewnie. Dziewczyna darzy go ciepłym uczuciem, jednak zakochuje się w bogatym Alioszy, synu księcia Piotra Aleksandrowicza Wałkowskiego. Dla niego postanawia opuścić ojca i rodzinny dom.
Aliosza również zakochuje się w Natalii i...

Historia prostoliniowa, akcja skupia się na jednym wątku. Utwór porusza tematykę problemów ludzi i pokazuje jak wiele możemy stracić, nie mówiąc o uczuciach. Bardzo spodobał mi się styl Dostojewskiego i zabieram się za następne.

Historia prostoliniowa, akcja skupia się na jednym wątku. Utwór porusza tematykę problemów ludzi i pokazuje jak wiele możemy stracić, nie mówiąc o uczuciach. Bardzo spodobał mi się styl Dostojewskiego i zabieram się za następne.

Ona nam nie uwierzy Fiodorze Michajłowiczu.
Nawet Ona.
Ona uwierzyła Łagodnej.

Pan mnie popchnął w absurd.
Coś tak sentymentalnego, że miłość moja śmieszną się staje.

Ps. Tak Nataszo, ..., ..., nie mylisz się i tylko nie wiem skąd łzy w moich oczach.

DUMA usprawiedliwiająca
- przybrana w wielkoduszność, którą dajemy sobie prawo do pogardzania.

DUMA ograniczająca
- przybrana w wycofanie, którym odbieramy sobie wszystkie szanse.

PRZEBACZENIE.
Czyste w każdej postaci. Niezastępowalne.

Polecam cierpliwym romantykom.

Ona nam nie uwierzy Fiodorze Michajłowiczu.
Nawet Ona.
Ona uwierzyła Łagodnej.

Pan mnie popchnął w absurd.
Coś tak sentymentalnego, że miłość moja śmieszną się staje.

Ps. Tak Nataszo, ..., ..., nie mylisz się i tylko nie wiem skąd łzy w moich oczach.

DUMA usprawiedliwiająca
- przybrana w wielkoduszność, którą dajemy sobie prawo do pogardzania.

DUMA...

„Skrzywdzeni i porzuceni” to powieść, którą można by określić mianem rękopisu niecierpliwego geniusza – mniej doskonała niż późniejsze dzieła Dostojewskiego, ale tym bardziej fascynująca jako dokument emocjonalnego fermentu i literackiej ewolucji.

To nie tyle opowieść, co labirynt cierpienia, którego nie ratuje jeszcze filozoficzna konstrukcja, jaką znajdziemy w „Braciach Karamazow” czy „Zbrodni i karze”. A jednak – właśnie w tej surowości leży jej siła. Autor, niepewny jeszcze swojego miejsca w strukturze idei, daje nam opowieść o najbardziej podstawowym konflikcie: między człowieczeństwem a społeczną obojętnością.

Postaci są momentami melodramatyczne, ich losy – brutalnie deterministyczne. Ale Dostojewski już wtedy wiedział, że nie buduje fabuły po to, by zabawić, lecz po to, by zadać pytania, na które nie da się odpowiedzieć: czym jest moralność bez siły? Co zostaje z miłości, gdy nie może przebić się przez klasę, biedę, konwenans?

W tej powieści Dostojewski jeszcze pisze sercem, zanim nauczył się pisać metafizyką. Dla badacza literatury to fascynujące stadium przejściowe – szkic do późniejszego fresku, ale z emocjonalnym ładunkiem niemal większym niż dojrzałe dzieła. Jak rękopis znaleziony w butelce – chaotyczny, rozpaczliwy, ale prawdziwy.

To dzieło niedoskonałe. Ale właśnie dlatego – warte czytania. Jak każda niedokończona symfonia, której autor zdążył jeszcze krzyknąć: „Ja istnieję”.

„Skrzywdzeni i porzuceni” to powieść, którą można by określić mianem rękopisu niecierpliwego geniusza – mniej doskonała niż późniejsze dzieła Dostojewskiego, ale tym bardziej fascynująca jako dokument emocjonalnego fermentu i literackiej ewolucji.

To nie tyle opowieść, co labirynt cierpienia, którego nie ratuje jeszcze filozoficzna konstrukcja, jaką znajdziemy w „Braciach...

Przesłuchana w audio. Początek monotonny. Historia sama w sobie ciekawa.

Przesłuchana w audio. Początek monotonny. Historia sama w sobie ciekawa.