Cienie między nami

Może być wiem

Może być wiem

Książka z ogromnym potencjałem, choć momentami trochę za chaotyczna. Niektórym przypadnie do gustu bohaterka, ambitna, a zarazem przebiegła manipulantka.

Książka z ogromnym potencjałem, choć momentami trochę za chaotyczna. Niektórym przypadnie do gustu bohaterka, ambitna, a zarazem przebiegła manipulantka.

Nie jest to książka szczególnie ambitna, ale nie mogę ukryć się czytało się ją wyjątkowo przyjemnie i szybko. Ubolewam troszkę nad skąpymi opisami, wątkami które możnaby bardziej rozwinąć i czasami nieprawdopodobnością wydarzeń. Polecam tą pozycję osobom, które chcą przeczytać coś lekkiego, prostego a jednocześnie trochę innego od wszystkich.

Nie jest to książka szczególnie ambitna, ale nie mogę ukryć się czytało się ją wyjątkowo przyjemnie i szybko. Ubolewam troszkę nad skąpymi opisami, wątkami które możnaby bardziej rozwinąć i czasami nieprawdopodobnością wydarzeń. Polecam tą pozycję osobom, które chcą przeczytać coś lekkiego, prostego a jednocześnie trochę innego od wszystkich.

Historia naprawdę fajna, choć nie do końca wykorzystana (przynajmniej mi się tak wydaje). Główna bohaterka mnie zaczarowała, mimo że jej wybory mnie denerwowały. Choć przedstawiona na początku jako kobieta wyrachowana, potem nie czułam od niej czegoś takiego. Plus za pomysł na historię i dobre dialogi. Polecam drugą część!

Historia naprawdę fajna, choć nie do końca wykorzystana (przynajmniej mi się tak wydaje). Główna bohaterka mnie zaczarowała, mimo że jej wybory mnie denerwowały. Choć przedstawiona na początku jako kobieta wyrachowana, potem nie czułam od niej czegoś takiego. Plus za pomysł na historię i dobre dialogi. Polecam drugą część!

Cienie między nami” to książka, która jest definicją niewykorzystanego potencjału. Tricia Levenseller rzuciła nam obietnicę mrocznego, ambitnego fantasy z motywem enemies to lovers, a dostaliśmy historię, przez którą momentami trudno przebrnąć bez przewracania oczami.
Główna bohaterka to postać, którą trudno polubić, a jeszcze trudniej szanować. Choć autorka próbowała wykreować ją na potężną i wyrachowaną femme fatale, Alessandra wyszła na osobę niesamowicie próżną i irracjonalną. Zamiast strategicznego geniusza, mamy postać, której priorytety są tak powierzchowne, że aż bolą. Jej zachowanie jest często głupio dziecinne i kompletnie pozbawione klasy, której oczekiwałoby się od aspirującej królowej.
Jedyny mocny punkt, to "nadprzyrodzone moce" króla- spowijająca go ciemność i cienie. Sama postać jeszcze ujdzie. Nie zachwyca, ale też nie odtrąca. Można się do niego po prostu przyzwyczaić.
Jeśli chodzi o tło dla tych dwojga-niestety tu również niedociągnięcia. Pomimo wielu prób zamachu na życie króla i intryg... Jest to wszystko miałkie i zwyczajnie nijakie. Spłaszczone i rozlane. Nie ma tu genialnych strategów. Sama bohaterka, która pretenduje do miana wybitnej - przedstawiona jest jako sfeminizowana strateżka. Jej plany opierają się na ogromnym szczęściu, a nie na realnej inteligencji. Te wszystkie „misterne” zagrywki, które miały budować napięcie, są tak uproszczone, że trudno brać je na poważnie. Potencjał na polityczne szachy został kompletnie zmarnowany na rzecz nastoletnich dram.
Jeśli chodzi o tempo akcji, książka cierpi na brak balansu. Najpierw wszystko niemiłosiernie się wlecze, skupiając się na błahostkach, by na koniec nagle przyspieszyć bez żadnego logicznego powodu. Ważne wątki są rozwiązywane „po łebkach”, a finał wydaje się doklejony na siłę.

Cienie między nami” to książka, która jest definicją niewykorzystanego potencjału. Tricia Levenseller rzuciła nam obietnicę mrocznego, ambitnego fantasy z motywem enemies to lovers, a dostaliśmy historię, przez którą momentami trudno przebrnąć bez przewracania oczami.
Główna bohaterka to postać, którą trudno polubić, a jeszcze trudniej szanować. Choć autorka próbowała...

Pomimo, że Alessandra Stathos jest drugą córką zadłużonego lorda Masisa to dziewczyna ma ambitne plany na przyszłość. Marzy jej się władza, więc postanawia uwieść, poślubić, a następnie zabić Króla Cieni i samodzielnie rządzić królestwem. Dziewczyna zrobi wszystko, aby postawić na swoim, jednak nie wie, że władca Kallias Maheras jest groźnym rywalem, który dodatkowo posiada moc władania nad otaczającymi go cieniami. Sprawy przybierają innego obrotu kiedy Alessandra poznaje Kalliasa i rodzi się między nimi uczucie.

"Cienie między nami" to książka z gatunku fantasy, która zabiera czytelnika do mrocznego, otoczonego cieniami świata. Lektura nie należy do najgrubszych, ponieważ liczy zaledwie 300 stron. Myślę, że z powodzeniem tych kartek mogłoby być  więcej co pomogłoby w głębszym rozwinięciu niektórych wątków oraz przede wszystkim szerszym przedstawieniu świata, który niestety okazał się dosyć ubogi. W książce ciekawym zabiegiem okazało się wykreowanie głównej bohaterki, która posiada cechy negatywnej postaci. Alessandra już od pierwszych stron jest przedstawiana jako pewna siebie, arogancka, przebiegła osoba, która jest zdolna do wszystkiego jeżeli w grę wchodzą jej plany i pragnienia. Z drugiej strony mamy tajemniczego i intrygującego Kalliasa, którego dodatkowo wyróżnia fakt, iż mężczyzna posiada niezwykłą moc. Relacja tej wyjątkowej dwójki okazała się bardzo emocjonująca. Ponadto cała akcja rozgrywa się na królewskim dworze, na którym nie zabraknie również wielu tajemnic, intryg, romansów oraz niebezpieczeństw, ponieważ jak się okazało, Król Cieni jest celem wielu osób.

Pomimo, że Alessandra Stathos jest drugą córką zadłużonego lorda Masisa to dziewczyna ma ambitne plany na przyszłość. Marzy jej się władza, więc postanawia uwieść, poślubić, a następnie zabić Króla Cieni i samodzielnie rządzić królestwem. Dziewczyna zrobi wszystko, aby postawić na swoim, jednak nie wie, że władca Kallias Maheras jest groźnym rywalem, który dodatkowo posiada...

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

Tona niepotrzebnych opisów. Bohaterka miała być odważna i dążyć do władzy a skupia się na błazenadzie. Masa niepotrzebnych wątków które do niczego nie prowadzą i mało wyjaśniają. Postacie poboczne nie mają w sobie życia i istnieją tylko jak bohaterka na nich spojrzy albo wejdzie w inną interakcje. Być może bohaterka powinna skontaktować się z lekarzem z podejrzeniem choroby psychicznej, bo przemawiają przez nią czasami dwie skrajne postawy i nigdy nie wiesz która za moment podejmie decyzję. Żałuje zakupu i męczenia oczu na tak nie przyjemnym foncie czcionki.

Tona niepotrzebnych opisów. Bohaterka miała być odważna i dążyć do władzy a skupia się na błazenadzie. Masa niepotrzebnych wątków które do niczego nie prowadzą i mało wyjaśniają. Postacie poboczne nie mają w sobie życia i istnieją tylko jak bohaterka na nich spojrzy albo wejdzie w inną interakcje. Być może bohaterka powinna skontaktować się z lekarzem z podejrzeniem choroby...

Alessandra Sthathos to ambitna, egoistyczna persona, pierwsza od dłuższego czasu naprawdę szara moralnie kobieca bohaterka, jaką spotkałam w literaturze młodzieżowej. W fantastyce czy romantasy zazwyczaj mamy do czynienia albo z typowym złolem, pełniącym rolę głównego antagonisty, bądź pseudo mrocznym chłoptasiem, który niby jest zabójczo niebezpieczny i wzbudzający trwogę, lecz dziwnym trafem dla swojego love interest jest łagodny jak baranek. Tutaj konsekwentnie zderzamy się z niecnymi pobudkami Alessandry. Zarówno tymi, które jej przyświecają na początku książki, jak i tymi z jej przeszłości. A więc charakter głównej bohaterki oceniam na plus, jakkolwiek by nie był irytujący, wybijał się z utartych szlaków. Romans też był fajny, relacja między Alessandrą i Kalliasem mnie przekonała. Lecz...No właśnie, lecz. Jeśli szukasz silnego worldbuliding, skomplikowanej fabuły oraz dużej dozy magii, nie jest to pozycja dla ciebie. W "Cienie między nami" chodzi głównie o więź, która tworzy się między główną parą bohaterów. Jest mały płot twist pod koniec, assassinowe ataki na Króla Cieni również miały coś w sobie, lecz należy wiedzieć, że to bardziej dodatki do fabuły, aniżeli jej rdzeń.

Alessandra Sthathos to ambitna, egoistyczna persona, pierwsza od dłuższego czasu naprawdę szara moralnie kobieca bohaterka, jaką spotkałam w literaturze młodzieżowej. W fantastyce czy romantasy zazwyczaj mamy do czynienia albo z typowym złolem, pełniącym rolę głównego antagonisty, bądź pseudo mrocznym chłoptasiem, który niby jest zabójczo niebezpieczny i wzbudzający trwogę,...

Młodzieżówka, którą czyta się szybko i nawet przyjemnie. Bohaterowie tacy pasujący do siebie. Intrygi niestety słabe, ponadto za dużo sukni i potraw. Moralność głównych postaci taka wątpliwa ale mamy tu bez nadmiernych opisów bliskości co jest na plus. Książka na jesienny wieczór.

Młodzieżówka, którą czyta się szybko i nawet przyjemnie. Bohaterowie tacy pasujący do siebie. Intrygi niestety słabe, ponadto za dużo sukni i potraw. Moralność głównych postaci taka wątpliwa ale mamy tu bez nadmiernych opisów bliskości co jest na plus. Książka na jesienny wieczór.