The Hunger of the Gods

Świat, w którym bogowie byli martwi przestał takim być. Uwięziona bogini smoczyca wyrwała się na wolność i zaczęła zbierać sojuszników by przejąć władzę. Stanowi zagrożenie dla wszystkich, a jedynym kto może ją pokonać jest inny bóg. Jednak zagrożenie czyha nie tylko z tej strony. Orka nadal się nie poddaje i zrobi wszystko by odzyskać syna. Elvara zostaje postawiona przed decyzją, która odmieni życie nie tylko jej ale i innych. Varg razem z Krwiozaprzysiężonymi przemierza kontynent ucząc się czym jest kompania, przyjaźń i lojalność. Pojawiają się też nowi bohaterowie, którzy tkają własne intrygi i chcą wykorzystać zamęt jaki zapanował na świecie.

,,Głód Bogów" to drugi tom epickiej serii fantasy, stylizowanej na sagę skandynawską. Jest mrocznie, niebezpiecznie, brutalnie i dlatego na tym tle lepiej widać cechy bohaterów: ich męstwo, lojalność, poczucie honoru czy braterstwa zawiązanego w trakcie walki na śmierć i życie. Tutaj nie ma miejsca na bierność czy obojętność, trzeba podejmować decyzje i iść do przodu, walczyć by nie dać się zabić. Mimo, że tom bezpośrednio kontynuuje wątki rozpoczęte w ,,Cieniu bogów" to nie ma szans na monotonię czy stagnację. Akcja jest żywa, pełna zaskoczeń, intryg i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Sojusze bywają kruche ale więź wykuta w walce znaczy więcej niż traktat. Równowaga sił zostaje zachwiana gdy pojawia się bóg ale gdy będzie ich więcej wszystko może się zdarzyć.

Cykl o Krwiozaprzysiężonych to z pewnością jedna z lepszych opowieści na jakie trafiłam w ostatnim czasie. Barwa, epicka, zachwycająca bogactwem świata i detali. To nie tylko widowiskowe sceny walk, to też pełnokrwiści bohaterowie postawieni przed próbą, która pokazuje kim są na prawdę. To tutaj widać najlepiej co nimi kieruje, ich myśli, uczucia i emocje. To też mroczny świat legend i sag, które ożyły w swej najbardziej przerażającej formie. Polecam!

Świat, w którym bogowie byli martwi przestał takim być. Uwięziona bogini smoczyca wyrwała się na wolność i zaczęła zbierać sojuszników by przejąć władzę. Stanowi zagrożenie dla wszystkich, a jedynym kto może ją pokonać jest inny bóg. Jednak zagrożenie czyha nie tylko z tej strony. Orka nadal się nie poddaje i zrobi wszystko by odzyskać syna. Elvara zostaje postawiona przed...

Widać, że autor ma ogromną wiedzę i pasję dotyczącą wczesnego średniowiecza, szczególnie Normanów i wikingów. Opisy broni, przygotowań do walki oraz samych potyczek i bitew są bardzo szczegółowe i realistyczne. Czuć, że świat został starannie przemyślany i osadzony w historycznych inspiracjach. Niestety momentami te sceny stają się powtarzalne. W niemal każdym rozdziale dochodzi do jakiejś walki, która nie zawsze wnosi coś istotnego do fabuły i mogłaby zostać skrócona lub pominięta. Po pewnym czasie bitwy zaczynają nużyć, a ich chaotyczność bywa męcząca. Dodatkowo długie, rozbudowane zdania w opisach starć sprawiają, że sceny tracą na dynamice. Zabrakło mi również większego rozwoju emocjonalnego bohaterów. Mam wrażenie, że główny wątek fabularny posuwa się naprzód dość powoli. Między kolejnymi walkami jest niewiele przestrzeni na spokojniejsze momenty, które pozwoliłyby lepiej poznać postaci i złapać oddech. Rozumiem zamysł wprowadzenia wielu POV, dzięki którym możemy śledzić wydarzenia w różnych miejscach, na przykład u smoczycy czy w stolicy. Jednak częste przeskoki między wątkami sprawiają, że trudno w pełni skupić się na jednej historii. Czasem ważne wydarzenia są przerywane w kluczowym momencie, by przejść do zupełnie innej perspektywy, co wybija z rytmu lektury. Moim zdaniem lepiej sprawdziłyby się dłuższe rozdziały, domykające jeden wątek przed przejściem do kolejnego. Mimo tych zastrzeżeń historia sama w sobie jest bardzo ciekawa, a zakończenie intrygujące i skutecznie zachęcające do sięgnięcia po kolejny tom, co na pewno zrobię. Moją ulubioną bohaterką niezmiennie pozostaje Orka, choć Elvera stała się znacznie ciekawsza niż w pierwszej części.

Widać, że autor ma ogromną wiedzę i pasję dotyczącą wczesnego średniowiecza, szczególnie Normanów i wikingów. Opisy broni, przygotowań do walki oraz samych potyczek i bitew są bardzo szczegółowe i realistyczne. Czuć, że świat został starannie przemyślany i osadzony w historycznych inspiracjach. Niestety momentami te sceny stają się powtarzalne. W niemal każdym rozdziale...

„Głód Bogów” to kontynuacja, która ani na chwilę nie zwalnia tempa. Jest brutalnie, mrocznie i bardzo epicko - dokładnie tak, jak powinno być w dobrej nordyckiej fantasy. Bogowie, potwory, wojownicy i losy bohaterów splatające się w coraz bardziej niebezpieczny sposób… brzmi dobrze? Bo jest jeszcze lepiej.

Ta część wciągnęła mnie jeszcze mocniej niż pierwsza. Czuć rosnącą stawkę, napięcie i to nieprzyjemne przeczucie, że nikt nie jest tu bezpieczny. Bardzo podoba mi się styl autora - dynamiczny, konkretny i taki, który sprawia, że „jeszcze jeden rozdział” szybko zamienia się w pół książki na raz.

Bez wchodzenia w szczegóły: jeśli podobał Wam się pierwszy tom, to tutaj będziecie w siódmym niebie. Dużo akcji, mroczny klimat i świat, który aż kipi od konfliktów. Ja jestem absolutnie kupiona i lecę dalej z serią 😌📚

„Głód Bogów” to kontynuacja, która ani na chwilę nie zwalnia tempa. Jest brutalnie, mrocznie i bardzo epicko - dokładnie tak, jak powinno być w dobrej nordyckiej fantasy. Bogowie, potwory, wojownicy i losy bohaterów splatające się w coraz bardziej niebezpieczny sposób… brzmi dobrze? Bo jest jeszcze lepiej.

Ta część wciągnęła mnie jeszcze mocniej niż pierwsza. Czuć rosnącą...

Troszkę to jest inna ósemka niż dla "Masek", którą wystawiłam ostatnio, a jednak też solidne osiem.
Ta książka to fantastyka w stylu Sandersona, którego bardzo cenię. Świat fantasy nie jest lepki i brokatowo słodki jak w niektórych książkach fantasy, a raczej pseudo- fantasy. Ten świat jest brutalny, czarny, okrutny i ociekający krwią. S
Jest tu miejsce dla wojownika i dla potwora, a już na pewno na zdobycie chwały i spełnienie obietnic zemsty. Pokochałam Orkę i jej cel. Bohaterki tej książki są niezwykle wyraziste, dzielne i niesamowicie w moim guście. Szkoda, że żaden z bohaterów płci męskiej im nie dorównuje... jeszcze ? Mam nadzieję. No i nie będę spojlerować, tylko powiem, że zakończenie kosztowało mnie trochę łez. A nie jestem płaczką... Z tomem ostatnim troszkę poczekam, muszę nabrać przed nim sił :)

Troszkę to jest inna ósemka niż dla "Masek", którą wystawiłam ostatnio, a jednak też solidne osiem.
Ta książka to fantastyka w stylu Sandersona, którego bardzo cenię. Świat fantasy nie jest lepki i brokatowo słodki jak w niektórych książkach fantasy, a raczej pseudo- fantasy. Ten świat jest brutalny, czarny, okrutny i ociekający krwią. S
Jest tu miejsce dla wojownika i dla...

Akcja dalej ciekawie się rozwija

Akcja dalej ciekawie się rozwija

Drugi tom „Sagi o Krwiozaprzysiężonych” rozczarował mnie utratą klimatu, który był siłą pierwszej części. To, co wcześniej stanowiło jedynie drobne rysy, tutaj przeradza się w wyraźne pęknięcia. Dialogi coraz częściej brzmią tak, jakby nie należały do surowego, nordyckiego świata, a bohaterowie reagują na kolejne, teoretycznie wstrząsające wydarzenia z zadziwiającą obojętnością.

Największym problemem jednak jest dla mnie sposób, w jaki autor potraktował wątek bogów. W świecie, w którym ludzie żyją w przekonaniu, że bogowie dawno pomarli, że istnieją jedynie w sagach, a wielu wątpi nawet w to, czy kiedykolwiek naprawdę istnieli, ich powrót powinien być wydarzeniem wstrząsającym. Uwolnienie Lik-Rify wymagało przynajmniej wysiłku, przygotowań i rytuałów, a jej pojawienie się wzbudziło u co poniektórych autentyczny szok. Tymczasem wprowadzenie kolejnych bogów paradoksalnie odbiera historii wyjątkowość. Ulfrir zostaje wskrzeszony niemal mimochodem, a chwilę później zniewolony — bez większych trudności. Okazuje się, że Rotta żyje (co za zaskoczenie),a gdy królowa Helka i Skalk dowiadują się, że smocza bogini planuje wojnę, nie reagują szczególnym przerażeniem. Zamiast tego przechodzą do planowania wskrzeszenia kolejnej bogini, a największą przeszkodą wydaje się fakt, że cały proces potrwa „wiele dni”.

Nie mogę też nie wspomnieć o Gudvarrze. Każda jego wypowiedź i zachowanie zdają się służyć wyłącznie podkreśleniu, jak bardzo jest tchórzliwy, zadufany w sobie i żałosny. Sama w sobie taka postać mogłaby być ciekawa — zwłaszcza jako kontrast dla heroicznych wojowników. Problem w tym, że Gudvarr jest według mnie mocno przerysowany. Wiecznie cieknący nos, ciągłe narzekanie i pęcherz, który „buntuje się” przy najmniejszej niedogodności, sprawiają, że zamiast wielowymiarowego bohatera otrzymujemy niemal karykaturę. A szkoda, bo mógłby stać się interesującym przykładem postaci, która mimo braku siły czy honoru przetrwa dzięki zdolności dostosowania się do sytuacji — nawet kosztem natychmiastowej zmiany sojuszników.

Być może przez zbyt wysokie oczekiwania co do tej książki z czasem zaczęły irytować mnie nawet detale — jak powracające opisy wygrzebywania spomiędzy zębów szczątków pożartego człowieka czy częste zmiany postaci Lik-Rify. Transformacja w potężnego smoka traci na wyjątkowości, gdy staje się sposobem na przerwanie dyskusji czy zwrócenie na siebie uwagi.

"Głód bogów" nie jest złą książką, jednak spodziewałam się czegoś zdecydowanie lepszego. Przede mną jeszcze trzeci tom — choć podchodzę do niego z dużo mniejszym entuzjazmem, wciąż mam nadzieję, że autor zdoła mnie czymś pozytywnie zaskoczyć.

Drugi tom „Sagi o Krwiozaprzysiężonych” rozczarował mnie utratą klimatu, który był siłą pierwszej części. To, co wcześniej stanowiło jedynie drobne rysy, tutaj przeradza się w wyraźne pęknięcia. Dialogi coraz częściej brzmią tak, jakby nie należały do surowego, nordyckiego świata, a bohaterowie reagują na kolejne, teoretycznie wstrząsające wydarzenia z zadziwiającą...

Drugi tom sagi był lepszy niż poprzedni. Zachował to co byłodobre w pierwszym i uzupełnił drobne luki. Nadal jest krwawo, epicko i w dodatku potrafił troszkę zaskoczyć.
Książka świetna, polecam bardzo!

Drugi tom sagi był lepszy niż poprzedni. Zachował to co byłodobre w pierwszym i uzupełnił drobne luki. Nadal jest krwawo, epicko i w dodatku potrafił troszkę zaskoczyć.
Książka świetna, polecam bardzo!

Głód bogów jest powieścią po której skończeniu, natychmiast sięgnęłam po kolejny tom. Ilość wydarzeń i akcji tylko przyśpiesza rozwijając dalsze losy poznanych wcześniej bohaterów i dokłada nam kolejne dwie perspektywy ( jeśli do tej pory było wam mało).
Orka jest niewątpliwie postacią o której powstaną sagi wychwalające jej matczyną miłość poświęcenie i zabójczy szał w który wpada. Sceny w których stoi wokół sterty trupów na tle palącej się wioski z furią w oczach to jest to. Tą atmosferę rozluźniają postacie vesenidów Vesli i Skerda, które jej pomagają.
Mimo tego że nie grzeszy inteligencją i jest niesamowicie irytujący- interesująca jest też postać Gudwara, który zrobi wszystko żeby przeżyć, łącznie z wyprawą prosto w paszczę smoczycy.
Jednak najciekawszym wątkiem według mnie jest część o Vargu, który z niewolnika stopniowo staje się waleczym bohaterem. Wdraża się w nowe życie wraz z swoimi kompanami. W tym wątku występują najbardziej epickie bitwy i potyczki; między innymi bitwa morska z martwymi trupami, pokonanie języko-żernego stwora i bitwa z księciem Iskidanu.
Po krótce opisałam trzy postacie a w książce jest ich wiele więcej, każda w własymi motywacjami i uczuciami.
A w tyle jest nadciągająca nad Vigrid wizja boskiej bitwy, w końcu smoczyca Lik-Rifa już opuściła swoje więzienie i ma zamair podporządkować sobie cały świat.
Jako że książki słuchałam muszę też wspomieć o świetnym lektorze, bo gdybym miała sama wymówić runiczne zaklęcia na pewno nie miało by to takiego efektu.
Krwawa i nieprzewidywalna, ciekawe postacie w rozbudowanym świecie zaczerpnięte z noryckich sag wierzenia, mityczne stwory i bogowie, jak dla mnie to było świetne

Głód bogów jest powieścią po której skończeniu, natychmiast sięgnęłam po kolejny tom. Ilość wydarzeń i akcji tylko przyśpiesza rozwijając dalsze losy poznanych wcześniej bohaterów i dokłada nam kolejne dwie perspektywy ( jeśli do tej pory było wam mało).
Orka jest niewątpliwie postacią o której powstaną sagi wychwalające jej matczyną miłość poświęcenie i zabójczy szał w...

Martwi bogowie powstają!

🧌Po wydarzeniach pod mitycznym drzewem, bogini-smoczyca Lik-Rifa zostaje uwolniona i zbiera swoje dzieci i popleczników, by przywrócić swoje rządy nad światem. Narazie wciąż nie ma, aż tyle sił, by tego dokonać... Żeby do tego nie dopuścić zostaje przywrócony z martwych Ulfrir, Bóg-wilk. W tym czasie Orka wciąż podąża śladem swego syna, a Varg uczy się życia poza niewolą jednocześnie szukając zemsty za swoją siostrę. Czy świat będzie gotów na kolejną wojnę bogów?

✒️ Dużo czasu minęło, odkąd przeczytałem pierwszy tom serii o "Krwiozaprzysiężonych", a bardzo żałuję... Bo jaki ten świat i historia są wciągające.

✒️ Czytając nie da się nie ukryć wrażenia, że trzymamy w rękach wariację na temat mitologii nordyckiej. Sagi, bogowie, waleczni wojownicy, klimat. Sama wojna bogów uderza w nas Ragnarökiem. I bardzo to do mnie trafia.

✒️Podoba mi się też koncepcja potomków bogów, którzy potrafią wykorzystywać ich cechy do własnych celów. Wilcza krew to drapieżność, orla to świetny wzrok, niedźwiedzia to furia itd.

✒️ Książka pełna jest epickich bitew, wydarzeń które dostarczają nam wiele emocji. Ale nie zabraknie też spokojnych, takich zwyczajnych przeżyć. Moimi ulubionymi fragmentami są tę, kiedy towarzyszymy Vargowi w jego odkrywaniu nowego dla niego świata.

🧌To dobra książką, która kontynuuję dobrą historię. Nie czułem tu syndromu drugiego tomu jak to często bywa. To świetna historia dla fanów epickich przygód, mitologii i fantastycznych światów 🧌

Martwi bogowie powstają!

🧌Po wydarzeniach pod mitycznym drzewem, bogini-smoczyca Lik-Rifa zostaje uwolniona i zbiera swoje dzieci i popleczników, by przywrócić swoje rządy nad światem. Narazie wciąż nie ma, aż tyle sił, by tego dokonać... Żeby do tego nie dopuścić zostaje przywrócony z martwych Ulfrir, Bóg-wilk. W tym czasie Orka wciąż podąża śladem swego syna, a Varg uczy...

Kontynuacja części pierwszej, tak trzeba znać poprzedni tom
motyw z rodem attack on Titan
6/10 Tyle

Kontynuacja części pierwszej, tak trzeba znać poprzedni tom
motyw z rodem attack on Titan
6/10 Tyle