Księga gaju laurowego i inne eseje

Cudowna. Jak perła. Odkrycie. Niech zaświadczy jeden tylko fragment tego dzieła:

„Najpóźniej zrozumiałem słowika. Każdego ptaka można pojąć jedynie metafizycznie, z przestrzeni, która przekracza człowieka. Stamtąd, skąd zrozumieli je Orfeusz i święty Franciszek. Ale do tego zrozumienia trzeba uczynić jeszcze jeden krok. Wiersze o słowikach Wordswortha, Shelleya czy Keatsa nie odpowiadają rzeczywistości. Kto nie zaznał pokoju, nie zdoła pojąć słowika. Dlatego młody człowiek może go tylko podziwiać. Dopiero kiedy namiętności się wypalą, kiedy już minie wiek radości i cierpienia, dopiero gdy człowiek nie chce już niczego od siebie i dla siebie i pogodzony składa głowę na dłoni Boga, dopiero gdy obudzi się w nim tęsknota ostatecznego powrotu do świata wolnego od „ja”, wówczas może usłyszeć, co i dlaczego śpiewa słowik. W jego pieśni nie ma ani bólu, ani cierpienia, nie ma bohaterskiej siły ani śmiechu, nie ma radości ani triumfu. Kiedy człowiek ma życie poza sobą i już niczego nie pragnie, a jedyne, co go jeszcze zajmuje, to oczekiwanie ostatecznego wezwania, wówczas spędza czas na modlitwie. Ta spokojna, cicha, pełna pokoju modlitwa oczekiwania to właśnie pieśń słowika, to pieśń męczeńska, kryształowo czyste oczekiwanie śmierci i tamtego świata–pożegnanie z przepiękną ziemią, z upojeniem, jakie przynosi słodkie życie, i prośba do niebios, by otwarły bramę” (Śpiew ptaków).

Jakimi słowami opisać tę książkę? Że jest ona zapisem fenomenów „życia nie-agonistycznego”, będących efektem dobrowolnego wybrania „ogrodów i bibliotek” i odwrócenia się od „ambon i placów boju” (Złote dni)? A może: to opowieść przesycona życiem? I wdzięcznością? To wszystko prawda, ale nie do końca. Bo jeszcze trzeba by dodać: subtelna, mądrościowa, uważna, erudycyjna... I tak mnożyłbym prawdopodobnie w nieskończoność tę laudację, a że recenzja nie powinna być długa, to kończąc ją dodam tylko: dawno tak łapczywie nie chłonąłem kolejnej strony. I dlatego polecam serdecznie: Béla Hamvas, Księgę gaju laurowego i inne eseje.

Cudowna. Jak perła. Odkrycie. Niech zaświadczy jeden tylko fragment tego dzieła:

„Najpóźniej zrozumiałem słowika. Każdego ptaka można pojąć jedynie metafizycznie, z przestrzeni, która przekracza człowieka. Stamtąd, skąd zrozumieli je Orfeusz i święty Franciszek. Ale do tego zrozumienia trzeba uczynić jeszcze jeden krok. Wiersze o słowikach Wordswortha, Shelleya czy Keatsa...

Szukałem informacji o jednej z książek Italo Calvino i w serwisie książkowym lubimyczytac.pl algorytm wyświetlił mi jako “coś, co może mi się podobać” – Księga gaju laurowego i inne eseje. Gdy zacząłem czytać o autorze, zrobiło się jeszcze ciekawiej. Kilka kliknięć później książka ląduje na czytniku. Béla Hamvas – węgierski filozof, którego komuniści skazali na wykluczenie. Jego prace nie były publikowane, on zaś pracował jako ogrodnik, magazynier i budowlaniec. Tak pisze o nim w posłowiu, tłumaczka Teresa Worowska:

"Łatwo znalazł wspólny język z robotnikami, a jednego ze swoich zwierzchników przygotował nawet do matury. Nikt w jego otoczeniu nie miał pojęcia, że narzędzia z magazynu wydaje mu jeden z najgruntowniej wykształconych ludzi w kraju. Któryś z przyjaciół powiedział o Hamvasu: „Był tak zwyczajny jak gruda ziemi”. Pod koniec tygodnia wyjeżdżał do domu, pakował plecak nowych książek i w poniedziałek o świcie wracał do baraku. Wykorzystywał każdą wolną chwilę, w szufladzie magazynierskiego biurka miał zawsze otwartą książkę i zeszyt, uczył się sanskrytu, potem hebrajskiego, przekładał z chińskiego."
[...]
całość:
https://www.speculatio.pl/ksiega-gaju-laurowego-i-inne-eseje/

Szukałem informacji o jednej z książek Italo Calvino i w serwisie książkowym lubimyczytac.pl algorytm wyświetlił mi jako “coś, co może mi się podobać” – Księga gaju laurowego i inne eseje. Gdy zacząłem czytać o autorze, zrobiło się jeszcze ciekawiej. Kilka kliknięć później książka ląduje na czytniku. Béla Hamvas – węgierski filozof, którego komuniści skazali na...

Ciekawa książka. Dające do myślenia eseje. Warto usiąść i pomyśleć nad życiem.

Ciekawa książka. Dające do myślenia eseje. Warto usiąść i pomyśleć nad życiem.

Jest to wybór prac Autora i jak każdy wybór zawiera ciekawe i mniej ciekawe teksty - każdego interesuje coś innego. Ale te eseje dają do myślenia, każą pochylić się nad przyziemnymi rzeczami (np. genialny jest opis czynności, które wykonuje każdy z nas),sprawami natury (np. przejmujący opis znaczenia śpiewu słowika),opis złotych dni czy życia przeżywanego w samotności w porównaniu z agonem greckim. Dwa cytaty: "W takim najzwyczajniejszym zdarzeniu kryje się najwięcej tajemnic" oraz "W ten sposób otrzymuję nieporównanie więcej tego, czego potrzebuję" - to w kontekście zanurzenia się w zwykłej codzienności. W Posłowiu tłumaczka i autorka wyboru opisuje fascynującą postać Hamvasa. Zachęcam i chętnie przeczytam więcej!

Jest to wybór prac Autora i jak każdy wybór zawiera ciekawe i mniej ciekawe teksty - każdego interesuje coś innego. Ale te eseje dają do myślenia, każą pochylić się nad przyziemnymi rzeczami (np. genialny jest opis czynności, które wykonuje każdy z nas),sprawami natury (np. przejmujący opis znaczenia śpiewu słowika),opis złotych dni czy życia przeżywanego w samotności w...

Przytoczony na ostatniej stronie okładki fragment mówiący o chęci autora do napisania książki, którą można zgubić lub podarować, jest arcytrafny. Tej książki można nawet nie czytać; to zestaw całkowicie zbędnych porównań i egzaltowanych przemyśleń podawanych "na wiarę", bez najmniejszego umotywowania.

Na uwagę zasługuje tu jedynie ładne wydanie.

Przytoczony na ostatniej stronie okładki fragment mówiący o chęci autora do napisania książki, którą można zgubić lub podarować, jest arcytrafny. Tej książki można nawet nie czytać; to zestaw całkowicie zbędnych porównań i egzaltowanych przemyśleń podawanych "na wiarę", bez najmniejszego umotywowania.

Na uwagę zasługuje tu jedynie ładne wydanie.

Dla takich książek żyję.
Trudno wykrzesać coś sensownego, kiedy ma się za sobą tak mistrzowskie teksty, które potrafią przemeblować w głowie. Pozostaje mi się tylko pokłonić.
Będę wracać

Dla takich książek żyję.
Trudno wykrzesać coś sensownego, kiedy ma się za sobą tak mistrzowskie teksty, które potrafią przemeblować w głowie. Pozostaje mi się tylko pokłonić.
Będę wracać

Coś wspaniałego. Filozofia dnia codziennego. Bycie człowiekiem. Napisane tak, że czuje się ten laurowy aromat...

Coś wspaniałego. Filozofia dnia codziennego. Bycie człowiekiem. Napisane tak, że czuje się ten laurowy aromat...

Niezwykły zbiór esejów. Najbardziej porwały mnie te bardziej osobiste przemyślenia życiowe autora - nie te opierające się na nurtach filozoficznych.

Niezwykły zbiór esejów. Najbardziej porwały mnie te bardziej osobiste przemyślenia życiowe autora - nie te opierające się na nurtach filozoficznych.

Literacki ukłon w stronę pierwszeństwa ducha nad materią.

Magnetyczna osobowość autora unosi się nad kartami „Księgi gaju laurowego”, jak mgła nad oceanem. Zabarwione poezją eseje inspirują nie tyle do zmiany stylu życia, ile sposobu postrzegania świata i przewartościowania całości egzystencji. Każdy z zamieszczonych w tomie esejów cechuje pogoda ducha, serdeczność i pomimo świadomości istnienia tragicznej podszewki istnienia, afirmacja życia.

Węgierski eseista uświęca codzienność, by zachwycić się światem.

Literatura wysoce metafizyczna, przynosząca ukojenie i namysł.

"Wybrałem nie los cezarów, nie agon, nie sławę, nie sukces, nie życie publiczne, tylko intymną i ciepłą samotność, ponieważ jest bogatsza. Jest czymś więcej".

Rozpiętość tematyczna rozważań jest imponująca, filozofia antyczna i nowożytna, kryzys cywilizacji i wartości duchowych, psychologia zbierania kwiatów i istota tak zwanych złotych dni. Pisarz i filozof, doświadczony przez dramaty wojen, poszukujący zrozumienia wśród ludzi o podobnym napięciu duchowym i intelektualnym, zabiera czytelnika w wytyczoną przez kanon gatunku podroż.

W eseju „Złote dni” wybiera ogród, bibliotekę i milczące spacery, by cieszyć się chwilą ulotną, urodą życia i smakiem miodowej figi.

Literacki ukłon w stronę pierwszeństwa ducha nad materią.

Magnetyczna osobowość autora unosi się nad kartami „Księgi gaju laurowego”, jak mgła nad oceanem. Zabarwione poezją eseje inspirują nie tyle do zmiany stylu życia, ile sposobu postrzegania świata i przewartościowania całości egzystencji. Każdy z zamieszczonych w tomie esejów cechuje pogoda ducha, serdeczność i...

ależ to się czytało! rzadko kiedy eseje wywołują u mnie takie emocje jak te zamieszczone w tym zbiorze

ależ to się czytało! rzadko kiedy eseje wywołują u mnie takie emocje jak te zamieszczone w tym zbiorze