Mrówki nie mają skrzydeł

Bardzo ciekawa pozycja - tym bardziej z męskiej perspektywy. Mimo ciężaru historii, narracja nie jest ciężka. Książka wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się od siebie oderwać. Nie da się ukryć jednak, że potrafi wstrząsnąć, a czasami nawet zszokować swoją bezpośredniością.

W dużym skrócie "Mrówki nie mają skrzydeł" to historia dwóch kobiet dotkniętych przemocą. Poznajemy ich traumy, "zwiedzamy" ich wspomnienia związane z oprawcą. Co ciekawe, wspomniane kobiety i ich historię dzieli pół stulecia.
Obserwujemy jak stawiają czoła swoim problemom i przede wszystkim, jak podobne są, pomimo upływu czasu, ich życiorysy i traumy.

Podsumowując "Mrówki nie mają skrzydeł", to pozycja warta zagłębienia. To prawda - historie, które szokują - ale równocześnie historię, które mogą dziać się w mieszkaniu na przeciwko, czy w domu wesołej Pani z warzywniaka.
Po lekturze refleksje gwarantowane.

Bardzo ciekawa pozycja - tym bardziej z męskiej perspektywy. Mimo ciężaru historii, narracja nie jest ciężka. Książka wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się od siebie oderwać. Nie da się ukryć jednak, że potrafi wstrząsnąć, a czasami nawet zszokować swoją bezpośredniością.

W dużym skrócie "Mrówki nie mają skrzydeł" to historia dwóch kobiet dotkniętych przemocą....

Bardzo dobry włoski dramat. Czuć w tej książce podejście Włochów do rodziny i dzieci - a może Włoskich matek do swojego potomstwa - bo o tym jest ta książka. Wokoło dużo bólu, strachu, złamanych żyć. Trafnie ukazane mechanizmy funkcjonowania w społeczeństwie - co jakiś czas pojawiający się argument/strach " co ludzie powiedzą?". Dwie silne kobiety, które walczą o siebie i lepsze jutro.

Bardzo dobry włoski dramat. Czuć w tej książce podejście Włochów do rodziny i dzieci - a może Włoskich matek do swojego potomstwa - bo o tym jest ta książka. Wokoło dużo bólu, strachu, złamanych żyć. Trafnie ukazane mechanizmy funkcjonowania w społeczeństwie - co jakiś czas pojawiający się argument/strach " co ludzie powiedzą?". Dwie silne kobiety, które walczą o siebie i...

Czasami zastanawiam się po co ja czytam takie książki? Chodzi mi o tematykę – przemoc w rodzinie, skierowana w stosunku do kobiety i dziecka. Ogrom cierpienia, które autentycznie przygniata. I zaznaczam – to bardzo dobra fabuła, ale w odbiorze tak dojmująco przygnębiająca, że trudno ją polecać. Chyba, że dla naszej świadomości. Chyba, że po to, abyśmy NIGDY nie pozostawali obojętni na przemoc fizyczną i psychiczną.
Budzi mój protest wybrzmiewające z książki przesłanie: „[…] życie jest grą, w której nie ty rozdajesz karty”. Osoby doświadczające cierpienia w rodzinie absolutnie mają PRAWO walczyć o swoje życie, a ci którzy to widzą, mają OBOWIĄZEK REAGOWAĆ. Nie bądźmy obojętni – to chcę zachować po lekturze tej powieści.
Polecam, ale tylko jeśli jesteście gotowi zmierzyć się z ogromem zła, niesprawiedliwości, nikczemności i wreszcie obojętności, jakie stały się udziałem dwóch bohaterek: Margherity i Emmy. Poruszający obraz tego, jak przemoc może wpływać na życie jednostki, nawet jeśli uwolni się od kata.
Lektura trudna i angażująca emocjonalnie.

Czasami zastanawiam się po co ja czytam takie książki? Chodzi mi o tematykę – przemoc w rodzinie, skierowana w stosunku do kobiety i dziecka. Ogrom cierpienia, które autentycznie przygniata. I zaznaczam – to bardzo dobra fabuła, ale w odbiorze tak dojmująco przygnębiająca, że trudno ją polecać. Chyba, że dla naszej świadomości. Chyba, że po to, abyśmy NIGDY nie pozostawali...

To książka, która od pierwszych zdań wybucha oszałamiającą przemocą. Z perspektywy psychologa: bardzo dobrze pokazuje jakie mechanizmy działają w dysfunkcyjnych rodzinach, jaki wpływ doświadczenie przemocy ma na całe dalsze życie ofiar, jak skomplikowane mogą być relacje między oprawcą a ofiarą. Tak wiele tu jest niuansów na temat macierzyństwa, ról rodzinnych, życiowego zagubienia. Bardzo mnie ta lektura poruszyła, wzruszyła i zostawiła z mnóstwem refleksji. Tym trudniej mi zaakceptować nieco melodramatyczne zakończenie, dla mnie słaby punkt tej książki, niestety.

To książka, która od pierwszych zdań wybucha oszałamiającą przemocą. Z perspektywy psychologa: bardzo dobrze pokazuje jakie mechanizmy działają w dysfunkcyjnych rodzinach, jaki wpływ doświadczenie przemocy ma na całe dalsze życie ofiar, jak skomplikowane mogą być relacje między oprawcą a ofiarą. Tak wiele tu jest niuansów na temat macierzyństwa, ról rodzinnych, życiowego...

Bardzo dobra literatura kobieca - poruszająca trudne tematy, angażująca i poruszająca.

Bardzo dobra literatura kobieca - poruszająca trudne tematy, angażująca i poruszająca.

Jest to historia o cierpieniu dwóch kobiet, które dzieli pół stulecia, obie musiały porzucić swoje dziecko. Pokazuje jak mężczyźni potrafią traktować kobiety, jak zabawki. jak swoją własność. Jedna doznaje przede wszystkim cierpień moralnych – jako ofiara konwenansów, społecznej opresji i oschłej matki ponieważ to początek XX w. . Natomiast druga urodzona pół wieku później, bita i gwałcona przez chorego psychicznie ojca, cierpi również fizycznie. W książce pokazane jest jak decyzje podjęte wcześniej nie zawsze z wyboru potrafią zniszczyć ludzkie życie ale jak też jeden telefon może nam je uratować.

Jest to historia o cierpieniu dwóch kobiet, które dzieli pół stulecia, obie musiały porzucić swoje dziecko. Pokazuje jak mężczyźni potrafią traktować kobiety, jak zabawki. jak swoją własność. Jedna doznaje przede wszystkim cierpień moralnych – jako ofiara konwenansów, społecznej opresji i oschłej matki ponieważ to początek XX w. . Natomiast druga urodzona pół wieku...

Połknęłam w jeden dzień zamiast obiadu. Było warto, polecam

Połknęłam w jeden dzień zamiast obiadu. Było warto, polecam

Książka średnio mi się podobała. Zaczyna się z przytupem. Przedstawia dramat dwóch kobiet, których dzieli czas blisko połowy stulecia. Problem jest ten sam — niechciana ciąża. Jedna zachodzi w ciążę w wyniku uwiedzenia przez syna właściciela ziemskiego w latach 20. ub. wieku, a druga w wyniku gwałtu kazirodczego. Obie zostają zmuszone do oddania dziecka do adopcji i jest to nieustanny motyw reszty książki odzywającego się instynktu macierzyńskiego. Jak część odnosząca się do bohaterki, której życie toczy się od połowy XX wieku, to historia kobiety z lat 20. raczej przypomina literaturę spod znaku harlequina. Wydaje mi się, że autorce brakło pomysłu na ciekawsze (dla mnie) przedstawienie perypetii emigrantki. Wszystko jest jednak nagięte do zaskakującego zakończenia.
Może jestem za mało wrażliwy na tego typu literaturę. Można przeczytać.

Książka średnio mi się podobała. Zaczyna się z przytupem. Przedstawia dramat dwóch kobiet, których dzieli czas blisko połowy stulecia. Problem jest ten sam — niechciana ciąża. Jedna zachodzi w ciążę w wyniku uwiedzenia przez syna właściciela ziemskiego w latach 20. ub. wieku, a druga w wyniku gwałtu kazirodczego. Obie zostają zmuszone do oddania dziecka do adopcji i jest to...

Trudna, emocjonalna, poruszająca lektura

Trudna, emocjonalna, poruszająca lektura

Niewątpliwue autorka wykazała się więlką odwagą, zamieszczając w swoim debiucie tak osobiste wątki autobiograficzne. Przemoc przecieka tu przez palce, narastająca złość czsamia wymusza przerwę w czytaniu. Trochę rozczarował mnie sposób w jaki zostało ujęte i napisane zakończenie, ale liczę na dalsze tak odważne i bezkompromisowe publikacje pani Silvy Gentilini.

Niewątpliwue autorka wykazała się więlką odwagą, zamieszczając w swoim debiucie tak osobiste wątki autobiograficzne. Przemoc przecieka tu przez palce, narastająca złość czsamia wymusza przerwę w czytaniu. Trochę rozczarował mnie sposób w jaki zostało ujęte i napisane zakończenie, ale liczę na dalsze tak odważne i bezkompromisowe publikacje pani Silvy Gentilini.