Cyberpunk 2077: Gdzie jest Johnny?

Paskudna kreska, słabiutki komiks, ogólnie meeeh....

Paskudna kreska, słabiutki komiks, ogólnie meeeh....

Nie grałem jeszcze w „Cyberpunk 2077”, ale komiksowa inkarnacja stworzonej przez CD Projekt Red gry nie jest mi obca. Kolejne albumy nie stały jak dotąd na szczególnie równym poziomie, nie czytałem ich też w kolejności wydawania, ale całościowo seria jawi się jako interesujące spojrzenie na ten podgatunek fantastyki, od którego wzięła nazwę. „Gdzie jest Johnny” to trzeci tom cyklu, ale pierwszy, do którego scenariusz napisał Bartosz Sztybor. Bardzo cenię jego komiksowego „Wiedźmina”, więc był to dobry prognostyk przed lekturą.

Walczący z wielkimi korporacjami dziennikarz bada temat zniszczenia centrali jednej z nich. W ruinach znaleziono kilkanaście zwłok, a jednym ze zmarłych ma być sam zamachowiec, legendarny Johnny Silverhand. Sprawa okazuje się o wiele bardziej skomplikowana, niż można było przypuszczać, a tropy wiodą na górę korporacyjnego łańcucha pokarmowego. Gdy zaś w grę wchodzą grzechy popełnione przez grube ryby, ryzyko wykładniczo wzrasta.

Fabuła omawianego komiksu nie jest przesadnie skomplikowana, ale bądźmy szczerzy – trudno jest zmieścić złożoną opowieść na niespełna siedemdziesięciu stronach. Mimo tego Sztybor zdołał zaproponować czytelnikowi opowieść, która całkiem angażuje. Traktuje ona o prywatnej wojnie pewnego dziennikarza z rządzącymi Night City korporacjami a może się podobać zwłaszcza ze względu na wyczuwalną autentyczność działań protagonisty. Jego motywacja jest iście idealistyczna, innymi słowy wyraźnie czuć, że typ ma prawdziwą misję i jakkolwiek może jest to odrobinę naiwne, to z drugiej strony natychmiast buduje sympatię między bohaterem a czytelnikiem. A o to w sumie chodzi.

Opowieści snutej przez Sztybora momentami nieco szkodzi wspomniana wyżej niewielka objętość całego komiksu – widać to zwłaszcza w momentach interakcji głównego bohatera z innymi postaciami. Są one zazwyczaj ledwo ruszone i zarysowane o wiele słabiej, niż na to zasługują. Tymczasem kilkoro z nich ma spory potencjał i chciałoby się przeczytać o nich zdecydowanie więcej. W tym kontekście wydaje się, że rozbudowanie albumu o kilka zeszytów byłoby krokiem w pełni uzasadnionym. Szkoda, że wydawca nie przeznaczył na tę fabułę większej liczby stron.

Bardzo podobało mi się w tym komiksie to, że Sztybor zdołał udanie zaprezentować bezwzględność wielkich korporacji przyszłości. Dla nich nieistotne jest ludzkie życie – człowiek stanowi jedynie drobny trybik w ich strukturach, a każdy pracownik jest uprzedmiotowiony i zastępowalny - obraz tak skonstruowanego świata jest mało optymistyczny, ale zarazem niezwykle sugestywny. Na szczęście, zwłaszcza dla mieszkańców Night City, autor nie pozostawia świata przedstawionego bez promyczka nadziei, a są nim działania tak ideowych ludzi, jak główny bohater tego albumu.

Fabuła angażuje, ale ilustracje stoją o co najmniej jeden szczebel niżej. Styl rysowania Milonogiannisa określiłbym jako bardzo prosty, w wielu miejscach zdecydowanie zbyt uproszczony i umowny. Brakuje tu detali, brakuje solidnego wypełnienia tła, to zaś nie pozwala na pełne wniknięcie w interesujący przecież i pełen wielu różnych niuansów świat przedstawiony.

Trzeci tom z serii „Cyberpunk 2077” jest komiksem, który balansuje gdzieś na granicy określenia go jako „dobry”. Na mnie zrobił pozytywne wrażenie, choć nie ustrzegł się kilku zauważalnych mankamentów, spośród których najbardziej rzuca się w oczy skrótowość. Ostatecznie dał mi kwadrans przyjemnej rozrywki, z tego też względu ostatecznie oceniam go pozytywnie. W mojej opinii jest to najlepszy z trzech początkowych albumów wydanych pod szyldem tej marki.


Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/09/cyberpunk-2077-tom-3-gdzie-jest-johnny.html

Nie grałem jeszcze w „Cyberpunk 2077”, ale komiksowa inkarnacja stworzonej przez CD Projekt Red gry nie jest mi obca. Kolejne albumy nie stały jak dotąd na szczególnie równym poziomie, nie czytałem ich też w kolejności wydawania, ale całościowo seria jawi się jako interesujące spojrzenie na ten podgatunek fantastyki, od którego wzięła nazwę. „Gdzie jest Johnny” to trzeci...

Strasznie nudny i rozmemłany komiks, na chwilę obecną najsłabszy z 3 komiksów o cyberpunku jakie czytałem.

Strasznie nudny i rozmemłany komiks, na chwilę obecną najsłabszy z 3 komiksów o cyberpunku jakie czytałem.

Troszkę chaotyczna historia, która moim zdaniem dzięki paru dodatkowym stronom dużo by zyskała na całości.

Troszkę chaotyczna historia, która moim zdaniem dzięki paru dodatkowym stronom dużo by zyskała na całości.

Jak dla mnie na razie najsłabsza część serii (kolejne przede mną...). Ostatnio pisałem, że nie będę oceniał "kreski", tym razem to zrobię. Styl rysunku zupełnie nie przypadł mi do gustu, ale co gorsze, historia również - nie wciągnęła i nie zapadła mi w pamięć.

Jak dla mnie na razie najsłabsza część serii (kolejne przede mną...). Ostatnio pisałem, że nie będę oceniał "kreski", tym razem to zrobię. Styl rysunku zupełnie nie przypadł mi do gustu, ale co gorsze, historia również - nie wciągnęła i nie zapadła mi w pamięć.

Na tle pozostałych z serii ten tom wypada dość blado, ale każdy komiks ze świata Cyberpunku wprowadza coś fajnego zarówno pod względem historii i bohaterów, jak i warstwy wizualnej.

Tu się nie zawiodłem, ale spodziewałem się jednak czegoś mocniejszego od Sztybora.

Na tle pozostałych z serii ten tom wypada dość blado, ale każdy komiks ze świata Cyberpunku wprowadza coś fajnego zarówno pod względem historii i bohaterów, jak i warstwy wizualnej.

Tu się nie zawiodłem, ale spodziewałem się jednak czegoś mocniejszego od Sztybora.

Odniosę się do całej serii komiksów opartym na uniwersum Cyberpunka. - Naprawdę urzekł mnie format przedstawiania historii ludzi żyjących w różnych grupach społecznych, posiadających różne wartości, które musiały zmierzyć się z brutalnymi realiami życia w dystopijnym konstrukcie, jakim jest świat przedstawiony. To, co zrobiło na mnie największe wrażenie to wewnętrzne poczucie współczucia przy jednoczesnym, pełnym zrozumieniu sposobu, w jaki kończyły się tomy (bo to wydaje mi się, że byłą jedną z cech wspólnych). Czytając każdy komiks kończyłam z pytaniem "czy życie w świecie posiadającym takie możliwości jest faktycznie naszym marzeniem, skoro przedstawione tu postaci zobrazowały mi skrawek swojego, niezbyt kolorowego życia.
Dodatkowo!
Współprace z artystami o tak różnych od siebie stylach sprawiła, że każdy z komiksów ma inną dynamikę prowadzonej narracji. To również uznaje za duży plus serii

Odniosę się do całej serii komiksów opartym na uniwersum Cyberpunka. - Naprawdę urzekł mnie format przedstawiania historii ludzi żyjących w różnych grupach społecznych, posiadających różne wartości, które musiały zmierzyć się z brutalnymi realiami życia w dystopijnym konstrukcie, jakim jest świat przedstawiony. To, co zrobiło na mnie największe wrażenie to wewnętrzne...

Kolejna mała historia w wielkiej wojnie z korporacją . Ludzie obudźcie się
Zaraz kogoś to obchodzi
Czy pojedynczy nikt ma znaczenie

Kolejna mała historia w wielkiej wojnie z korporacją . Ludzie obudźcie się
Zaraz kogoś to obchodzi
Czy pojedynczy nikt ma znaczenie

„Gdzie jest Johnny” to 3 album cyklu „Cyberpunk 2077”, opowiadający o zwykle niezbyt trzeźwym, ale za to bardzo dociekliwym dziennikarzu, pracującym nad odnalezieniem ciała Johnny'ego Silverhanda, które ponoć ocalało po słynnym ataku na wieżę Arasaki. (...) Niestety, realizacja tego albumu w moim odczuciu nie robi odpowiednio mocnego wrażenia. Ogólnie rzecz biorąc, odniosłam wrażenie, że to bardziej zalążek pomysłu niż skończona i odpowiednio dopracowana opowieść, przez co zarówno grafika jak i historia pozbawione są tu moim zdaniem wyrazu.

Cała recenzja do przeczytania tu: https://glodnawyobraznia.blogspot.com/2024/02/recenzja-komiksow-gdzie-jest-johnny-sny.html

„Gdzie jest Johnny” to 3 album cyklu „Cyberpunk 2077”, opowiadający o zwykle niezbyt trzeźwym, ale za to bardzo dociekliwym dziennikarzu, pracującym nad odnalezieniem ciała Johnny'ego Silverhanda, które ponoć ocalało po słynnym ataku na wieżę Arasaki. (...) Niestety, realizacja tego albumu w moim odczuciu nie robi odpowiednio mocnego wrażenia. Ogólnie rzecz biorąc,...

Ależ się zawiodłam... Co to za zakończenie w ogóle? Książka próbuje dotykać ważnego tematu jakim są korporacje rządzące miastem. Kilka fajnych scen, rysunków, ujęć i motywów w niej jest, ale fabularnie to to leży.

Ależ się zawiodłam... Co to za zakończenie w ogóle? Książka próbuje dotykać ważnego tematu jakim są korporacje rządzące miastem. Kilka fajnych scen, rysunków, ujęć i motywów w niej jest, ale fabularnie to to leży.