Pięćdziesiąt imion deszczu

Dużo błędów ma ta książka, miejscami jest fajnie napisana ale całość się nie skleja. Niby dużo się w niej dzieje ale jakoś mnie nie wciągnęła, wolno ją czytałam. Ma bardzo poetycki tytuł i sądziłam, że będą tam porównania do tych wszystkich nazw deszczu ale jednak się pomyliłam. Krótkie wyjaśnienie w dwóch zdaniach i tyle. Podobały mi się wplatane japońskie podstawowe słowa, które każda osoba oglądająca anime ma zasłyszane. Sama koncepcja bękarta w dobrym mafijnym domu też mi się podobała. Szkoda, że ta książka jest napisana tak słabo.

Dużo błędów ma ta książka, miejscami jest fajnie napisana ale całość się nie skleja. Niby dużo się w niej dzieje ale jakoś mnie nie wciągnęła, wolno ją czytałam. Ma bardzo poetycki tytuł i sądziłam, że będą tam porównania do tych wszystkich nazw deszczu ale jednak się pomyliłam. Krótkie wyjaśnienie w dwóch zdaniach i tyle. Podobały mi się wplatane japońskie podstawowe...

„Żaden z ciebie śliczny kwiat Orientu. Jesteś chwastem” - słyszała to, czuła i widziała w rzucanych jej ukradkiem spojrzeniach.
Miała być posłuszna. Zawsze. Zamilcz, wykonaj, nie sprzeciwiaj się. Ważniejszy od posłuszeństwa jest tylko oddech,  powiedziała jej po raz ostatni matka i zniknęła. Zostawiła ją u progu rodu Kamizów.
Świata, w którym nieślubne dziecko zawiniło tym, że się urodziło, i pozbawia się je życia, a mieszanka ras zasługuje na największą pogardę. Ona jednak pozostaje przy życiu. Staje się zamkniętym bękartem na poddaszu, lecz to dopiero początek zła, z którym przyjdzie jej stanąć oko w oko.
„Pięćdziesiąt imion deszczu”  Ashy Lemmie
to powieść, którą pochłonęłam. Uwielbiam moment, gdy czytanie zamienia się w znikanie. Jakby historia otwierała przede mną ramiona, pozwalała się rozgościć i częstowała bez opamiętania.
Rozbudowana fabuła i emocjonalny styl autorki złożyły się na perfekcyjnie dopracowaną całość. Ta książka była jak sinusoida. Bohaterka spadała w przepaść, by później próbować się z niej wydostać, a czytelnik intensywnie towarzyszył jej w tym procesie.
Nic nie było tu powierzchowne. Cechy bohaterów, dialogi, uczucia, wszystko nasycone wyjątkową głębią. Relacje, nawet te najpiękniejsze, nie były przesłodzone, dzięki czemu z powieści biła autentyczność. Okrutność wynikająca z cech kulturowych, przekonań i podziałów społecznych budziła bunt i poczucie niesprawiedliwości.
Myślę, że o tej książce mogłabym pisać długo. Zakończenie również wywołało we mnie wiele emocji. Byłam niemal zła, przede wszystkim zagubiona, że wszystko potoczyło się w ten sposób. To właśnie na ostatnich stronach przestałam ufać bohaterce. Zawahałam się, czy rzeczywiście uda jej się żyć według tego, co wypracowała na bazie własnych doświadczeń i przekonań, czy jednak nieświadomie powieli doskonale znany jej schemat.

„Żaden z ciebie śliczny kwiat Orientu. Jesteś chwastem” - słyszała to, czuła i widziała w rzucanych jej ukradkiem spojrzeniach.
Miała być posłuszna. Zawsze. Zamilcz, wykonaj, nie sprzeciwiaj się. Ważniejszy od posłuszeństwa jest tylko oddech,  powiedziała jej po raz ostatni matka i zniknęła. Zostawiła ją u progu rodu Kamizów.
Świata, w którym nieślubne dziecko zawiniło tym,...

Bardzo dobra

Bardzo dobra

Lubię książki z pięknymi tytułami, a ten taki właśnie jest. Bohaterka, mówiąc, że poeci potrafią nazwać deszcz na pięćdziesiąt sposobów, odnosi się do mnogości słów, jakich można użyć, by nazwać miłość. Bo to o miłości jest ta książka. Ale nie o takiej, jak wiele innych, zawierającej się w schemacie: poznali się, pokochali, pokonali wiele przeszkód, by później żyć długo i szczęśliwie. Asha Lemmie opisuje tu miłość od innej strony, także tej bolesnej, czasami demonicznej, niszczącej.
Głównym przesłaniem tej powieści jest zdanie: „Miłość, a nie krew, tworzą więzi, które pielęgnujemy”. Główna bohaterka, dziecko z nieprawego łoża zrodzone przez pochodzącą z japońskiej arystokracji córkę możnego rodu Kamiza, doświadcza wzgardy i okrucieństwa ze strony rodziny z powodu swojego pochodzenia, ale przede wszystkim odmiennego wyglądu. Ma bowiem ciemną cerę i kręcone włosy, co dla jej dziadków jest powodem, by odizolować ją od świata. Nori jest bita i tresowana na posłuszną dziewczynkę do momentu, gdy w domu jej dziadków pojawia się prawy dziedzic i spadkobierca, a jej przyrodni brat Akiro. Wtedy Nori po raz pierwszy poczuje, co to znaczy kochać i być kochanym. Jej relacja z bratem okaże się być pierwszym stopniem do wyzwolenia się z okrutnych zasad japońskiej tradycji, które jeszcze w latach 50.,czy 60. XX wieku skazywały dziewczęta, a później młode kobiety na bycie absolutnie podległymi starszym członkom rodziny, najczęściej mężczyznom. To oni decydowali o wyborze męża, mogli sprzedać krewną do domu publicznego, albo uwięzić ją w rodowej posiadłości, czyniąc nikim.
Oprócz siostrzanego uczucia do brata Nori przeżywa jeszcze inne odmiany miłości: kocha swoją opiekunkę, europejskich przyjaciół brata, którzy staną się również jej przyjaciółmi, poznaje także smak romantycznego uczucia do poznanego w Anglii młodzieńca, a nawet, choć się przed tym wzdraga, wybucha w niej miłość do dziecka. I właśnie to uczucie pozwoli bohaterce zakończyć swoją życiową odyseję i odnaleźć miejsce dla siebie. Będzie jednak musiała najpierw dokonać tragicznego wyboru pomiędzy prawem do osobistego szczęścia a poczuciem obowiązku i chęcią zrekompensowania światu krzywd wyrządzonych przez jej bliskich.
Intrygowała mnie w tej powieści postać babki głównej bohaterki, głowy rodu Kamiza, seniorki Yuko. To kobieta, która powinność wobec rodu postawiła ponad wszystkim. Wyzbyła się uczuć, stała się zimna, a w imię spełnienia swojego planu zapewnienia ciągłości klanu gotowa była na największe okrucieństwo. Na swój sposób imponujące jest w niej to, że w chwili desperacji, aby nie zaprzepaścić sławy rodzinnej, gotowa była nawet ugiąć karku i wykazać się pokorą wobec wyroków losu.
Asha Lemmie ciekawie odtworzyła klimat powojennej Japonii, w której ścierają się dwa światy. W stolicy po ulicach spacerują swobodni i nowocześnie ubrani ludzie, a na prowincji ciągle jeszcze panuje feudalna tradycja z jej surowymi zasadami co do stroju, zachowania i patriarchalnego modelu rodziny. Kraj przeszedł zmiany po przegranej wojnie, arystokratom odebrano tytuły i przywileje, ale mentalność Japończyków nie zmieniła się. Wielkie rody ciągle cieszą się poważaniem, czerpią zyski z wielkich interesów, a pojęcie „honoru” traktowane jest tak samo jak przed setkami lat. Skazą na honorze jest nieposłuszna córka, wnuczka o niewłaściwym kolorze skóry, czy wnuk nieszanujący postanowień starszyzny.
Podobała mi się ta książka i mogę ją polecić wszystkim miłośnikom powieści obyczajowych traktujących o wielkich uczuciach. Dodatkowym plusem jest bardzo zaskakujące zakończenie.

Lubię książki z pięknymi tytułami, a ten taki właśnie jest. Bohaterka, mówiąc, że poeci potrafią nazwać deszcz na pięćdziesiąt sposobów, odnosi się do mnogości słów, jakich można użyć, by nazwać miłość. Bo to o miłości jest ta książka. Ale nie o takiej, jak wiele innych, zawierającej się w schemacie: poznali się, pokochali, pokonali wiele przeszkód, by później żyć długo i...

Na początku bardzo wciągnęła mnie ta historia, przeżywałam siedzenie bohaterki na poddaszu prawie jakbym siedziała tam z nią. A potem jakoś mi przeszło, dziwne wydają mi się stosunki z bratem, nauka gry na skrzypcach zamiast pójścia do szkoły jest troszku absurdalna. Poznajemy małą dziewczynkę która staje się dorosłą kobietą, a ja mam wrażenie, że język którym opisuje swój świat nie ma rozgraniczenia na dziecko, nastolatkę, a później dorosłą kobietę. Czytałam z zainteresowaniem, ale mam wrażenie, że jednak za dużo tu infantylności. A końcowego wyboru Noriko nie rozumiem, przeczytawszy pamiętniki matki powinna walczyć o swoje, a ona podporządkowuje się wytycznym które nakazuje jej Babcia. Po tak długim czasie poza Japonią, wydawało by się, że Nori będzie chciała żyć własnym życie, a jednak postępuje inaczej. Chyba, że głównym powodem takiego końca jest zamysł na drugą część książki, aby przedłużyć fabułę i znów kreślić smutne życie bohaterki?

Na początku bardzo wciągnęła mnie ta historia, przeżywałam siedzenie bohaterki na poddaszu prawie jakbym siedziała tam z nią. A potem jakoś mi przeszło, dziwne wydają mi się stosunki z bratem, nauka gry na skrzypcach zamiast pójścia do szkoły jest troszku absurdalna. Poznajemy małą dziewczynkę która staje się dorosłą kobietą, a ja mam wrażenie, że język którym opisuje swój...

Japonia, tak inna, tak różna
Japonia z lat 50-tych z historią Nori, ciemnoskórej japonki.
Bardzo wciągająca.

Japonia, tak inna, tak różna
Japonia z lat 50-tych z historią Nori, ciemnoskórej japonki.
Bardzo wciągająca.

Polecam, bardzo przyjemnie się czyta

Polecam, bardzo przyjemnie się czyta

Zakończenie pozostawiło we mnie niezgodę, że ta historia tak się skończyła. A i wcześniej fabuła łamała serce nie raz. Końcowe decyzje Nori z pozoru wydają się dziwaczne, ale po przemyśleniu, nabiera to sensu. Czas spędzony na strychu, który tak bardzo ją ukształtował. Traumy, od których zawsze uciekała. Nigdy nie pozwoliła sobie na pamiętanie o bracie i obwiniała się za jego los. Pozostała z niezagojonymi ranami i potrzebą akceptacji ze strony rodziny. A i tak nigdy jej nie dostała. Nie jestem też przekonana, czy naprawdę kochała Noah, czy czuła się w jego ramionach po prostu bezpiecznie. Porażająco smutna opowieść.

Zakończenie pozostawiło we mnie niezgodę, że ta historia tak się skończyła. A i wcześniej fabuła łamała serce nie raz. Końcowe decyzje Nori z pozoru wydają się dziwaczne, ale po przemyśleniu, nabiera to sensu. Czas spędzony na strychu, który tak bardzo ją ukształtował. Traumy, od których zawsze uciekała. Nigdy nie pozwoliła sobie na pamiętanie o bracie i obwiniała się za...

Piękna historia z zaskakującym finiszem.

Piękna historia z zaskakującym finiszem.

Proza japońska, jak mantra. W mojej ocenie świetny preklad. Polecam

Proza japońska, jak mantra. W mojej ocenie świetny preklad. Polecam