Wypiór

Ale to jest dobre. Trochę pomysł mi sie wydawał przekombinowany, fragmenty na fejsie grzesia jakoś nieprzekonywały - ale teraz mysle ze po prostu zle sie czyta wiersz na wallu, bo efekt jest więcej rewelacyjny. Fajne w tym jest to, ze jest to, ha ha, powazne. No prawie. Znaczy nie ze nie dowcipne, bo bywa bardzo, ale zdecydowanie nie jest to ot wygłup czy popis (niesamowitych swoja droga) formalnych autora zdolnosci. szapo ba i takie tam.

Ale to jest dobre. Trochę pomysł mi sie wydawał przekombinowany, fragmenty na fejsie grzesia jakoś nieprzekonywały - ale teraz mysle ze po prostu zle sie czyta wiersz na wallu, bo efekt jest więcej rewelacyjny. Fajne w tym jest to, ze jest to, ha ha, powazne. No prawie. Znaczy nie ze nie dowcipne, bo bywa bardzo, ale zdecydowanie nie jest to ot wygłup czy popis...

Napisana trzynastozgłoskowcem historia kryzysu związku pary 30-latków, ich twórczego impasu oraz Mickiewicza, który mieszka jako upiór w ich szafie:) Przezabawna!

Napisana trzynastozgłoskowcem historia kryzysu związku pary 30-latków, ich twórczego impasu oraz Mickiewicza, który mieszka jako upiór w ich szafie:) Przezabawna!

Zaskakujacy pomysł i wykonanie. Życie codzienne pewnej pary mieszkającej w z wampirem - Adamem Mickiewiczem. Współczesność opowiedziana trzynastozgłosowcem brzmi absurdalnie, ale także zabawnie, a miejscami nawet poważnie. Polecam każdemu kto za romantyzmem uronił choć jedną łezkę.

Zaskakujacy pomysł i wykonanie. Życie codzienne pewnej pary mieszkającej w z wampirem - Adamem Mickiewiczem. Współczesność opowiedziana trzynastozgłosowcem brzmi absurdalnie, ale także zabawnie, a miejscami nawet poważnie. Polecam każdemu kto za romantyzmem uronił choć jedną łezkę.

"Wypiór" to pastisz Mickiewicza pióra mistrza pastiszu, Grzegorza Uzdańskiego. Genialny koncept - w szafie u przeżywającej kryzys pary trzydziestolatków przy pl. Zbawiciela mieszka Adam Mickiewicz, tyle że w postaci wampira, który krwi rząda, krwi rząda, krwi rząda, a jakże. Trochę śmiesznie, trochę strasznie, trochę tajemniczo. Czy duch Mickiewicza rzeczywiście unosi się nad wodami tzw. warszawki i czy wysysa z nas krew, przez co stajemy się, jak on, upiorami? Czy musimy się z naszym wampirzym romantyzmem chować po szafach i robić kontrowersyjne coming outy? Czy mówimy Mickiewiczem, czy narodowo-wampirzym mitem kształtowanym przez kolejne podstawy programowe? Czy w tym zalatującym stęchlizną i wilgocią Mickiewiczu możemy znaleźć coś świeżego?

Uzdański znalazł. Mickiewiczowską frazą (a właściwie frazami, w których brzmią różne dzieła staruszka romantyka) opowiada niby-banalną, a jednak po ludzku dramatyczną historię Marty i Łukasza. Równolegle poznajemy niby-dramatyczną, a jednak zabawną historię trupa wieszcza, co to nie może umrzeć. Podobnie zresztą jak jego serdeczny przyjaciel Ignacy Domeyko, człowiek-puma, którym stał się na wieczność w wyniku eksperymentu uwzględniającego pradawną indiańską medycynę. Panowie do dziś wymieniają pełne uprzejmości maile.

Na pierwszy rzut oka szalenie to zgrabne,  zręczne, zaskakujące co strona znajomymi rytmami, słowem - zabawne. Na drugi rzut oka prowokuje jednak pytania o miejsce Mickiewicza i romantyzmu w ogóle we współczesnej świadomości, myśleniu i interpretowaniu świata.

"Wypiór" to pastisz Mickiewicza pióra mistrza pastiszu, Grzegorza Uzdańskiego. Genialny koncept - w szafie u przeżywającej kryzys pary trzydziestolatków przy pl. Zbawiciela mieszka Adam Mickiewicz, tyle że w postaci wampira, który krwi rząda, krwi rząda, krwi rząda, a jakże. Trochę śmiesznie, trochę strasznie, trochę tajemniczo. Czy duch Mickiewicza rzeczywiście unosi się...

O tym, że poeci są wiecznie żywi.
Para lekko już sobą znudzonych trzydziestolatków mieszka w Warszawie w mieszkaniu po wujku, za współlokatora mając Adama Mickiewicza, który gdzieś kiedyś w międzyczasie nagle i niespodziewanie został wampirem, i teraz za dnia koczuje w szafie, a nocą żywi się wysysając pacjentów szpitala psychiatrycznego.
Tym, co najbardziej wyróżnia tę książkę jest styl wzorowany na mickiewiczowskim - choć trzeba przyznać, że nie zawsze do końca konsekwentnie, np. często rozdział pisany od początku trzynastozgłoskowcem w pewnym momencie gubi tę formę zupełnie znienacka i całkiem bez powodu, jakby autorowi nagle zabrakło pomysłu i/lub umiejętności. Albo może to całkiem celowy zabieg, a mi po prostu brak dogłębnej wiedzy o twórczości Mickiewicza, to też całkiem prawdopodobna opcja. W ogóle mam wrażenie, że to jest taka wybitnie niszowa książka, przy której najlepiej będą się bawić właśnie miłośnicy i znawcy twórczości oraz życiorysu Mickiewicza, czy też polskich romantyków w ogóle.
Fabularnie zaś jest to dzieło nie wyróżniające się za bardzo niczym. Jeśli wyjąć stąd wampirzego Mickiewicza (którego obecność, szczerze mówiąc, do akcji aż tak wiele nie wnosi),dostaniemy zupełnie typową historię o millenialsach, którzy nie potrafią się odnaleźć w życiu, tkwią w rozczarowującej pracy i karmią się mrzonkami o własnym talencie. Moim zdaniem mamy tu do czynienia ze sporym przerostem formy nad treścią, choć trzynastozgłoskowiec zasługuje na trochę pochwał - umiejętność pisania w ten sposób mi poniekąd imponuje.

O tym, że poeci są wiecznie żywi.
Para lekko już sobą znudzonych trzydziestolatków mieszka w Warszawie w mieszkaniu po wujku, za współlokatora mając Adama Mickiewicza, który gdzieś kiedyś w międzyczasie nagle i niespodziewanie został wampirem, i teraz za dnia koczuje w szafie, a nocą żywi się wysysając pacjentów szpitala psychiatrycznego.
Tym, co najbardziej wyróżnia tę...

Wspaniały lektor w Audiotece!

Wspaniały lektor w Audiotece!

Nietypowa powieść grozy, łącząca elementy słowiańskiego folkloru z nowoczesną opowieścią psychologiczną. Akcja toczy się w małej wsi, gdzie przeszłość i mitologia przenikają się z rzeczywistością. Cetnarowski świetnie operuje nastrojem i językiem, budując narastające napięcie. Klimatyczna, duszna i nieoczywista. Dla miłośników ambitnego horroru i literatury pogranicza.

Nietypowa powieść grozy, łącząca elementy słowiańskiego folkloru z nowoczesną opowieścią psychologiczną. Akcja toczy się w małej wsi, gdzie przeszłość i mitologia przenikają się z rzeczywistością. Cetnarowski świetnie operuje nastrojem i językiem, budując narastające napięcie. Klimatyczna, duszna i nieoczywista. Dla miłośników ambitnego horroru i literatury pogranicza.

Gdym „Wypiora” zaczynał, to nieświadom byłem,

[Uwaga: na początek klasyczny trzynastozgłoskowiec ze średniówką po siódmej sylabie, potem występuje także heksametr polski składający się z daktyli i trochejów, natomiast sama niniejsza uwaga napisana jest dla niepoznaki prozą.]

Że mi ta książeczka łacno wyjdzie tyłem
Lub bokiem, zupełnie nieważne.
Bo czytanie po łebkach, tak jak i uważne,
Da efekt jednaki – nie zgadniesz za cholerę,
Co w tym wszystkim ważne.

Otóż zamysł cały historii na tym się zasadza,
Że Adam Mickiewicz w wampira się przeradza
Pod wpływem ukąszenia sprzed dwóch setek lat,
Czy kto temu wierzy, czy też nie jest rad.
I w Warszawie osiadłszy, w stalinowskiej klitce,
(tak jest tam wygodnie, jako i w kibitce)
Stał się trzecim trójkąta wierzchołkiem,
A dwa u podstaw (przebijcie go kołkiem!)
To Marta i Łukasz, prekariusze dość młode,
Dość biedne i dość słabo jeszcze rozgarnięte,
By uporać się emocjonalnie z tym eksperymentem.

Wieszcz-autor strof poetyckich „Pana Tadeusza”
Krwi złakniony, na połów co noc w miasto rusza,
Krwi kompulsywnie szukając - nie ma co drzeć łacha -
Wśród odpadów medycznych szpitala Banacha.
Dnie zaś przesypia w szafie ululany,
Z poetyckiej weny całkiem już wyprany.

Nad tą opowieścią ciążą
Wapory (wypiory?) cóż – trupie.
A kot? (Jest i kot!).
Kot jak to kot. Kot ma wszystko w dupie.

Gdym „Wypiora” zaczynał, to nieświadom byłem,

[Uwaga: na początek klasyczny trzynastozgłoskowiec ze średniówką po siódmej sylabie, potem występuje także heksametr polski składający się z daktyli i trochejów, natomiast sama niniejsza uwaga napisana jest dla niepoznaki prozą.]

Że mi ta książeczka łacno wyjdzie tyłem
Lub bokiem, zupełnie nieważne.
Bo czytanie po łebkach, tak...

Niebanalna i zaskakująca...

Niebanalna i zaskakująca...

Forma imponująca (większośc pisana trzynastozgłoskowcem). Stylizacja na romantyczny poemat epicki - świetna. Pomysł, by Mickiewicza uczynić wampirem i wplątać w czasy wspólczesne - oryginalny. Wszystko pięknie koresponduje z twórczością wieszcza, często odwołując się do detali z jego życia i twórczości. Inna sprawa czy "Wypiór" to faktycznie dowód na spuściznę romantyzmu i czy ta historia mówi coś o nas samych przez sam fakt, że do niego nawiązuje. Tu mam wątpliwości, bo fabularnie jest dosyć licho. Mimo wszystko podziwiam

Forma imponująca (większośc pisana trzynastozgłoskowcem). Stylizacja na romantyczny poemat epicki - świetna. Pomysł, by Mickiewicza uczynić wampirem i wplątać w czasy wspólczesne - oryginalny. Wszystko pięknie koresponduje z twórczością wieszcza, często odwołując się do detali z jego życia i twórczości. Inna sprawa czy "Wypiór" to faktycznie dowód na spuściznę romantyzmu i...