Najada

Jestem podogromnym wrażeniem tej historii. Autorka przepięknie maluje swoim słowem ludzi, przyrodę, czasy. Nie jest to jednak opowieść łatwa, daje do myślenia, skłania do refleksji. Polecam.

Jestem podogromnym wrażeniem tej historii. Autorka przepięknie maluje swoim słowem ludzi, przyrodę, czasy. Nie jest to jednak opowieść łatwa, daje do myślenia, skłania do refleksji. Polecam.

Pozytywne zaskoczenie. Podobała mi się ta niepozorna książeczka, a tak tętniąca emocjami, zapachami, życiem. Warto było. Ale to zakończenie... nie!

Pozytywne zaskoczenie. Podobała mi się ta niepozorna książeczka, a tak tętniąca emocjami, zapachami, życiem. Warto było. Ale to zakończenie... nie!

Cóż, nie porwała mnie ta książka. Możliwe, że nie był to odpowiedni wybór lektury do czytania w drodze do pracy. Możliwe, że straciłam przez to jakieś magiczne konteksty i nie dotknął mnie czar tego pisarstwa...

Cóż, nie porwała mnie ta książka. Możliwe, że nie był to odpowiedni wybór lektury do czytania w drodze do pracy. Możliwe, że straciłam przez to jakieś magiczne konteksty i nie dotknął mnie czar tego pisarstwa...

Mimo że metaforyczna, mimo że symboliczna, mimo że z lekka baśniowa (czy też nielubiane przeze mnie określenie oniryczna) to niesamowicie autentyczna i trudna do werbalnego nazwania.
Prosty surowy obraz wsi, wypełniony ciężką pracą i bliski kobiecemu ciału, a jednocześnie ulotny pełen dramaturgii, upakowany kodami kulturowymi i ludowością (nie źle pojętym folklorem). Tętni cyklicznością, naturą, słowiańskością, ale nie odrywa się zbytnio od przyziemności, nie poetyzuje i nie apologizuje wsi a mimo to przepięknie uchwyca esencję wiejskości. Jak widać mam trudność z oddaniem wieloaspektowości i gęstości tego utworu. Sami przeczytajcie :-D

Mimo że metaforyczna, mimo że symboliczna, mimo że z lekka baśniowa (czy też nielubiane przeze mnie określenie oniryczna) to niesamowicie autentyczna i trudna do werbalnego nazwania.
Prosty surowy obraz wsi, wypełniony ciężką pracą i bliski kobiecemu ciału, a jednocześnie ulotny pełen dramaturgii, upakowany kodami kulturowymi i ludowością (nie źle pojętym folklorem). Tętni...

E-book

Książki z nurtu wiejskiego zawsze chętnie wcisnę w mój stos " do przeczytania".
A "Najada" jest powieścią krótką, choć zwartą fabularnie, mocno obrazową i metaforyczną. Z kart książki wylewa się wiejskość mieszkańców, ich obowiązków i czasu odpoczynku. Wiejskość wyłazi z języka, jakim autorka obdarzyła bohaterów, ich przeżyć, przemyśleń , refleksji i wspomnień. Jedno zahacza o drugie, nie ma tu słów zbędnych, wciśniętych na siłę. Samo sedno ludowszczyzny. Oryszyn pisze pięknie, sielsko i wiejsko. Czasem przaśnie i śmierdząco- jak to na wsi.

Urzekła mnie ta książka. Polecam, przeczytajcie bo warto.

E-book

Książki z nurtu wiejskiego zawsze chętnie wcisnę w mój stos " do przeczytania".
A "Najada" jest powieścią krótką, choć zwartą fabularnie, mocno obrazową i metaforyczną. Z kart książki wylewa się wiejskość mieszkańców, ich obowiązków i czasu odpoczynku. Wiejskość wyłazi z języka, jakim autorka obdarzyła bohaterów, ich przeżyć, przemyśleń , refleksji i wspomnień....

NAJADA - Wieczna Ważność.

"Równie ciężkie, równie ważkie jest życie tylko wtedy, jeśli mu nałożyć na jego migotliwe przejawy wieczną ważność".

Bardzo żałuję, że dopiero teraz zetknęłam się z tak wspaniałą opowieścią Zyty Oryszyn. Prostota języka im bardziej wyrazista tym bardziej satysfakcjonuje, zwłaszcza obecnie, gdy proza nie zaskakuje ani wyszukaną formą ani treścią. "Najada" zawiera w sobie wszystko, co daje wykwintna powieść.

"Ona wystarczała sama sobie, ona się tak zachowywała w swojej samotni, jakby hodowała w sobie jakąś dziwną roślinę. I jakby pielęgnowanie tej dziwnej rośliny było najpiękniejsze ze wszystkiego".

"Najada" nasuwa na myśl "Ptaki" Vesaasa, ale opowieść jest rozpisana na wiele postaci i głosów. Niewiele ponad 150 stron prozy tak pełnej, tak przemyślanej, tak wykwintnie przedstawionej, która pozostawia spełnienie po jej przeczytaniu.

"Czy to nie jemu robiło się ciężko od porannej rosy? Rosa dokonała swego. Oczyściła powietrze, orzeźwiła trawy, przechowała czerwień zachodzącego słońca i wczorajsze zapachy do następnego świtania. I trawa zrobiła swoje. Zabłysła zielenią. I słońce, i kamyk polny, i kura, koń, ryba i ten człowiek, i tamten człowiek. Zwinąć w rulon to, co przeżyłeś i rozpościelić, a wyrosną z niego kwiaty, chłód i zapach sosen".

"Wstawej, ptaki już dawno świerkolom".

NAJADA - Wieczna Ważność.

"Równie ciężkie, równie ważkie jest życie tylko wtedy, jeśli mu nałożyć na jego migotliwe przejawy wieczną ważność".

Bardzo żałuję, że dopiero teraz zetknęłam się z tak wspaniałą opowieścią Zyty Oryszyn. Prostota języka im bardziej wyrazista tym bardziej satysfakcjonuje, zwłaszcza obecnie, gdy proza nie zaskakuje ani wyszukaną formą ani treścią....

Po „Najadę” sięgnęłam, dzięki poleceniu wykładowcy, jako propozycję nowej, kobiecej perspektywy w literaturze nurtu chłopskiego. Rekomendował tę książkę jako przesiąkniętą słońcem oraz potem, i mimo że od mojej lektury minęło już trochę czasu uważam, że jest to zdanie, które niezwykle dobrze ją oddaje. Odwołując się do jednego z moich ulubionych cytatów z książki: „Pot na plecach przypomniał mi, że jestem człowiekiem.”.
Narracja oraz świat przedstawiony w „Najadzie” jest, w moim odbiorze, niezwykle witalny. Wspomniana atmosfery potu i słońca, które zantropomorfizowane, nieustannie towarzyszy bohaterom, jest wyrażana w przepięknych opisach. Natomiast sam pot jest rozszerzony w ogóle o cielesność i fizjologię, których dosłowność wprowadza nas, do innego, wiejskiego świata, a jednocześnie zdają się budować ludzką, fizyczną wspólnotę, bohaterów i odbiorów. Sama narracja jest prowadzona w sposób zawiły – przeplatają się w sposób momentami chaotyczny historie i retrospekcję bohaterów oraz ich przemyślenia. Co więcej, pojawiają się czasami długie, zawiłe zdania z narastającymi refleksami. To przeplątanie i nagromadzenie były dla mnie drugą stroną odebranej witalności tekstu, który ożywiał bohaterów i zapraszał mnie do przeżywania. Styl „Najady” dość mocno skojarzył mi się z pisarstwem Toni Morrison.
Wracając do alternatywnego, kobiecego spojrzenia na chłopskość. Oryszyn mieści w swojej powieści wachlarz kobiecych, różnorodnych historii eksplorujących w dużej mierze trudy kobiet w tamtych realiach. Jej postaci są opisane w swoich doświadczeniach macierzyństwa, biedy, samotności, kryzysach tożsamościowych, nieszczęśliwej miłości, przemocy a także, co najmocniej się wybija – niechcianej ciąży. Dodatkowym ciężarem są ślady wojny oraz budującej się Polskiej Ludowej.
Naprawdę niesamowita i oryginalna książka, pozostawiająca w dezorientacji i szoku.

Po „Najadę” sięgnęłam, dzięki poleceniu wykładowcy, jako propozycję nowej, kobiecej perspektywy w literaturze nurtu chłopskiego. Rekomendował tę książkę jako przesiąkniętą słońcem oraz potem, i mimo że od mojej lektury minęło już trochę czasu uważam, że jest to zdanie, które niezwykle dobrze ją oddaje. Odwołując się do jednego z moich ulubionych cytatów z książki: „Pot na...

Zaczyna się od zabawy w Przyrowie, gdzie Sawka z Leonem tłuką się o Marychnę, przez co w Piaskach krzywo na nią patrzą, a ona tęsknić zaczyna za miejskim zgiełkiem bez wiśni zrywania i matki narzekania, która zgorzkniała od czasu porzucenia ojcowskiej gospodarki przez starszego syna. W prozatorskim debiucie Zyty Oryszyn z ubiegłego stulecia wieś jest mistyczna, przepełniona gwarem i ludzką witalnością. Czuły język peryferyjnego mikrokosmosu uwydatnia ekspresyjność jego mieszkańców. Ludzie czują mocniej, a przynajmniej wprost okazują swoje emocje, bo trudy życia, wszechobecność cudzych spojrzeń oraz rozeznanie w bieżących sprawach niemal każdego sąsiada przekreślają ewentualną grę pozorów.

W tekście Zyty Oryszyn fałszywa moralność przegrywa z ludzkimi namiętnościami, którymi sprawnie obudowano portrety psychologiczne poszczególnych postaci. Zastrzeżenia budzi jedynie konstrukcja powieści, ponieważ wplatanie retrospekcji do teraźniejszości dezorientowało w tej wystarczająco pogmatwanej historii o niespełnionych nadziejach. Niemniej, czas działa na korzyść Zyty Oryszyn, albowiem w dobie czytelniczego renesansu tekstów poświęconych polskiej wsi „Najada” zadowoli każdego, kto lubi zatracić się w cudzych pragnieniach.

Zaczyna się od zabawy w Przyrowie, gdzie Sawka z Leonem tłuką się o Marychnę, przez co w Piaskach krzywo na nią patrzą, a ona tęsknić zaczyna za miejskim zgiełkiem bez wiśni zrywania i matki narzekania, która zgorzkniała od czasu porzucenia ojcowskiej gospodarki przez starszego syna. W prozatorskim debiucie Zyty Oryszyn z ubiegłego stulecia wieś jest mistyczna, przepełniona...

Powieść napisana pięknym poetyckim językiem, zwięzła i nieuciekająca w niepotrzebnie rozwlekłe opisy krajobrazu. Urzekła mnie swobodą przechodzenia między myślami i uczuciami bohaterów, jak i nielinearnym czasem akcji - to, co jest, plącze się z tym, co było lub czego nie dane było przeżyć. Sami bohaterowie zdają się nieraz istnieć jak gdyby tylko obok siebie, przeżywając swoje marzenia i rozterki wewnątrz, aby uchronić się przed światem zewnętrznym, a więc sąsiadami czy członkami rodziny. Nie chroni ich to jednak przed potrzebą bliskości i bycia zrozumianymi, czego najlepszym przykładem jest sytuacja matki Marychny - skrycie odczuwającej postępujące osamotnienie pani Białawskiej. Choć krótka, powieść pozostawia po sobie wrażenie na długo i z pewnością jeszcze do niej wrócę.

Powieść napisana pięknym poetyckim językiem, zwięzła i nieuciekająca w niepotrzebnie rozwlekłe opisy krajobrazu. Urzekła mnie swobodą przechodzenia między myślami i uczuciami bohaterów, jak i nielinearnym czasem akcji - to, co jest, plącze się z tym, co było lub czego nie dane było przeżyć. Sami bohaterowie zdają się nieraz istnieć jak gdyby tylko obok siebie, przeżywając...

Hmmm...czasem słońce, czasem deszcz. Książka nie jest nigdzie dostępna (ja swój egzemplarz papierowy upolowałam na OLX) i to zadziałało na mnie jak zakazany owoc. Okładka była drugim magnesem. Co do treści to w mojej ocenie bardzo niespójna. Nie będę komentować posłowia ponieważ w każdej książce każdy może odebrać tę samą rzecz na różne sposoby. Pięknie było czytać tę gwarę. Wspaniale było podglądać wieś od zakrystii. I było coś wzruszającego w zaglądaniu bohaterom do ich serc i dusz. I z tą myślą chcę pozostać przy tej historii.

Hmmm...czasem słońce, czasem deszcz. Książka nie jest nigdzie dostępna (ja swój egzemplarz papierowy upolowałam na OLX) i to zadziałało na mnie jak zakazany owoc. Okładka była drugim magnesem. Co do treści to w mojej ocenie bardzo niespójna. Nie będę komentować posłowia ponieważ w każdej książce każdy może odebrać tę samą rzecz na różne sposoby. Pięknie było czytać tę...