Siostry z Broniszewic. Czuły Kościół odważnych kobiet.

Z jednej strony siostry bardzo spoko, ale pytania (szczególnie PŻ) jakby wybijają z rytmu. Zamiast rozmowy jest pytanie-odpowiedź. Inspirująca książka. Pokazująca, że siostry to nie tylko chodzą z głową pochyloną i są ciche i pokorne. Ale walczą. Ale chyba bardziej wynika to z samych sióstr niż z tej książki.
Bardzo mi się podobało, że książka była pisana na przestrzeni czasu. I nie została zredagowana jako jedna rozmowa, ale że siostry zmieniały się podczas pisania. To duży atut książki.

Z jednej strony siostry bardzo spoko, ale pytania (szczególnie PŻ) jakby wybijają z rytmu. Zamiast rozmowy jest pytanie-odpowiedź. Inspirująca książka. Pokazująca, że siostry to nie tylko chodzą z głową pochyloną i są ciche i pokorne. Ale walczą. Ale chyba bardziej wynika to z samych sióstr niż z tej książki.
Bardzo mi się podobało, że książka była pisana na przestrzeni...

Kristo - krótko.
Watro przeczytać te zapisy rozmów 2 dziennikarzy z 2 siostrami dominikankami, działającymi w Domu Chłopaków (niepełnosprawnych, chorych) w Broniszewicach. Na pewno prezentują Kościół odległy od tego nacjonalistycznego, toruńskiego.
Rozmowy mogą zainspirować do własnych przemyśleń i działań na rzecz ubogich, słabszych, potrzebujących pomocy.

Kristo - krótko.
Watro przeczytać te zapisy rozmów 2 dziennikarzy z 2 siostrami dominikankami, działającymi w Domu Chłopaków (niepełnosprawnych, chorych) w Broniszewicach. Na pewno prezentują Kościół odległy od tego nacjonalistycznego, toruńskiego.
Rozmowy mogą zainspirować do własnych przemyśleń i działań na rzecz ubogich, słabszych, potrzebujących pomocy.

Rozmowa Łukasza Wojtusika i Piotra Żyłki z dwoma siostrami z Broniszewic, Dominikankami, Tymką i Elizą. Siostry opowiadają o sakralnym życiu, o wspólnocie, o trudach i radościach płynących z prowadzenia Domu Chłopaków. Dom Chłopaków to dom dla wszystkich chłopców małych i dużych, niepełnosprawnych, którzy w życiu już wiele przeszli, byli też wychowankami innych domów pomocy. Tutaj znaleźli swoją przystań aż do ostatnich dni. Siostrom pomagają rzesze wolontariuszy, ale to one musza walczyć o każdy potrzebny grosz. Czerpią z tej walki wiele radości, są dla chłopaków matkami, rozumieją ich potrzeby. Takich kobiet potrzebuje świat nie tylko katolicki. Kto raz się z nimi zetknie wychodzi od nich lepszy ...i wraca.

Rozmowa Łukasza Wojtusika i Piotra Żyłki z dwoma siostrami z Broniszewic, Dominikankami, Tymką i Elizą. Siostry opowiadają o sakralnym życiu, o wspólnocie, o trudach i radościach płynących z prowadzenia Domu Chłopaków. Dom Chłopaków to dom dla wszystkich chłopców małych i dużych, niepełnosprawnych, którzy w życiu już wiele przeszli, byli też wychowankami innych domów...

Bardzo dobra i ważna książka. Można poznać głos dominikanek w wielu kwestiach związanych nie tylko z kościołem. Oby było więcej takich ludzi (nie tylko zakonnic),którzy dostrzegają osoby niepełnosprawne i chcą im pomagać. Cieszy fakt, że jest wielu wolontariuszy i darczyńców, którzy tam przyjeżdżają i wspierają w działaniach Dom Chłopaków.

Bardzo dobra i ważna książka. Można poznać głos dominikanek w wielu kwestiach związanych nie tylko z kościołem. Oby było więcej takich ludzi (nie tylko zakonnic),którzy dostrzegają osoby niepełnosprawne i chcą im pomagać. Cieszy fakt, że jest wielu wolontariuszy i darczyńców, którzy tam przyjeżdżają i wspierają w działaniach Dom Chłopaków.

Książka dla fajnokatolików napisana prostackim językiem. Siostry nonstop atakują ludzi wierzących przypisując im najgorsze cechy i odstępstwo od wartości chrześcijańskich przy jednoczesnym gloryfikowaniu niewierzących za pomoc.
Największym absurdem było jednak stwierdzenie, że czarne marsze były odpowiedzią na białe a wulgarne hasła im towarzyszące były normalną reakcją zaś spontaniczna obrona kościołów przed wandalizmem czymś najgorszym.
Siostry same przyznały, że wśród niewierzących im lepiej, droga wolna czynić dobro można i poza zakonem.
Książka to jeden wielki żal i hejt na osoby wierzące w Polsce.

Książka dla fajnokatolików napisana prostackim językiem. Siostry nonstop atakują ludzi wierzących przypisując im najgorsze cechy i odstępstwo od wartości chrześcijańskich przy jednoczesnym gloryfikowaniu niewierzących za pomoc.
Największym absurdem było jednak stwierdzenie, że czarne marsze były odpowiedzią na białe a wulgarne hasła im towarzyszące były normalną reakcją zaś...

"Siostry z Broniszewic. Czuły kościół odważnych kobiet" to wywiad rzeka z dominikankami, które prowadzą Dom Chłopaków w Broniszewicach i w kryzysowej dla domu sytuacji potrafiły ponad podziałami szukać pomocy dla podopiecznych. Przez wypowiedzi sióstr wybija się żal do zwierzchników kościoła, do księży, do wierzących. Nie jest on bezpośrednio wyrażany ale można go wyczuć. Nic dziwnego, skoro w sytuacji kiedy Domu Chłopaków miał zostać zlikwidowany, nikt z powyższych nie pomógł siostrom z Broniszewic. Pomogli ludzie "z TVN-u", niewierzący, ateiści, Ci którzy według pewnych stereotypów zakonnicom pomagać nie powinni. Ludzie dobrej woli. To wspaniały wywiad o kobietach które potrafią dać Chłopakom namiastkę domu. Domu pełnego miłości, zrozumienia, wsparcia ale i takiego domu który pokazuje zasady wzajemnego życia. Pomimo tego, że jestem osobą wierzącą i praktykującą, ta książka pozwoliła mi jeszcze bardziej uwierzyć i zmienić patrzenie na relacje z Bogiem. Polecam każdemu tę pozycję, osobom wierzącym, ateistom, wyznawcom innych religii. Czynienie dobra nie ma koloru skóry, wyznania czy bycia z tej czy innej partii politycznej. Czynić dobro może każdy.

"Siostry z Broniszewic. Czuły kościół odważnych kobiet" to wywiad rzeka z dominikankami, które prowadzą Dom Chłopaków w Broniszewicach i w kryzysowej dla domu sytuacji potrafiły ponad podziałami szukać pomocy dla podopiecznych. Przez wypowiedzi sióstr wybija się żal do zwierzchników kościoła, do księży, do wierzących. Nie jest on bezpośrednio wyrażany ale można go wyczuć....

Pod względem treści i tematyki książka ta jest niezwykle ważna i szczera. Siostry dominikanki podjęły się, wraz z wolontariuszami prowadzenia DPS-u dla 56 chłopców z niepełnosprawnościami, czy to intelektualnymi czy fizycznymi. Siostry, które nigdy nie marzyły o macierzyństwie stały się matkami dla chłopców. Właśnie każdy człowiek jest powołany do rodzicielstwa, nie koniecznie takiego biologicznego. Wywiad z siostrami dotyka tematów opieki nad niepełnosprawnymi i czasem negatywnego obrazu księży czy Kościoła, którzy niby wierzący, a nie koniecznie pomagający tym w potrzebie. Tak jakby to był Kościół w teorii, a nie w praktyce. Siostry są niezwykle czułe i wyrozumiałe dla matek, które zmagają się z opieką nad niepełnosprawnymi dziećmi. Podkreślają, że matki często są same z tą opieką i problemami, nie mają pomocy znikąd. Siostry są w trochę lepszej sytuacji, bo są w grupie.
Bardzo piękny obraz Kościoła i zgromadzeń sióstr się tu ukazał, o których zazwyczaj nie mówi się dużo, a które to siostry mają też swoje ludzkie zmartwienia czy problemy.
Jestem szczęśliwa, że są tak ludzcy i prawdziwi ludzie w Kościele katolickim.

Pod względem treści i tematyki książka ta jest niezwykle ważna i szczera. Siostry dominikanki podjęły się, wraz z wolontariuszami prowadzenia DPS-u dla 56 chłopców z niepełnosprawnościami, czy to intelektualnymi czy fizycznymi. Siostry, które nigdy nie marzyły o macierzyństwie stały się matkami dla chłopców. Właśnie każdy człowiek jest powołany do rodzicielstwa, nie...

Ważny głos w dyskusji o Kościele, a także piękna opowieść o miłości Pana Boga do każdego człowieka.

Ważny głos w dyskusji o Kościele, a także piękna opowieść o miłości Pana Boga do każdego człowieka.

Przejmująca historia o powołaniu kobiet. Zakonnic, które żyją dla tych najsłabszych i odrzuconych, które w tym odkrywają swoje macierzyństwo. Historia miłości do Boga, która ma konkretne swoje przełożenie na codzienne życie z Kościele

Przejmująca historia o powołaniu kobiet. Zakonnic, które żyją dla tych najsłabszych i odrzuconych, które w tym odkrywają swoje macierzyństwo. Historia miłości do Boga, która ma konkretne swoje przełożenie na codzienne życie z Kościele

Wyjątkowa pozycja! Jest to rozmowa z dwiema nieprawdopodobnymi Kobietami. Z tego wywiadu emanuje dogłębna szczerość, nieprawdopodobna wrażliwość i empatia. Z racji wybranej drogi życiowej nie powinno nikogo dziwić takie oddanie i potrzeba niesienia pomocy potrzebującym, a jednak mnie powaliła ta książka. Na długo ją zapamiętam! Siła Kobiet - tych kobiet, ale nie tylko - jest nieprawdopodobna, gdyby świat składał się z przewagi takich osób! Eh......
Dziękuję Łukaszowi Wojtusikowi i Piotrowi Żyłce, za niesztampowe, ponad granicami, odważne, a zarazem delikatne ukazanie złożoności wielu kwestii - etycznych, moralnych i bardzo intymnych - w rozmowach z Siostrami. Dziękuję za pomysł przekazania tych historii; za udostępnienie szerokiej grupie odbiorców możliwości zapoznania się z tematami poruszanymi w ich książce. Niech ten reportaż zapoczątkuje zmianę myślenia i podejścia. Niech zatrzyma nas na chwilę, zaduma, napełni optymizmem i nadzieją. Niech da siłę!

Wyjątkowa pozycja! Jest to rozmowa z dwiema nieprawdopodobnymi Kobietami. Z tego wywiadu emanuje dogłębna szczerość, nieprawdopodobna wrażliwość i empatia. Z racji wybranej drogi życiowej nie powinno nikogo dziwić takie oddanie i potrzeba niesienia pomocy potrzebującym, a jednak mnie powaliła ta książka. Na długo ją zapamiętam! Siła Kobiet - tych kobiet, ale nie tylko -...