Moje kocie życie

Na początku nie mogłam się wciągnąć, ale potem resztę przeczytałam w 1 dzień. Bardzo fajna historia o poszukiwaniu swojego miejsca, o odwadze bycia sobą oraz co to znaczy „Dom”

Na początku nie mogłam się wciągnąć, ale potem resztę przeczytałam w 1 dzień. Bardzo fajna historia o poszukiwaniu swojego miejsca, o odwadze bycia sobą oraz co to znaczy „Dom”

Po opisie na tylnej okładce i pierwszych rozdziałach pomyślałem sobie: o kurczę, nie, to się nie uda, to będzie jakaś kiczowata bajeczka dla dzieci. No bo kosmita z okazji 300 urodzin może zejść po promieniu na Ziemię i przez miesiąc być człowiekiem. W tym przypadku zachodzi pomyłka i nasz kosmita staje się kotem, którego ratuje i przygarnia 11-letnia dziewczynka. Nieco zniechęcony czytałem, czytałem i… zakochałem się w historii Leonarda i Olive! A im dalej, tym było ciekawiej i piękniej!
„Moje kocie życie” to wspaniała, pełna ciepła, humoru i miłości opowieść o bliskości, przyjaźni, rodzinie, budowaniu więzi, lojalności, wierności, a także o tych z nas, którym ktoś kiedyś powiedział „jesteś dziwny”. To książka o inności w sensie wychodzenia poza schematy, o inności jako synonimie wyjątkowości, indywidualności. Leonarda i Olive więcej łączy niż dzieli, choć na pozór niewiele na to wskazuje.
Opisana przez Sorosiak przygoda jest wciągająca i wzruszająca, to genialna historia, coś jak skrzyżowanie „Małego Księcia” i „Frankiego” Leo i Gutscha (https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5078373/frankie).

Po opisie na tylnej okładce i pierwszych rozdziałach pomyślałem sobie: o kurczę, nie, to się nie uda, to będzie jakaś kiczowata bajeczka dla dzieci. No bo kosmita z okazji 300 urodzin może zejść po promieniu na Ziemię i przez miesiąc być człowiekiem. W tym przypadku zachodzi pomyłka i nasz kosmita staje się kotem, którego ratuje i przygarnia 11-letnia dziewczynka. Nieco...

Książka córki, którą razem przeczytałyśmy. Bardzo mnie wciągnęła. :)

Książka córki, którą razem przeczytałyśmy. Bardzo mnie wciągnęła. :)

Bardzo wzruszająca i mądra książka, napisana dostępnym językiem. Polecam gorąco! <3

Bardzo wzruszająca i mądra książka, napisana dostępnym językiem. Polecam gorąco! <3

Cudna,chwytająca za serce historia z przesłaniem,byłam zauroczona czytając.Główna bohaterkę polubiłam od razu tak samo jak kota który jednak nie jest kotem☺ polecam z całego serca😍

Cudna,chwytająca za serce historia z przesłaniem,byłam zauroczona czytając.Główna bohaterkę polubiłam od razu tak samo jak kota który jednak nie jest kotem☺ polecam z całego serca😍

Piękna historia dla czytelnika niedorosłego (i tego dorosłego też) rozpoczyna się podróżą bezcielesnego kosmity na Ziemię. Ma zostać strażnikiem w Parku Narodowym Yellowstone, ma mieć dłonie i doświadczyć stania w deszczu pod parasolką. Ma opowiadać o zwierzętach i jeść kanapki z serem. I choć tak naprawdę marzy o posiadaniu rodziny, wie, że to jest poza jego zasięgiem. Czy na pewno?
Sympatyczna Olive, dziewczynka z sercem na dłoni wobec zwierząt i nieufnością wobec ludzi, ratuje podczas powodzi kotka, który utknął na drzewie. Ona nie chciała spędzać wakacji z babcią, którą słabo zna, a kot nie chciał być kotem. To spotkanie zmieni w ich życiu wszystko.

To książka pełna ciepła, ukazująca różne oblicza przyjaźni i opisująca ważny aspekt dojrzewania, jakim jest poczucie wykluczenia. Nie jest to główny temat powieści, przewija się mimochodem, ale sprawia, że młody czytelnik utożsamia się z bohaterką i rozumie jej rozterki. Spotkanie z przybyszem z kosmosu, zamkniętym w ciele zwyczajnego kota, pomaga jej wyartykułować swoje rozterki, a zabawne sytuacje ze zwierzętami, sprawiają, że Olive zaczyna dostrzegać swoją wartość.

Dziewczynka, interesująca się zwierzętami i znająca mnóstwo ciekawostek na temat najbardziej nawet egzotycznych gatunków, zyskuje sympatię czytelnika. Do tego dochodzą silna osobowość babci, która zachowuje się w dosyć męski sposób i pracownik oceanarium, Q, człowiek o niezwykle otwartym umyśle, mimo swojego wieku, młody duchem. To wszystko tworzy kawałek naprawdę dobrej literatury dla dzieci u progu dojrzewania. Porozumienie z innymi ludźmi, znalezienie wśród nich miejsca dla siebie i wybory, które mają szanować nie tylko innych, ale samego siebie, są największymi wyzwaniami, przed jakimi staje nastolatek.

A fabuła? Świetny pomysł, który Autorka nie tylko dobrze zrealizowała, ale jeszcze zapewniła odbiorcy wzruszenie. Czy kosmita, który pojawił się na Ziemi jako kot i stał się przyjacielem wrażliwej Olive, będzie chciał wrócić na swoją planetę i znów myśleć kolegialnie?

Piękna historia dla czytelnika niedorosłego (i tego dorosłego też) rozpoczyna się podróżą bezcielesnego kosmity na Ziemię. Ma zostać strażnikiem w Parku Narodowym Yellowstone, ma mieć dłonie i doświadczyć stania w deszczu pod parasolką. Ma opowiadać o zwierzętach i jeść kanapki z serem. I choć tak naprawdę marzy o posiadaniu rodziny, wie, że to jest poza jego zasięgiem. Czy...

Bohaterem książki Carlie Sorosiak "Moje kocie życie"
jest... 300-letni kosmita, który ma spędzić miesiąc na Ziemi.
Niestety zamiast w wymarzonej postaci strażnika Parku Narodowego Yellowstone
ląduje na naszej planecie daleko od Yellowstone w ciele... kota.

W dodatku trafia na drzewo tuż przed powodzią!
Na szczęście zostaje uratowany przez 11-letnią Olive,
półsierotę spędzającą wakacje u babci.
Dziewczynka nadaje mu imię Leonard.

Przygotowując się do podróży na Ziemię
Leonard marzył o wielu rzeczach dostępnych ludziom.
Chciał mieć ręce i móc "trzymać jabłko, książkę, parasolkę".
Nosić spodnie z kieszeniami, a w nich "wiele pożytecznych przedmiotów:
szwajcarski scyzoryk, siatkę na motyle, mnóstwo długopisów".
Chciał opowiadać o przyrodzie i zachwycać się nią.
Chciał opowiadać kawały, śmiać się i odczuwać emocje.

Tymczasem coś poszło nie tak i nie ma ani rąk, ani spodni z kieszeniami.
I przez jedną trzecią książki ubolewa nad tym.
Potem pomału próbuje poznać swe kocie ciało i odnaleźć się w rodzinie Olive.
Wyjawia dziewczynie swe pochodzenie, porozumiewając się z nią za pomocą komputera.

Druga połowa książki jest o różnych relacjach.
Pomiędzy Olive a Leonardem nawiązuje się porozumienie.
A może nawet jest to związek dusz? ;-)
Dziewczynka próbuje nauczyć kota, jak być... człowiekiem.
Przy okazji dowiadujemy się sporo o niej samej.

Akcja początkowo toczy się wolno, bardzo wolno;
by na samym końcu gnać na łeb na szyję w stronę Parku Yellowstone.

Piękna, subtelna, rozczulająca historia o przyjaźni.
Polecam!



https://bajdocja.blogspot.com/2021/02/moje-kocie-zycie.html

Bohaterem książki Carlie Sorosiak "Moje kocie życie"
jest... 300-letni kosmita, który ma spędzić miesiąc na Ziemi.
Niestety zamiast w wymarzonej postaci strażnika Parku Narodowego Yellowstone
ląduje na naszej planecie daleko od Yellowstone w ciele... kota.

W dodatku trafia na drzewo tuż przed powodzią!
Na szczęście zostaje uratowany przez 11-letnią Olive,
półsierotę...