Leśniczówka Wszebory

Lekka, przyjemna książka z watkami kryminalnym. Pojawia się wątek miłosny. Zakończenie dość zaskakujące.

Lekka, przyjemna książka z watkami kryminalnym. Pojawia się wątek miłosny. Zakończenie dość zaskakujące.

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

M

M

Przyjemnie się czytało. Natura, troszkę okolicznej legendy i oczywiście wątek miłosne. Polecam:)

Przyjemnie się czytało. Natura, troszkę okolicznej legendy i oczywiście wątek miłosne. Polecam:)

Twórczość Joanny Tekieli poznałam czytając jej dwie książki świąteczne, które zdecydowały o tym, że chcę przeczytać inne powieści tej autorki. A ponieważ uznałam, że potrzebują trochę wyciszenia, sięgnęłam po lektury, których tytuły skojarzyły mi się właśnie z czymś lekkim i przyjemnym.
I nie pomyliłam się. Dzięki tej dylogii mogłam poczuć relaks wśród lasów, gdzie jak wiadomo człowiek zawsze odpoczywa i muszę przyznać, że czytało mi się cudownie, szybko, płynnie i nie czułam podczas czytania ani krzty znudzenia.
Malowniczy styl jakim pisze Joanna Tekieli, sprawił, że całą sobą czułam klimat powieści, momentami się uśmiechałam, ale były też chwile, kiedy się wzruszałam.
To powieść obyczajowa, ale z nutką tajemniczości, romansu i kryminału. I właśnie ten wątek kryminalny sprawił, że sielska opowieść doprawiona została szczyptą goryczy.
Polubiłam Olę – główną bohaterkę, chociaż były momenty, że dziewczyna mnie irytowała. To samo dotyczy leśniczego, niby go polubiłam, ale chwilami mocno mnie jego zachowanie denerwowało.
Autorka oprócz pięknych opisów przyrody wplotła w fabułę wątki słowiańskich legend, które z pewnością miały duży wpływ na życie mieszkańców Wszeborowa.
Niby jest sielsko i wiejsko, ale poznajemy również ciemne strony małej wiejskiej społeczności. Wątek zamordowania człowieka, który każdemu we wsi dał się poznać z najgorszej strony i wątek jego rodziny, nad którą latami się znęcał zarówno psychicznie jak i fizycznie to co się dzieje w wielu społecznościach, nie tylko wiejskich. Niby wszyscy wiedzą, że źle się dzieje, ale nikt nie reaguje. Dopiero jak dochodzi do tragedii, wielu otwierają się oczy.
Biorąc do czytania tę książkę spodziewałam się opowieści lekkiej i leniwie płynącej fabuły i właściwie taka ona jest, ale wzbudza ona również wiele emocji i to zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych.
Jeżeli ktoś zdecyduje się na przeczytanie tej powieści to zapewne znajdzie w niej nie tylko wiejski klimat, ale również nietuzinkowy romans, który z pewnością wielu zaskoczy, pozwoli poznać legendy słowiańskie, które między innymi wzmocnią cudowny kontakt z naturą, a wątek kryminalny być może sprawi, że krew w żyłach zacznie krążyć nieco szybciej.
Muszę przyznać, że ja odnalazłam w tej lekturze również dużo ciepła i miłości. Ale nie takiej typowo romantycznej, ale miłości do przyrody, miłości rodzicielskiej i ciepłego podejścia do innych ludzi.
Myślę, że to idealna lektura, aby wprowadzić się w dobry nastrój i zrelaksować po ciężkim dniu czy tygodniu pracy.
Po przeczytaniu tomu 1 poczułam niedosyt i postanowiłam jak najszybciej sięgnąć po kolejny tom. I chyba na tym się nie skończy, bo już mam apetyt na więcej książek Joanny Tekieli.
Ta książka sprawiła, że nie dość, że się zrelaksowałam całkiem porządnie, to tak jak Kasia – główna bohaterka tej części, zapragnęłam wyruszyć w taką podróż jak ona. Niestety ani finanse, ani zdrowie w tej chwili mi na to nie pozwalają, ale marzyć nikt mi nie zabroni.
Zachwyciłam się tą opowieścią i poczułam prawdziwą wolność, myślę, że niejedna dziewczyna chciałaby tak jak bohaterka tej części odziedziczyć tyle pieniędzy by móc zrobić sobie wakacje życie i wyjechać na kilka miesięcy, spontanicznie łapać chwile i szukać swojego miejsca na ziemi.
Autorka pięknie pokazała, że nie zawsze realizacja marzenia daje spełnienie. Kasia marzyła, aby zamieszkać nad morzem, ale nie spodziewała się, że to morze nie tyle jej nie zachwyci, co sprawi, że poczuje przed nim irracjonalny strach, który pozostawi po tym marzeniu jedynie niesmak.
Bardzo polubiłam główną bohaterkę, która okazała się mądrą, odważną, empatyczną, szczerą i bardzo sympatyczną kobietą.
Szukając swojego miejsca na ziemi, nie zamknęła się w wewnętrznym „ja” tylko szeroko otwartymi oczami i szeroko otwartym sercem potrafiła zobaczyć to, czego nie dostrzegali inni. Swoją osobowością potrafiła przyciągnąć każdego i wszędzie, gdzie się pojawiła pozostawiała po sobie dobre wspomnienia.
Bardzo mi się ta książka podobała i dziękuję autorce za tę przygodę. Trzymałam mocne kciuki za bohaterkę i mam nadzieję, że wreszcie znalazła to swoje miejsce na ziemi.
Czasami gonimy za jakimiś marzeniami, a kiedy wreszcie uda nam się je dogonić czujemy rozczarowanie. Ale kto nie próbuje, ten nic nie traci, ale i też nic nie zyskuje, więc może warto czasami podjąć ryzyko i chociaż spróbować.
Ciekawie wykreowani bohaterowie zarówno pierwszej jak i drugiej części to z całą pewnością duży plus tej dylogii. Do tego bardzo naturalnie brzmiące dialogi i ciekawe przemyślenia głównej bohaterki to również atuty tej powieści.
Kasia mimo rozczarowania jakie zafundowało jej wymarzone morze nie poddała się, wyciągnęła maksimum korzyści i sprawiła radość nie tylko sobie, ale i innym.
W całej fabule aż czuje się wrażliwość autorki zarówno na wewnętrzne dylematy jak i na niesprawiedliwość losu wobec innych, a historia Kasi opowiada o poszukiwaniu siebie i swojego miejsca na ziemi.
Jeżeli macie zatem ochotę na pełną ciepła powieść, to ta jest właśnie taka.
Zarówno Leśniczówka Wszebory, jak i Byle dalej od Wszeborowa to dwie odrębne historie z dwoma bohaterkami, chociaż myślę, że nie będzie to spoiler jak dodam, że w pewnym momencie obie dziewczyny się spotykają.

Twórczość Joanny Tekieli poznałam czytając jej dwie książki świąteczne, które zdecydowały o tym, że chcę przeczytać inne powieści tej autorki. A ponieważ uznałam, że potrzebują trochę wyciszenia, sięgnęłam po lektury, których tytuły skojarzyły mi się właśnie z czymś lekkim i przyjemnym.
I nie pomyliłam się. Dzięki tej dylogii mogłam poczuć relaks wśród lasów, gdzie jak...

Przeczytana na raz. Bardzo zaciekawiły mnie słowiańskie mity i nieskalana ludzką ręką przyroda. Miałam skończyć lekturę o północy, a skończyło się o 3 nad ranem, bo po każdym rozdziale mówiłam sobie "jeszcze tylko jeden" i tak do zakończenia, którym jestem bardzo zawiedziona. Tak jak w kilku poprzednich opiniach potwierdzam, że taka decyzja bohaterki, która przez całą książkę była przedstawiana jako empatyczna, zrobiło z niej w moich oczach antybohaterkę. Mam nadzieję, że ten wątek zostanie rozwinięty w kontynuacji, bo taka postawa jest dla mnie nie do zaakceptowania, a autentyczność postaci mocno zgrzyta.

Przeczytana na raz. Bardzo zaciekawiły mnie słowiańskie mity i nieskalana ludzką ręką przyroda. Miałam skończyć lekturę o północy, a skończyło się o 3 nad ranem, bo po każdym rozdziale mówiłam sobie "jeszcze tylko jeden" i tak do zakończenia, którym jestem bardzo zawiedziona. Tak jak w kilku poprzednich opiniach potwierdzam, że taka decyzja bohaterki, która przez całą...

Leśniczówka Wszebory. Bardzo miłe zaskoczenia – przyjemnie czytająca się powieść obyczajowa. Nie przesłodzona z nieoczywistym zakończeniem.

Główna bohaterka Ola w poszukiwaniu pracy trafia do Wszeborowa małej wioski. Ma to być tylko przystanek krótkie zlecenie i powrót. Praca okaże się być niezbyt wymagająca no może poza wędrówkami po lasach – zwłaszcza jeśli się za nimi zbytnio nie przepada. Są piękne opisy przyrody i bardzo niechętny do współpracy leśniczy.

Autorka bardzo trafnie opisała jak wygląda życie w małej wiosce. Gdzie wszyscy o wszystko o sobie wiedzą i każde pojawienie się nowej twarzy wzbudza sensację. Gdzie plotki rozchodzą się z prędkością światła i gdzie ludzie żyją w strachu – co ludzie lub ksiądz powiedzą. Do tego jest mały wątek kryminalny. Jest to pierwsza część z cyklu Leśniczówka Wszebory druga już przeczytana a opisana będzie niebawem

Leśniczówka Wszebory. Bardzo miłe zaskoczenia – przyjemnie czytająca się powieść obyczajowa. Nie przesłodzona z nieoczywistym zakończeniem.

Główna bohaterka Ola w poszukiwaniu pracy trafia do Wszeborowa małej wioski. Ma to być tylko przystanek krótkie zlecenie i powrót. Praca okaże się być niezbyt wymagająca no może poza wędrówkami po lasach – zwłaszcza jeśli się za nimi...

Z jednej strony ta powieść jest podobna do innych tej autorki: bohaterka z miasta przyjeżdża na wieś, poznaje lokalną społeczność, jest dużo opisów przyrody, ale tym razem pojawiły się też wątki kryminalne i nadprzyrodzone. Nie jestem fanką zakończenia, choć jest to jakaś forma happy endu.

Z jednej strony ta powieść jest podobna do innych tej autorki: bohaterka z miasta przyjeżdża na wieś, poznaje lokalną społeczność, jest dużo opisów przyrody, ale tym razem pojawiły się też wątki kryminalne i nadprzyrodzone. Nie jestem fanką zakończenia, choć jest to jakaś forma happy endu.

Całkiem przyjemna historia, której akcja toczy się wśród lasów i miejscowych legend, co bardzo mi odpowiada. Czyta się lekko, jest wątek kryminalny i humorystyczny oraz zakończenie, które zachęca aby sięgnąć po cześć drugą, co z pewnością zrobię. Spoko - jako miła, lekka lektura na wakacje.

Całkiem przyjemna historia, której akcja toczy się wśród lasów i miejscowych legend, co bardzo mi odpowiada. Czyta się lekko, jest wątek kryminalny i humorystyczny oraz zakończenie, które zachęca aby sięgnąć po cześć drugą, co z pewnością zrobię. Spoko - jako miła, lekka lektura na wakacje.

Znów lektura książki Pani Tekieli była czystą przyjemnością. Przeczytałam jednym tchem. Opisy przyrody, przeplatane z wątkami dawnych wierzeń wprowadziło trochę magii w przygody Oli.

Znów lektura książki Pani Tekieli była czystą przyjemnością. Przeczytałam jednym tchem. Opisy przyrody, przeplatane z wątkami dawnych wierzeń wprowadziło trochę magii w przygody Oli.