Baba Jadzia z parteru

Książeczka obyczajowa dla dzieci. Skierowana do tych 6+ według wydawnictwa.
Okładka twarda. Elementy lakierowane. Gatunek papieru błyszczący , dobry.
Czcionka wyraźna, czarna, duża.
Obrazki powstały spod pędzla Joanny Kłos , tej znanej ilustratorki serii o Puciu. Jest rozpoznawalna w każdym calu.

Życiowa historia o aspekcie społecznym. Akcja toczy się w środowisku blokowym w mieście.
Mieszkania zajmują różni wiekowo ludzie od samotnych seniorów do młodych rodzin z dziećmi.
Czasami różnice pokoleniowe dają się we znaki. Starszy człowiek potrzebuje spokoju, opieki i bezpieczeństwa. Żyje w swojej samotni mając za towarzysza jedynie małego pieska. W odizolowanym miejscu, w zamknięciu wydaje się jemu ,że wszystkiego się boi, coś mu grozi. Przeszkadza najdrobniejszy stukot w budynku.
Pokolenie młodych rodziców z dziećmi , żywymi jak iskierki trudno i nawet nie można zmuszać , by ograniczały swoje skore do zabawy ruchy, czasem głośne tupnięcie z radości na klatce schodowej.
Pojawia się problem.
Starsi ludzie różnie reagują. Od śledzenia i strofowania w oknie maluchów do stukania szczotką w sufit czy głośna reprymenda na klatce schodowej i uciszanie tych najmłodszych.

Taka była pani Jadzia z parteru. Dzieci znały ją tylko od tej złej strony, przejaskrawiały sytuacje, źle wizualizowały. Kompletnie zdemonizowały panią Jadwigę , nazywając ją babą Jadzią, coś w rodzaju baby Jagi.
Podczas gdy ona też odbierała nie tak jak powinna zachowanie dzieci i odpłacała im pięknym za nadobne.

I przyszedł czas ,że potrzebowała ona pomocy od sąsiadów, gdyż sama zachorowała.

Czy ktoś w bloku zorientuje się , że coś niedobrego dzieje się ze starszą sąsiadką?
Czy pomoże jej?
Kto tu okaże się najbardziej empatyczny?
A co się stanie z małym pieskiem Muszką , należącym do starszej kobiety?

Przeczytajcie sami.

To opowieść o potrzebach ludzkich, stosunkach dobrosąsiedzkich, kwestii spojrzenia na świat z perspektywy różnych pokoleń wiekowych, empatii, przywiązania do zwierząt, o strachu co ma wielkie oczy, a także o dogadywaniu się dzieci we własnym gronie koleżeńskim, ocenianiu po pozorach według wyglądu.

Bardzo ładna historia, mądra , rzeczowa i pragmatyczna . Spodobała się moim dzieciaczkom i mnie również.

Polecam!

Książeczka obyczajowa dla dzieci. Skierowana do tych 6+ według wydawnictwa.
Okładka twarda. Elementy lakierowane. Gatunek papieru błyszczący , dobry.
Czcionka wyraźna, czarna, duża.
Obrazki powstały spod pędzla Joanny Kłos , tej znanej ilustratorki serii o Puciu. Jest rozpoznawalna w każdym calu.

Życiowa historia o aspekcie społecznym. Akcja toczy się w środowisku blokowym...

#Wyzwanie LC 2024 na listopad: przeczytam książkę z pomarańczową okładką.

#Wyzwanie LC 2024 na listopad: przeczytam książkę z pomarańczową okładką.

Dziecku bardzo się podobała książeczka. Pouczająca

Dziecku bardzo się podobała książeczka. Pouczająca

Dzisiaj postanowiłam, że odstawię na bok swoje młodzieżowe książki i wrócę do tych dla młodszych czytelników. Udało mi się przeczytać 3 książki i ta była najlepsza. Pierwsze co rzuca się w oczy w czasie czytania to piękne ilustracje, ale ogólnie książka ma ogromny przekaz i uczy, że nie warto oceniać ludzi po wyglądzie i wieku.

Dzisiaj postanowiłam, że odstawię na bok swoje młodzieżowe książki i wrócę do tych dla młodszych czytelników. Udało mi się przeczytać 3 książki i ta była najlepsza. Pierwsze co rzuca się w oczy w czasie czytania to piękne ilustracje, ale ogólnie książka ma ogromny przekaz i uczy, że nie warto oceniać ludzi po wyglądzie i wieku.

Książka dla dzieci, ale w jak dużym stopniu z życia wzięta! Fajni bohaterowie, dużo humoru.

Książka dla dzieci, ale w jak dużym stopniu z życia wzięta! Fajni bohaterowie, dużo humoru.

Zarówno Kasia, jak i jej rodzice doskonale wiedzieli, że jeśli nie chcą narazić się Pani Jadwidze, to trzeba być cicho. Krzyki czy głośne oglądanie telewizji budziły w starszej pani irytację, co natychmiast skutkowało stukaniem w sufit lub wizytą z pretensjami. Pani Jadwiga nie lubiła również, gdy dzieci hałasowały na klatce schodowej lub bawiły się w chowanego pod jej oknami. Przekonał się o tym Maciek, który schował się za krzakiem, rosnącym w pobliżu okien surowej sąsiadki i został przez nią natychmiast ukarany. Jak? Pani Jadwiga wylała mu na głowę kubek wody! To wszystko sprawiło, że dzieci zaczęły staruszkę nazywać Babą Jadzią. W końcu była niemal tak groźna jak ta z chatki z piernika!

Gdy pewnego dnia w mieszkaniu Kasi po raz kolejny rozległo się charakterystyczne stukanie, rodzice dziewczynki podjęli decyzję, że tak dalej być nie może. Stwierdzili, że muszą z Babą Jadzią porozmawiać, gdyż niedługo dzieci ze strachu przed sąsiadką zupełnie przestaną się bawić na podwórku. Gdy wydelegowany do Pani Jadwigi tata zapukał do drzwi okazało się, że staruszki nie ma w domu. Nikt nie otwierał mieszkania również po godzinie czy dwóch. Jedynie Muszka, mała suczka o równie trudnym charakterze, szczekała ile sił w płucach. A może Babie Jadzi coś się stało? Przeczucie mamy Kasi było słuszne – starsza Pani cierpiała z powodu zapalenia korzonków i nie mogła wstać z łóżka. Jak sobie teraz poradzi? Kto będzie wyprowadzał Muszkę? Sięgnijcie po książkę „Baba Jadzia z parteru” i sprawdźcie sami, jak potoczą się losy Kasi, Baby Jadzi i małej Muszki.

Z jednej strony „Baba Jadzia z parteru” to historia niezwykle zabawna. Rodzina Kasi ma świetne poczucie humoru i ich rozmowy naprawdę rozbawią każdego. Baba Jadzia, mimo że na pierwszy rzut oka wydaje się być groźna, jest równie charyzmatyczna jak jej sąsiedzi z pierwszego piętra. Jest w tej historii jednak smutne przesłanie. Nieco zrzędliwa staruszka szybko zostaje porównana przez najmłodszych sąsiadów do bajkowej Baby Jagi. Zła sława w połączeniu z trudnym charakterem sprawiają, że wszyscy wolą się od Pani Jadwigi trzymać z daleka. Smutne to, a jednak jak bardzo prawdziwe. Ileż to razy zdarzyło nam się kogoś ocenić na podstawie pierwszego wrażenia?!

Na szczęście w opowieści nie brak wielu pozytywnych wzorców. Gdy Baba Jadzia poważnie zachorowała, pomimo wcześniejszych nieporozumień mogła liczyć na pomoc Kasi i jej rodziców. Szybko okazuje się, że chwila rozmowy wystarczy, by przekonać się jak prawdziwe jest przysłowie „Nie taki diabeł straszny, jak go malują.”! Mali czytelnicy dzięki tej historii zobaczą, jak często za zgryźliwością czy dokuczaniem kryje się strach czy samotność! Co więcej, historia Kasi i Baby Jadzi będzie świetnym dowodem na to, jak ważne jest to, by ze sobą rozmawiać. Przyczyną wielu problemów są przecież zwykłe nieporozumienia, a chwila rozmowy może się okazać w takich sytuacjach najlepszym wyjściem z opresji!

„Baba Jadzia z parteru” to naprawdę wartościowa książka, ucząca szacunku dla osób starszych i pokazująca, jak ważne są dobre relacje z sąsiadami! Kto wie? Może dzięki lekturze tej historii okaże się, że sąsiad, który od lat budził w Was mieszane uczucia nagle stanie się Waszym przyjacielem?

Gorąco polecam „Babę Jadzię z parteru” wszystkim młodym czytelnikom od 6. roku życia. Będzie to świetna książka do rodzinnego, głośnego czytania.

Zarówno Kasia, jak i jej rodzice doskonale wiedzieli, że jeśli nie chcą narazić się Pani Jadwidze, to trzeba być cicho. Krzyki czy głośne oglądanie telewizji budziły w starszej pani irytację, co natychmiast skutkowało stukaniem w sufit lub wizytą z pretensjami. Pani Jadwiga nie lubiła również, gdy dzieci hałasowały na klatce schodowej lub bawiły się w chowanego pod jej...