Nadzieja umiera ostatnia

To jest moja trzecia książka o takiej tematyce - tematyce grozy, Auschwitz i innych obozów śmierci. "Nadzieja umiera ostatnia" jest napisana bardzo prostym językiem. Autorka wszystko dokładnie tłumaczy, przez co dopiero po skończeniu tej pozycji zrozumiałam, jak to wszystko naprawdę wyglądało. Otworzyła mi też oczy na rzeczy, o których do tej pory nawet mi się nie śniło. Jest bardzo brutalna, ale inaczej nie dałoby się tego wszystkiego przekazać.

Po skończeniu nawet nie czuję się godna, żeby ją oceniać - wydaje mi się to tak samo nieludzkie, jak historie opisywane przez autorkę. A jednocześnie mam w głowie tyle myśli, tyle słów i emocji do przekazania...

To jest moja trzecia książka o takiej tematyce - tematyce grozy, Auschwitz i innych obozów śmierci. "Nadzieja umiera ostatnia" jest napisana bardzo prostym językiem. Autorka wszystko dokładnie tłumaczy, przez co dopiero po skończeniu tej pozycji zrozumiałam, jak to wszystko naprawdę wyglądało. Otworzyła mi też oczy na rzeczy, o których do tej pory nawet mi się nie śniło....

Jestem miłośnikiem literatury faktu i była to dla mnie kolejna książka z tej tematyki. Jednocześnie jedna z najsłabszych, jakie czytałem. Poziom literacki autorki jest wyraźnie niższy w porównaniu do takich autorów jak Berland, Najberg czy Krzepicki. W dodatku pozycja ma sporo wątków obyczajowych, które być może spodobałyby się np. kobietom, raczej jednak nie przypadną do gustu fanom literatury faktu ceniącym możliwie wysokie stężenie dramatyzmu na stronę. Z tego powodu czytanie przerwałem w połowie.

Jestem miłośnikiem literatury faktu i była to dla mnie kolejna książka z tej tematyki. Jednocześnie jedna z najsłabszych, jakie czytałem. Poziom literacki autorki jest wyraźnie niższy w porównaniu do takich autorów jak Berland, Najberg czy Krzepicki. W dodatku pozycja ma sporo wątków obyczajowych, które być może spodobałyby się np. kobietom, raczej jednak nie przypadną do...

Najważniejsze świadectwo.

Najważniejsze świadectwo.

...

...

Świadectwo - jedna z lepszych pozycji w temacie

Świadectwo - jedna z lepszych pozycji w temacie

W zasadzie takim książkom nie powinno wystawiać się ocen, bo niby jaką miarą ocenić ludzkie cierpienie . Zwłaszcza gdy chodzi o cierpienie dziecka. Moja ocena jest zatem bardziej oceną literackiej formy tej książki. Co do treści. Ja tę książkę czytałam ze ściśniętym gardłem i w wielu miejscach z ogromnym wzruszeniem. To bardzo bolesna lektura. Książka została napisana w latach 1964 -1965 przez dorosłą już kobietę, ale zawiera wspomnienia autorki z okresu jej dzieciństwa przypadającego na lata 1939 - 1945. Jej wspomnienia rozpoczynają się bowiem w momencie wybuchu wojny , gdy autorka ma 10 lat a kończą gdy autorka ma 15 lat. Autorka opowiada nam swoją wojenną historię poczynając od wybuchu wojny, poprzez rzeczywistość getta warszawskiego, a następnie kolejnych obozów , w których przebywała po upadku powstania w getcie warszawskim tj. na Majdanku, w Auschwitz, Ravensbruck i wyzwolenie w obozie Neustadt - Glewe. Ogrom cierpień autorki , która w tym czasie była przecież tylko dzieckiem, przerósłby niejednego dorosłego. Ja nie będę tu opowiadać tej historii, dość że powiem , że autorka utraciła praktycznie wszystkich najbliższych. Z jej bliskich przeżył bowiem tylko jeden z jej braci, Marek. Samo zaś przetrwanie Haliny Birenbaum była to w istocie rzeczy, tylko i aż , wypadkowa szczęścia, przypadku , nadziei, odruchów człowieczeństwa przypadkowo spotkanych ludzi, nadludzkiej woli życia autorki , a czasem wręcz kaprysu niemieckiego oprawcy. Dodam, że do książki załączono krótkie wspomnienia autorki z jej pobytu w Polsce po 40 latach od zakończenia wojny, kiedy to w roku 1986 udała się z Izraela do Polski by odwiedzić Majdanek, Auschwitz i Treblinkę .Nie muszę chyba dodawać, że książkę polecam. Z tym, że ostrzegam to nie jest lektura dla ludzi , którzy powinni unikać silnych wzruszeń. Tę pozycję czyta się bowiem z ogromnym bólem.

W zasadzie takim książkom nie powinno wystawiać się ocen, bo niby jaką miarą ocenić ludzkie cierpienie . Zwłaszcza gdy chodzi o cierpienie dziecka. Moja ocena jest zatem bardziej oceną literackiej formy tej książki. Co do treści. Ja tę książkę czytałam ze ściśniętym gardłem i w wielu miejscach z ogromnym wzruszeniem. To bardzo bolesna lektura. Książka została napisana w...

Po takiej książce zwykle pojawia mi się pytanie czy można "normalnie" żyć po takich doświadczeniach....

Po takiej książce zwykle pojawia mi się pytanie czy można "normalnie" żyć po takich doświadczeniach....

[...]
W chwilach trudnych, niebezpiecznych mawiała: «Bardzo, bardzo chcę żyć i widzieć klęskę naszych oprawców, dlatego robię i zawsze będę robić wszystko, co w mojej mocy, aby przeżyć, wyrwać się z ich szponów! Ale jeśli to się nie uda, nic nie da się zrobić. Umiera tylko raz. Chociaż będę żałować życia, nie boję się śmierci!

𝐌𝐎𝐂 𝐖𝐎𝐋𝐈 𝐏𝐑𝐙𝐄𝐓𝐑𝐖𝐀𝐍𝐈𝐀 𝐖 𝐓𝐘𝐂𝐇 𝐒𝐓𝐑𝐀𝐒𝐙𝐋𝐈𝐖𝐘𝐂𝐇 𝐂𝐙𝐀𝐒𝐀𝐂𝐇 !
Klasyka wspomnień o Holokauście, obejmująca lata 1939 do 1945, która została pierwotnie opublikowana w Polsce w 1967 roku i jest własną relacją autorki z jej doświadczeń dorastania w getcie warszawskim oraz ostatecznej deportacji, uwięzienia i przetrwania obozów na Majdanku, Auschwitz, Ravensbruck i Neustadt-Glewe.
Musimy dopilnować, aby okrucieństwa Wojny i Holokaustu nigdy więcej się nie powtórzyły, i myślę, że można tego dokonać jedynie poprzez utrzymywanie w pamięci historii takich jak Birenbaum dla przyszłych pokoleń.
W chwili pisania tego tekstu, a dokładnie 15 września, Halina Birenbaum skończyła 94 lata. i życzę jej jeszcze wielu lat życia.
Jeśli ktoś chce dowiedzieć się o niej więcej lub zobaczyć, jak opowiada o tych zdarzeniach, to na youtube można znaleźć film, o czym krótko wspomniano na końcu książki.
𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ! 𝐏𝐎𝐖𝐈𝐍𝐍𝐀 𝐁𝐘Ć 𝐋𝐄𝐊𝐓𝐔𝐑Ą 𝐎𝐁𝐎𝐖𝐈Ą𝐙𝐊𝐎𝐖Ą !

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 :
To jeden z wielu filmów na yt
"I ciągle śni mi się Auschwitz." - wywiad z ocaloną z Holocaustu Panią Haliną Birenbaum

https://youtu.be/T22Oy6QqoFw?si=2eE7bfW2CesUND_Z

[...]
W chwilach trudnych, niebezpiecznych mawiała: «Bardzo, bardzo chcę żyć i widzieć klęskę naszych oprawców, dlatego robię i zawsze będę robić wszystko, co w mojej mocy, aby przeżyć, wyrwać się z ich szponów! Ale jeśli to się nie uda, nic nie da się zrobić. Umiera tylko raz. Chociaż będę żałować życia, nie boję się śmierci!

𝐌𝐎𝐂 𝐖𝐎𝐋𝐈 𝐏𝐑𝐙𝐄𝐓𝐑𝐖𝐀𝐍𝐈𝐀 𝐖 𝐓𝐘𝐂𝐇 𝐒𝐓𝐑𝐀𝐒𝐙𝐋𝐈𝐖𝐘𝐂𝐇...

To przejmująca książka o życiu dziewczynki w czasach Szoa. To świadectwo Pani Haliny Birenbaum, która straciła najbliższych w obozach zagłady, getcie warszawskim. To książka o nadziei, którą zawsze trzeba mieć nawet w najczarniejszych dziejach ludzkości. Ludzkości, która wydała wyrok śmierci.

To przejmująca książka o życiu dziewczynki w czasach Szoa. To świadectwo Pani Haliny Birenbaum, która straciła najbliższych w obozach zagłady, getcie warszawskim. To książka o nadziei, którą zawsze trzeba mieć nawet w najczarniejszych dziejach ludzkości. Ludzkości, która wydała wyrok śmierci.

Książkę zakupiłem podczas wizyty obozu Birkenau.

Przy czytaniu płakałem. Myślę, że to dość wymowna recenzja.

Książkę zakupiłem podczas wizyty obozu Birkenau.

Przy czytaniu płakałem. Myślę, że to dość wymowna recenzja.