The Absolution

Kolejna dobra z tej serii. Mi sie watek romantyczny miedzy Pania psycholog, a Policjantem podoba, czekam na rozwoj sytuacji. Pod koniec autorka mocno zamotala, motyw I sprawce, noi troche juz mialam przesyt. Jednakze final mnie zaskoczyl. Temat ciezki, ale w sposob delikatny poruszony. Okazuje sie, ze Freya tez miala kiedys podobne problemy. Ps szczescia do randek to ona nie miewa.;) Bardzo mi sie ta seria podoba.

Kolejna dobra z tej serii. Mi sie watek romantyczny miedzy Pania psycholog, a Policjantem podoba, czekam na rozwoj sytuacji. Pod koniec autorka mocno zamotala, motyw I sprawce, noi troche juz mialam przesyt. Jednakze final mnie zaskoczyl. Temat ciezki, ale w sposob delikatny poruszony. Okazuje sie, ze Freya tez miala kiedys podobne problemy. Ps szczescia do randek to ona...

No styl jest bardzo dobry. W moim typie :)
Natomiast historia... Dobrze, że krótka, bo męcząca.
Przemoc rówieśnicza. Do tego jakieś infantylne rozgrywki między policjantami. Pokręceni psychologowie. Pokręceni mordercy.
List ofiary prześladowania no zupełnie niewiarygodny, gdyby tak umiała się i otoczenie analizować nie byłaby ofiarą.
No i oczywiście lgbtq i co tam jeszcze. Wciąż jeszcze, nawet na postępowej Islandii nie są wystarczająco doceniani. Dramat.
Serio, rzygać się chce od tego nachalnego pouczania, że należy rozumieć, akceptować i podziwiać każdego .świra!

No styl jest bardzo dobry. W moim typie :)
Natomiast historia... Dobrze, że krótka, bo męcząca.
Przemoc rówieśnicza. Do tego jakieś infantylne rozgrywki między policjantami. Pokręceni psychologowie. Pokręceni mordercy.
List ofiary prześladowania no zupełnie niewiarygodny, gdyby tak umiała się i otoczenie analizować nie byłaby ofiarą.
No i oczywiście lgbtq i co tam jeszcze....

Dobra lektura z tematem przemocy w szkole wśród uczniów. Czytało się dobrze, choć porównując do poprzedniej części to jednak była trochę gorsza. Ogólnie jednak dobrze mi się czyta ten kryminalny cykl, więc chętnie sięgnę po kolejną część.
Freyę i Huldara już zdążyłam polubić i ciekawi mnie przy jakich kolejnych sprawach będą współpracować no i jak ułoży się ich znajomość.

Dobra lektura z tematem przemocy w szkole wśród uczniów. Czytało się dobrze, choć porównując do poprzedniej części to jednak była trochę gorsza. Ogólnie jednak dobrze mi się czyta ten kryminalny cykl, więc chętnie sięgnę po kolejną część.
Freyę i Huldara już zdążyłam polubić i ciekawi mnie przy jakich kolejnych sprawach będą współpracować no i jak ułoży się ich znajomość.

Ciężka lektura. Doceniam sposób przedstawienia bardzo poważnego problemu, jednak ta część przygód Huldara i Freyi podobała mi się mniej niż inne

Ciężka lektura. Doceniam sposób przedstawienia bardzo poważnego problemu, jednak ta część przygód Huldara i Freyi podobała mi się mniej niż inne

Straszna książka o przemocy w szkole. Ciężko się czyta.Zagadka świetna.

Straszna książka o przemocy w szkole. Ciężko się czyta.Zagadka świetna.

Świetny. Bardzo dobrze pokazany problem przemocy rówieśniczej, bezsilności rodziców i szkoły.

Świetny. Bardzo dobrze pokazany problem przemocy rówieśniczej, bezsilności rodziców i szkoły.

„Rozgrzeszenie” Yrsy Sigurðardóttir to kryminał, który zrobił na mnie duże wrażenie, głównie przez swój ciężki, mroczny klimat. Islandzka sceneria potęguje poczucie chłodu i niepokoju, a historia od początku daje do zrozumienia, że nie będzie łatwa ani komfortowa w odbiorze.

Najbardziej poruszyli mnie bohaterowie — dalecy od ideału, pełni winy i wewnętrznych konfliktów. Często łapałam się na tym, że próbuję ich oceniać, by chwilę później mieć wątpliwości, czy to w ogóle takie proste. Fabuła rozwija się spokojnie, ale napięcie narasta z każdą stroną, prowadząc do mocnego i nieoczywistego finału. Po zakończeniu książki zostało mi poczucie niepokoju i wiele pytań o winę oraz przebaczenie. To kryminał, który bardziej działa na emocje niż na samą akcję — i właśnie dlatego zapada w pamięć.

„Rozgrzeszenie” Yrsy Sigurðardóttir to kryminał, który zrobił na mnie duże wrażenie, głównie przez swój ciężki, mroczny klimat. Islandzka sceneria potęguje poczucie chłodu i niepokoju, a historia od początku daje do zrozumienia, że nie będzie łatwa ani komfortowa w odbiorze.

Najbardziej poruszyli mnie bohaterowie — dalecy od ideału, pełni winy i wewnętrznych konfliktów....

Na tę książkę trafiłam zupełnie przypadkiem, ale zdecydowanie nieprzypadkowo sięgnę po kolejne z tej serii. Pierwszy raz od dawna kryminał wzbudził we mnie więcej niż samą ciekawość. Byłam przerażona, ponieważ wszystko to, o czym pisze autorka, faktycznie ma miejsce każdego dnia w wielu miejscach na świecie, a my albo tego faktycznie nie widzimy, albo wolimy nie widzieć.
Książka świetnie napisana, bez zbędnych brutalnych szczegółów, bez naciąganych "nagłych zwrotów akcji", bez żadnych zapchajdziur. Po prostu świetny warsztat i świetna historia. Bardzo polecam na długie, zimowe wieczory.

Na tę książkę trafiłam zupełnie przypadkiem, ale zdecydowanie nieprzypadkowo sięgnę po kolejne z tej serii. Pierwszy raz od dawna kryminał wzbudził we mnie więcej niż samą ciekawość. Byłam przerażona, ponieważ wszystko to, o czym pisze autorka, faktycznie ma miejsce każdego dnia w wielu miejscach na świecie, a my albo tego faktycznie nie widzimy, albo wolimy nie widzieć....

Gdy mój syn wybierał szkołę średnią najbardziej skupialiśmy się na tym, aby była to placówka, która dba o kondycję psychiczną młodzieży, czynnie walczy z hejtem i przemocą rówieśniczą. To była dla nas ważniejsze niż miejsce w rankingach i liczba laureatów konkursów przedmiotowych. Kilka miesięcy, które za nami pokazały, że dokonaliśmy właściwego wyboru, bo moje dziecko bez strachu uczęszcza do szkoły i nawiązuje zdrowe relacje ze swoimi rówieśnikami. Wiemy jednak, że nie zawsze tak się dzieje i to my dorośli musimy robić co się da aby wspierać nasze dzieci i pomóc im w każdy możliwy sposób.

Tematykę hejtu i przemocy wśród uczniów wzięła też na warsztat islandzka pisarka Yrsa Sigurðardóttir, która w swoich książkach zawsze dotyka problemów, z którymi mierzy się współczesny świat. "Rozgrzeszenie" jest kolejną mroczną propozycją, gdzie surowy krajobraz Islandii staje się tłem ludzkich dramatów i skrywanych sekretów.
Ofiarami tajemniczych morderstw padają młodzi ludzie, z pozoru normalni, niesprawiający kłopotów nastolatkowie. Ich ostatnie chwile są udostępniane na formie filmików na Snapchacie. Policja jest zdezorientowana i bezradna, gdyż nie może może dojść do tego jakie motywy kierują mordercą. Kiedy jednak do śledztwa dołącza oficer Huldar, a przy jego boku staje psycholog dziecięca Freya sprawy zaczynają posuwać się do przodu. Przełomom staje się odkrycie, że ofiary były sprawcami nękania swoich rówieśników zarówno w sieci jak i realnym świecie. To zachowanie sprowokowało zabójcę, który jest przekonany, że wymierza sprawiedliwość za dawne krzywdy, które doświadczyła jego rodzina. Bo zemsta najlepiej smakuje na zimno.

Ten chłód jest przejmujący. Autorka umiejętnie buduje nastrój potęgujący poczucie grozy. Jej styl jak zawsze jest oszczędny i przenikliwy. Unika ona efektownych pościgów i makabrycznych szczegółów na rzecz zagłębiania się w psychikę bohaterów. Napięcie budowane jest powoli, a poszczególne tropy odkrywane z wyczuciem. "Rozgrzeszenie" to powieść, która udowadnia, że autorka nie lubi prostych rozwiązań. Zakończenie jest szokujące, ale co ważne, logiczne i satysfakcjonujące dla czytelnika.
Książka stawia pytanie czy niektóre grzechy w ogóle można odpuścić jaka jest granica miedzy sprawiedliwością i zemstą. Polecam.

Gdy mój syn wybierał szkołę średnią najbardziej skupialiśmy się na tym, aby była to placówka, która dba o kondycję psychiczną młodzieży, czynnie walczy z hejtem i przemocą rówieśniczą. To była dla nas ważniejsze niż miejsce w rankingach i liczba laureatów konkursów przedmiotowych. Kilka miesięcy, które za nami pokazały, że dokonaliśmy właściwego wyboru, bo moje dziecko bez...

Zaraz, zaraz... czy się nie mylę? Ævar to dziecko policjanta, Höddi to ojciec Gudlaugur, Hördur, Haukur i Ósk się przyjaźnią, a Adalheidur jest ojcem Helgie? E, nie... chyba jednak zupełnie nie. Tym niemniej kocham te islandzkie imiona, po których nawet płci nie da się odróżnić. A Adalheidur to akurat nastoletnia dziewczynka, ofiara przemocy.

W każdej albo prawie każdej klasie w szkole jest uczeń lub uczennica, której inni nie lubią, znęcają się, poniżaj, szczują, nękają. Znaczna część tych działań odbywa się w internecie. Ich poziom jest tak zaawansowany i odrażający, że może to prowadzić do wybuchów agresji, zaburzeń psychicznych lub samobójstwa. Najwyraźniej także do zbrodni.

Zadziwienie pierwsze: rodzice, urzędy, instytucje, organizacje, w tym szkoły, wychowawcy, opiekunowie, policja itd. twierdzą, że kompletnie nic się z tym nie da zrobić. Ups!
Zadziwienie drugie: rzecz cała nie dzieje się w Sri Lance lub na Borneo, ale w Islandii, kraju znanym z wyjątkowo niskiej przestępczości i wyjątkowo opiekuńczego państwa. Ups!
Coś to wszystko mało się trzyma kupy.

Ginie dwoje dzieci, dwie dziewczynki – przed śmiercią sprawca kazał im prosić o wybaczenie. Choć widoczne to jest samego od początku i dla każdego czytelnika, szefowa działu kryminalno-dochodzeniowego policji, Erla, upiera się, że zbrodnie nie mają nic wspólnego ze szkolną przemocą. W pracy zawodowej Erla kieruje się emocjami, prywatnymi sympatiami i antypatiami, i wydaje się nie znosić swoich podwładnych, z tym, że jednych bardziej, a drugich odrobinę mniej. Policjanci, między sobą, też nie wykazują odrobiny zwykłej ludzkiej życzliwości. Sprawiają za to wrażenie niekompetentnych, niezaangażowanych urzędników, nienawidzących siebie nawzajem.

Zbrodnie zostały nagrane i udostępnione powszechnie przez Snapchata, to jest aplikację mobilną, służącą do dzielenia się zdjęciami i krótkimi filmami, które można oglądać przez dość ograniczony, krótki czas. Ze Snapchata korzystają głównie nastolatki i ludzie młodzi: 12-24 lata.

Wkrótce okazuje się, że jest jeszcze jedna ofiara, zaginął nastolatek, Egill.

„Wszyscy znajomi Egilla na Snapchacie otrzymali identyczne wiadomości wysyłane w krótkich odstępach czasu. Kilka wersji tej samej sceny: Egill błagał o wybaczenie za bliżej nieokreślone przewiny. Jak wcześniej Stella. Dotychczas jednak policja nie znalazła żadnych powiązań między dwojgiem nastolatków: urodzili się w różnych latach, mieszkali w innych częściach miasta, nie byli spokrewnieni, nie obserwowali się nawzajem w mediach społecznościowych ani nigdy się nie spotkali osobiście. Mimo to Egill niesamowicie przypominał Stellę. Obydwoje byli równie zapłakani, zasmarkani i przerażeni, obydwoje wyglądali znacznie młodziej, gdy szok i dezorientacja sprawiły, że ich twarze straciły pierwsze rysy dorosłości, zamieniając się w buzie dzieci, którymi przecież jeszcze do niedawna byli”*.

Sprawę prowadzi policjant Huldar oraz psycholożka dziecięca pomagająca policji, Freyja Styrmisdóttir, którą też przed laty nękano w szkole.

Powieść, powiedziałbym, dość przeciętna, z dziwacznymi przerysowaniami, będąca też dowodem na to, że nie wszystko, co skandynawskie, musi być dobre.





---
* Yrsa Sigurdardóttir, „Rozgrzeszenie”, przekład Paweł Cichawa, Sonia Draga, 2020.

Zaraz, zaraz... czy się nie mylę? Ævar to dziecko policjanta, Höddi to ojciec Gudlaugur, Hördur, Haukur i Ósk się przyjaźnią, a Adalheidur jest ojcem Helgie? E, nie... chyba jednak zupełnie nie. Tym niemniej kocham te islandzkie imiona, po których nawet płci nie da się odróżnić. A Adalheidur to akurat nastoletnia dziewczynka, ofiara przemocy.

W każdej albo prawie...