Lars Kepler

Dawkuję sobie lekturę szwedzkich pisarzy, tak aby jak najdłużej czerpać przyjemność z czytania tej serii. Za mną szósty tom cyklu o Joonie Linnie autorstwa duetu Lars Kepler — książka, którą przeczytałem w bardzo szybkim tempie, nie dała mi ani chwili wytchnienia. To thriller mroczny, bezlitosny i boleśnie aktualny, pokazujący, jak cienka bywa granica między władzą a potwornością, porządkiem a chaosem, myśliwym a ofiarą. Choć Joona Linna – kultowy, małomówny i genialny śledczy – tym razem przez długi czas pozostaje w cieniu, jego nieobecność paradoksalnie tylko wzmacnia napięcie. Skazany przez sztokholmski sąd na kare więzienia za uwolnienie siłą osadzonego w areszcie więźnia zostaje odsunięty od oficjalnego śledztwa. Pałeczkę przejmuje za to komisarz Policji Bezpieczeństwa Saga Baue – postać wyrazista, silna, nieziemsko piękna, ale jednocześnie naznaczona własnymi demonami. To ona jako pierwsza trafia na miejsce zbrodni, która uruchamia lawinę wydarzeń. Powieść otwiera scena uderzająca jak strzał snajpera – dosłownie i w przenośni. Ekskluzywna prostytutka Sofia trafia do domu wpływowego polityka. To, co miało być kolejnym zleceniem, szybko zamienia się w koszmar: narkotyki, kajdanki, perwersyjna przemoc. W chwili największego zagrożenia jej oprawca ginie – zastrzelony przez zamaskowanego snajpera. Zabójstwo jest perfekcyjne: brak łusek, kul, odcisków palców, śladów biologicznych, brak wizerunku sprawcy na monitoringu. Profesjonalizm absolutny. A jednak morderca popełnia coś, co nie pasuje do wzorca zawodowca – zostawia świadka. Gdy wychodzi na jaw, że ofiarą był szwedzki minister spraw zagranicznych, sprawa zostaje natychmiast utajniona. Politycy milkną, opinia publiczna dostaje spreparowaną wersję wydarzeń, a strach zaczyna sączyć się podskórnie. To dopiero początek. Wkrótce dochodzi do kolejnych egzekucji. Ofiary, tuż przed śmiercią, słyszą dziecięcą rymowankę o królikach – niewinną, a przez to jeszcze bardziej przerażającą. Wszystko wskazuje na to, że motyw sprawcy jest głęboko osobisty. „Każda zbrodnia jest tylko krokiem na drodze, małą cząstką ostatecznego rozwiązania.” Ten cytat staje się kluczem do całej powieści. U Keplera nic nie jest przypadkowe. Każda śmierć ma sens, każda jest elementem większego planu, a czytelnik stopniowo uświadamia sobie, że bierze udział w starannie zaplanowanym polowaniu. W świecie „Łowcy” role są jasno rozpisane: ofiary stają się zwierzyną, a morderca – tytułowym myśliwym. Symbolika królików jest tu wyjątkowo sugestywna: „Króliki to nerwowe zwierzęta – kulą się, siedzą w zupełnym bezruchu z nadzieją, że są niewidzialne… To cisza napawa je paniką i sprawia, że zaczynają biec.” Dokładnie tak działa zabójca. Cierpliwy, zimny, niemal nieludzki. Czeka, obserwuje, zmusza swoje ofiary do ruchu, a potem bez wahania oddaje strzał. Dopiero włączenie do gry Joona zmienia dynamikę śledztwa. Aspołeczny, wycofany, z rozsypanym życiem prywatnym, widzi powiązania tam, gdzie inni widzą jedynie chaos i strach. Jego pojawienie się to moment, w którym myśliwy zaczyna zdawać sobie sprawę, że sam może stać się celem. Kepler pisze z charakterystyczną, filmową precyzją: krótkie rozdziały, szybkie przeskoki między wątkami, nieustanna gra emocji sprawiają, że książkę po prostu pochłonąłem. To powieść gęsta od napięcia, duszna, pełna scen, które zostają pod powiekami na długo po odłożeniu książki. „Łowca” to nie tylko kolejna odsłona znakomitej serii. To opowieść o strachu, władzy i zemście, o ciszy, która zabija skuteczniej niż krzyk. I o tym, że w świecie Keplera nikt – absolutnie nikt – nie jest bezpieczny.