Der Narr. Lebensweisheit in Parabeln

Powiedziało źdźbło trawy
Powiedziało źdźbło trawy do jesiennego liścia: "Ależ ty hałasujesz, kiedy opadasz! Rozpraszasz moje zimowe sny".
Liść odparł oburzony: "Ty badylu niskiego stanu. Bezśpiewne i zrzędliwe stworzenie. Nie wiesz nawet, co to wiatr i jego śpiew". Jesienny liść opadł na ziemię i zasnął. Gdy nadeszła wiosna, obudził się, ale jako pęd trawy.
Nastała jesień, przypłynął sen o zimie, a powietrze wypełniło się opadającymi liśćmi. I źdźbło trawy mruknęło do siebie: "Och te jesienne liście! Ależ one hałasują! Swoim hałasem rozpraszają wszystkie moje sny o zimie" (s. 67).

Powiedziało źdźbło trawy
Powiedziało źdźbło trawy do jesiennego liścia: "Ależ ty hałasujesz, kiedy opadasz! Rozpraszasz moje zimowe sn...

Szaleniec
Pytacie mnie, dlaczego jestem szaleńcem? Stało się to tak:
Pewnego dnia, na długo przed narodzinami rozlicznych bogów, ocknąłem się z głębokiego snu i zobaczyłem, że okradziono mnie z masek – z siedmiu masek, które sam ulepiłem i nosiłem przez siedem moich istnień.
Z odsłoniętą twarzą wybiegłem na zatłoczone ulice, krzycząc: „Złodzieje, złodzieje, przeklęci złodzieje!”. Mężczyźni i kobiety kpili ze mnie, niektórzy w popłochu kryli się przede mną po domach. Kiedy dobiegłem do rynku, jakiś młodzian stojący na tarasie zawołał: „To szaleniec!”.
Podniosłem wzrok, by mu się przyjrzeć. Wtedy słońce pocałowało mnie po raz pierwszy w obnażoną twarz. Po raz pierwszy poczułem pocałunek słońca na mojej nagiej twarzy. Dusza moja zapałała miłością do słońca, nie chciałem już więcej masek. Jak nawiedzony wykrzyknąłem: „Błogosławieni, błogosławieni niechaj będą złodzieje moich masek!”.
Tak oto stałem się szaleńcem. A w szaleństwie moim odnalazłem zarazem i wolność i bezpieczeństwo. Wolność samotności i bezpieczeństwo niezrozumienia. Bowiem ci, którzy nas rozumieją, biorą w niewolę część nas samych. Jednak nie będę zbyt chełpił się moim bezpieczeństwem.
W więzieniu nawet złodziej nie musi obawiać się innego złodzieja (s. 9-10).

Szaleniec
Pytacie mnie, dlaczego jestem szaleńcem? Stało się to tak:
Pewnego dnia, na długo przed narodzinami rozlicznych bogów...

Twarze
Widziałem twarz o tysiącu obliczach i taką, która jeden tylko miała wyraz, niczym zastygły odlew.
Widziałem twarz piękną, której pozorny blask skrywał brzydotę, widziałem też taką, której maskę musiałem unieść, by dojrzeć jaka jest piękna.
Widziałem twarz pobrużdżoną, lecz bez wyrazu, i twarz gładką, która wyrażała wszystko.
Znam twarze, bo patrzę na nie przez muślinową zasłonę utkaną z moich spojrzeń, i dostrzegam w nich prawdę, którą starają się ukryć (s. 57).

Twarze
Widziałem twarz o tysiącu obliczach i taką, która jeden tylko miała wyraz, niczym zastygły odlew.
Widziałem twarz piękną...