Opowiadania najlepsze

Zbiór jako całość może i nie porywa na 100%, ale jak to u takich wizjonerów bywa, opowiadania próbują dawać czytelnikowi do myślenia. Miejscami nierówne to to, ale jednak warto, nawet jeśli dawkować po jednym opowiadanku, a nie pochłaniać wszystko po kolei.

Zbiór jako całość może i nie porywa na 100%, ale jak to u takich wizjonerów bywa, opowiadania próbują dawać czytelnikowi do myślenia. Miejscami nierówne to to, ale jednak warto, nawet jeśli dawkować po jednym opowiadanku, a nie pochłaniać wszystko po kolei.

Cóż mogę powiedzieć. Genialne i niepokojące pomysły ale warsztatowo na ogół jest słabo, jakby pisane na kolanie, pełne dziur fabularnych z często niewiarygodnymi bohaterami. Lubię i szanuję autora, lubię zanurzać się w jego szalone światy, ale zdecydowanie wolę bardziej dopracowane powieści.

Cóż mogę powiedzieć. Genialne i niepokojące pomysły ale warsztatowo na ogół jest słabo, jakby pisane na kolanie, pełne dziur fabularnych z często niewiarygodnymi bohaterami. Lubię i szanuję autora, lubię zanurzać się w jego szalone światy, ale zdecydowanie wolę bardziej dopracowane powieści.

Niby krótka forma. Różnorodność tematów jednak sprawia, że po każdym opowiadaniu jest pole do przemyśleń. Dlatego należy lekturę dawkować. Pewnie, że nie wszystkie opowiadania są wybitne ale każdy czytelnik z kilkunastu opowiadań przynajmniej kilka doceni szczególnie. Jest w tym moc i zdecydowanie warto.

Niby krótka forma. Różnorodność tematów jednak sprawia, że po każdym opowiadaniu jest pole do przemyśleń. Dlatego należy lekturę dawkować. Pewnie, że nie wszystkie opowiadania są wybitne ale każdy czytelnik z kilkunastu opowiadań przynajmniej kilka doceni szczególnie. Jest w tym moc i zdecydowanie warto.

Moja pierwsza styczność z twórczością Pana Dicka, opowiadania w zbiorze bywają lepsze, bywają gorsze ale całość mnie jakoś bardzo nie zachwyciła. Ogólnie można rzecz, że stwarzany przez autora świat jest raczej odpychający i nie zachęca do powrotu.

Moja pierwsza styczność z twórczością Pana Dicka, opowiadania w zbiorze bywają lepsze, bywają gorsze ale całość mnie jakoś bardzo nie zachwyciła. Ogólnie można rzecz, że stwarzany przez autora świat jest raczej odpychający i nie zachęca do powrotu.

Jak sam tytuł wskazuje jest to zbiór opowiadań, prawdziwy przekrój tego co Dick pisał (a tytuł nie jest clickbaitem, o czym wcześniej nie byłam przekonana). Większość opowiadań to sci-fi i dystopie, ale jest też kilka innych. To już trzecia książka Dicka, którą czytam i znowu zrobiła na mnie wrażenie. Świetnie są opisane i wymyślone te opowiadania: roboty, kosmici, podróże w czasie, ale i najważniejsze ludzie. Nasze przywary, decyzje, psychika to wszystko tutaj zagrało i w połączeniu z tak wieloma dobrymi pomysłami, stworzyło świetną książkę, która zawiera co w Dicku najlepsze. Pomysły przemawiające, takie trochę realistyczne, a co najważniejsze mocne. Oczywiście były z dwa opowiadania, których za bardzo nie zrozumiałam i przez to nie przemówiły do mnie, ale rekompensuje to trochę posłowie autora. Mogłabym jeszcze przejść do krótkiego omówienia pojedynczych opowiadań. Chyba najlepsze dla mnie były "Wariant drugi" (najbardziej sie zaangażowałam),"Kolonia", "Śniadanie o zmierzchu", "Już nie żyjesz, Foster", "Autofab", "Gdzie kryje się wub", "Wypłata" i "Małe co nieco dla nas, chrononautów" (i tak w ogóle uwielbiam te tytuły!). Jak chcecie potężnych, trochę ciężkich, ale przemawiających opowiadań science fiction to polecam.

Jak sam tytuł wskazuje jest to zbiór opowiadań, prawdziwy przekrój tego co Dick pisał (a tytuł nie jest clickbaitem, o czym wcześniej nie byłam przekonana). Większość opowiadań to sci-fi i dystopie, ale jest też kilka innych. To już trzecia książka Dicka, którą czytam i znowu zrobiła na mnie wrażenie. Świetnie są opisane i wymyślone te opowiadania: roboty, kosmici, podróże...

Zaczęło się całkiem nieźle, trzy pierwsze opowiadania były... okej, ale z każdym kolejnym odechciewało się czytać. Ostatecznie, mniej więcej w połowie zbioru, uznałem że szkoda życia i dałem sobie spokój. Jak to uzasadnię?

Uważam, że opowiadania Dicka postarzały się znacznie gorzej niż dzieła choćby Lema, a zwłaszcza Arthura C. Clarke'a. Czyta się je dziś niczym jakiś pastisz sci-fi osadzonego na amerykańskich przedmieściach w latach 50. Teksty takie jak "Wypłata" (ta jest najgorsza) czy "Fałszywy człowiek" są tak infantylne i grubymi nićmi szyte, że z dzisiejszej perspektywy wypadają po prostu głupkowato.

Zaczęło się całkiem nieźle, trzy pierwsze opowiadania były... okej, ale z każdym kolejnym odechciewało się czytać. Ostatecznie, mniej więcej w połowie zbioru, uznałem że szkoda życia i dałem sobie spokój. Jak to uzasadnię?

Uważam, że opowiadania Dicka postarzały się znacznie gorzej niż dzieła choćby Lema, a zwłaszcza Arthura C. Clarke'a. Czyta się je dziś niczym jakiś...

Mistrz krótkiej formy 👍 Phil niezmiennie rozwala mi mózg 💗

Mistrz krótkiej formy 👍 Phil niezmiennie rozwala mi mózg 💗

Najlepszym sposobem na dogłębne poznanie twórczości danego autora jest sięgnięcie po jakikolwiek zbiór jego opowiadań. Książki autorstwa Philipa K. Dicka od lat zalegają na półkach mojej (własnej) biblioteki, ale dopiero ta antologia skłoniła mnie do tego, abym zaczął je czytać.

Opowiadania Dicka to wczesny okres jego twórczości, ocierającej się o już nieco zapomniany gatunek weird fiction; wzięty wprost z kart pulpowych magazynów do których początkowo pisał. Są błyskotliwe, nieoczywiste; ich tytuły w żaden sposób nie uchylają choćby rąbka tego, czego można się po nich spodziewać.

Czytając je bez trudu można dostrzec, iż późniejsze filmowe serie, pokroju Terminatora czy Battlestar Galactica, (jeden z filmów z uniwersum BG to w zasadzie idealna ekranizacja opowiadania Fałszywy człowiek!) czerpały garściami z wczesnej twórczości Dicka.

Z całego zbioru tylko dwa początkowe opowiadania mogę uznać za średnie; pozostałe prezentują się naprawdę dobrze. Powiedziałbym nawet, że bardzo dobrze. Prawdziwie literacka "mieszanka studencka"; mamy tu weird fiction, grozę, s-f (raczej już retro...) i postapo, czyli dla każdego coś miłego.

Opowiadania rzeczywiście najlepsze.

Najlepszym sposobem na dogłębne poznanie twórczości danego autora jest sięgnięcie po jakikolwiek zbiór jego opowiadań. Książki autorstwa Philipa K. Dicka od lat zalegają na półkach mojej (własnej) biblioteki, ale dopiero ta antologia skłoniła mnie do tego, abym zaczął je czytać.

Opowiadania Dicka to wczesny okres jego twórczości, ocierającej się o już nieco zapomniany...

Przygode z Dickem zaczelam od antologii najlepszych opowiadan sci-fi, w ktorej pojawil sie jako jeden z autorow.

Ten zbior, z mojego punktu widzenia, jest wart przeczytania szczegolnie dla osob, ktore nie sa dobrze zaznajomione z tworczoscia Autora.

Niektore historie przypadly mi do gustu bardziej, niektore mniej, ale wszystkie mnie wciągnely i żadnego nie pominelam. Tak, zgadzam sie z opiniami, ktore mówia, ze suma sumarum Dick zawsze mial te same rzeczy do opowiedzenia (konflikt atomowy, międzyplanetarny, szukanie czlowieka w czlowiekau, igranie z czasem),ale JAK ON JE OPOWIADAL, moj boszszsze….

Nie zgadzam sie, ze sa to najlepsze opowiadania tego Autora, gdyz na tapecie mam Opowiadania Zebrane, piec tomów, i tam to dopiero sie dzieje. Uwazam jednak, ze jako rozgrzewka ta pozycja jest idealna. Kto nie polubi stylu i idei, zakonczy przygode z Dickiem majac satysfakcje, ze zna temat, kto polubi - dalej bedzie te przygode kontynuowac.

Przygode z Dickem zaczelam od antologii najlepszych opowiadan sci-fi, w ktorej pojawil sie jako jeden z autorow.

Ten zbior, z mojego punktu widzenia, jest wart przeczytania szczegolnie dla osob, ktore nie sa dobrze zaznajomione z tworczoscia Autora.

Niektore historie przypadly mi do gustu bardziej, niektore mniej, ale wszystkie mnie wciągnely i żadnego nie pominelam....

Gdyby ktoś jakimś trafem zapytał mnie „z jaką książką powinno się zacząć przygodę z czytaniem Philipa K. Dicka” powiedziałbym, że z zbiorem „Opowiadania najlepsze” wydawnictwa Rebis.

W skład zbioru wchodzi 19 opowiadań, których selekcją zajął się sam autor. Tematy opowiadań dotyczą
- sztucznej inteligencji („Wariant Drugi”, „Autofab”)
- kontaktu człowieka z życiem pozaziemskim („Ludzka rzecz”, „Kolonia”),
- państwa totalitarnego, policyjnego („Wypłata”, „Wiara ojców”)
- oraz klasycznie - rzeczywistości i jej natury („Elektryczna mrówka”)

Zatem poprzez lekturę możemy zgłębić wszystkie poruszane przez lata rozterki pisarza i poznać je z bardzo różnych perspektyw.

Z reguły po skończeniu zbioru opowiadań zapominam większość z nich, a w pamięć zapadają mi jakieś dwa, maksymalnie trzy. W przypadku opowiadań Dicka, myślę, że przynajmniej dwanaście opowiadań pamiętam bardzo dobrze i zabieram je ze sobą na dłuuuugi czas rozmyślań. Serdecznie polecam każdemu, kto chce rozpocząć przygodę z amerykańskim prekursorem weird fiction.

Gdyby ktoś jakimś trafem zapytał mnie „z jaką książką powinno się zacząć przygodę z czytaniem Philipa K. Dicka” powiedziałbym, że z zbiorem „Opowiadania najlepsze” wydawnictwa Rebis.

W skład zbioru wchodzi 19 opowiadań, których selekcją zajął się sam autor. Tematy opowiadań dotyczą
- sztucznej inteligencji („Wariant Drugi”, „Autofab”)
- kontaktu człowieka z życiem...