Chata na krańcu świata

Mogła być intrygującym thrillerem psychologicznym, ale niestety nie w pełni wykorzystuje swój potencjał.

Mogła być intrygującym thrillerem psychologicznym, ale niestety nie w pełni wykorzystuje swój potencjał.

Jaki to był świetny pomysł na postapo! Gdyby tylko udało się go zręcznie rozpisać, nie uciekając się do tandety i ckliwości, gdyby nieco odważniej pozwolono sobie na eksplorację figur nieproszonych gości, gdyby nieco dłużej pociągnięto lub zintensyfikowano akcję. Tymczasem dostaliśmy coś na kształt słabego odcinka "The Outer Limits", z kiepskimi aktorami i topornymi efektami specjalnymi. Wszystkiego było tutaj za mało, za szybko i zbyt ogólnikowo. Nie mam żadnego problemu z czymś, co inne komentarze nazywają "ideologizacją" powieści, mój zarzut dotyczy po raz kolejny jedynie tego, iż i tę kwestię potraktowano po macoszemu, sprawiając wrażenie, jakby była nieprzemyślana, a w konsekwencji cudaczna.

Jaki to był świetny pomysł na postapo! Gdyby tylko udało się go zręcznie rozpisać, nie uciekając się do tandety i ckliwości, gdyby nieco odważniej pozwolono sobie na eksplorację figur nieproszonych gości, gdyby nieco dłużej pociągnięto lub zintensyfikowano akcję. Tymczasem dostaliśmy coś na kształt słabego odcinka "The Outer Limits", z kiepskimi aktorami i topornymi...

Ledwo zmęczyłem tę książkę. Historia tak naciągana, że lepiej dać sobie spokój. Na kiblu lepiej etykiety szamponów czytać.

Ledwo zmęczyłem tę książkę. Historia tak naciągana, że lepiej dać sobie spokój. Na kiblu lepiej etykiety szamponów czytać.

Opowiadanie z dużą ilością ideologi, dwóch homoseksualistów i adoptowana dziewczynka z Chin. Szczęśliwi sobie żyje, a tu nagle grupa ludzi z dziwną bronią, ręcznie robione pałki, wchodzą do domu. Jest też film, którego nie oglądałem.

Opowiadanie z dużą ilością ideologi, dwóch homoseksualistów i adoptowana dziewczynka z Chin. Szczęśliwi sobie żyje, a tu nagle grupa ludzi z dziwną bronią, ręcznie robione pałki, wchodzą do domu. Jest też film, którego nie oglądałem.

Zacznę od tego, że to kolejna pięknie przez Vesper wydana książka, moim zdaniem w bardzo dobrym tłumaczeniu. Akcja zaczyna się bardzo kusząco, wprost nie można się doczekać co będzie dalej. Potem trochę siada, mimo, że robi się krwawo ;) Ogólnie jest ok, chociaż raczej nie będę o niej długo pamiętać.

Zacznę od tego, że to kolejna pięknie przez Vesper wydana książka, moim zdaniem w bardzo dobrym tłumaczeniu. Akcja zaczyna się bardzo kusząco, wprost nie można się doczekać co będzie dalej. Potem trochę siada, mimo, że robi się krwawo ;) Ogólnie jest ok, chociaż raczej nie będę o niej długo pamiętać.

Książka mnie bardzo zaintrygowała opisem... Ale kiedy zacząłem czytać, to po niezłym początku, zacząłem mieć dość duże nerwy. Nie tyle że nic się nie dzieje przez spory kawał książki, to jeszcze historia jest... no dosyć wydumana i ma się takie... takie coś w sobie, co mówi: "No kurczę, jak możecie oczekiwać że oni podejmą decyzję po takim 'wyjaśnieniu'?!" tymczasem motyw "podejmijcie decyzję" i "jak możecie jej nie podejmować?!" jest wałkowany przez cały ten kawał - to denerwujące odczucie miałem co najmniej 1/4 a może i 1/2 książki. Końcówka za to jest w mojej opinii znowu dość ok, a to że się czytelnicy może czegoś innego spodziewali... no cóż ;)
Ale nie mogę też nie wspomnieć o okropnej, mieszanej narracji, to muszę zacytować:

"- Masz rację - mówi Eric. - Naprawdę. Wiem, że potrafisz podać powód wszystkiego, co się wydarzyło i co się dzieje, ale... - Milknie, dając Andrew szansę, żeby powiedzieć właściwe słowa, niemożliwe właściwe słowa, które sprawią, że to wszystko zniknie i będziemy mogli bezpiecznie wrócić do domu z Wen."
(str. 297)
- czujecie to?! Nie tylko że w całej książce jest mieszana narracja, ona jest mieszana nawet w jednym zdaniu! Nigdy jeszcze takiej książki nie czytałem, bardzo to kuriozalne ;)

(Ale jak już tak cytuję, to jest następne zdanie:

"Andrew nie wie, jakich słów oczekuje po nim Eric, będzie więc mówił, aż trafi."
- i to jest akurat słodkie ;) )

Tak więc historia jest dość wydumana i nie jest najlepsza ALE za to co innego podobało mi się bardzo. A mianowicie bohaterami książki jest rodzina homoseksualna ale to nie ma za dużego znaczenia dla historii (albo może ma ale mogłoby nie mieć? a może ma tylko dla dwójki bohaterów?) i to jest właśnie fajne. Oraz to że zostali tak zwyczajnie opisani - jak każda inna rodzina, takie drobnostki ze zwyczajnego życia. Bardzo mi się to podobało i dlatego gwiazdka wyżej :)

Ale... właśnie się dowiedziałem, że jest film! No to muszę obejrzeć, teraz, zaraz! ;) (ee, nie, no, może jednak jutro ;) )

(czytana: 4-12.06.2025)
4/5 [7/10]

Książka mnie bardzo zaintrygowała opisem... Ale kiedy zacząłem czytać, to po niezłym początku, zacząłem mieć dość duże nerwy. Nie tyle że nic się nie dzieje przez spory kawał książki, to jeszcze historia jest... no dosyć wydumana i ma się takie... takie coś w sobie, co mówi: "No kurczę, jak możecie oczekiwać że oni podejmą decyzję po takim 'wyjaśnieniu'?!" tymczasem...

Dziwna to była historia. Nie porywająca, a jednak taka, którą czytałam z hm... zainteresowaniem? Albo bardziej ciekawością? To taka książka, którą ciężko odstawić bo strasznie i koniecznie MUSIMY się dowiedzieć " o co, kurła, chodzi?!" i jak TO się w końcu skończy.

Na jakieś dwa dni zostajemy zamknięci w chacie gdzieś na odludziu. Wokół tylko cykanie świerszczy i rozpalone powietrze. Niby lato, sielskość ale nieproszeni goście sprawiają, że wyjazd nietypowej rodziny zamienia się w koszmar. I tak na szali postawione zostaną determinacja, niewinność, miłość rodzicielska oraz wiara. I nie wiara. Poddawana w wątpliwość wiadomość o apokalipsie, konieczność trudnych wyborów, poświęcenie i brutalność.

Książka sygnowana jako horror, nie wywołała u mnie ani odrobiny niepokoju za to masę niecierpliwości. Nie byłam wstanie polubić czy znielubić bohaterów, odbierałam ich po prostu jak wodę na młyn opowieści i ... tyle.

Choć "Chata" nie wywołała emocji, które miałam nadzieję w niej z naleźć to nie mogę powiedzieć, że czas spędziłam źle. Miała moje zainteresowanie, czytało się szybko. Nie jest to coś super, co będę polecać, ale jako pozycja, która już znalazła się na naszej półce może okazać się w miarę dobrą rozrywką.

Dziwna to była historia. Nie porywająca, a jednak taka, którą czytałam z hm... zainteresowaniem? Albo bardziej ciekawością? To taka książka, którą ciężko odstawić bo strasznie i koniecznie MUSIMY się dowiedzieć " o co, kurła, chodzi?!" i jak TO się w końcu skończy.

Na jakieś dwa dni zostajemy zamknięci w chacie gdzieś na odludziu. Wokół tylko cykanie świerszczy i rozpalone...

Pełen euforii po przeczytaniu “Głowy pełnej duchów” Paula Tremblaya sięgnąłem po inną jego książkę i wszystko przepadło.
Fabuła oparta jest o motyw apokalipsy św Jana. Autor przedstawia koniec świata jako przybycie czterech jeźdźców, którzy dają szansę na ratunek wszystkiego przez poświęcenie jednego z ludzi. Akcja widziana jest oczami trójki głównych bohaterów, którzy przedstawiają wszystko ze swojej perspektywy. Pomysł na historię świetny, ale tutaj strasznie przegadany i nierówny. Wręcz wyszła z tego karykatura postapo. Znajdziemy dużo przemyśleń na tematy: religi, sekt, końca świata, adopcji, homofobi. Niestety jest to tak wplecione, że w niektórych momentach wręcz nie pasuje.
Wen to kilkulatka adoptowana przez parę homoseksualistów, która ukazuje nam swój punkt widzenia. Andrew jako racjonalista próbuje udowodnić, że to co mówią przybysze to ustawione kłamstwa, a Eric jako wierzący próbuje to jakoś zrozumieć.
Zakończenie to jakiś nieśmieszny żart. Nic nie rozwiązuje i jest kompletnie bez sensu. Jakby autor porzucił dalsze pisanie i nie chciał mieć z tą książką już nic wspólnego.
Pomysł nawet ciekawy, ale rozwodniony i przegadany przez autora, który jak wiemy potrafi pisać dobrze, ale widać, że postapo to nie jest jego bajka.




Wen wraz z rodzicami spędza spokojne wakacje w domku na odludziu. Wszystko zmienia się gdy pojawiają się goście, którzy zakłucą ich spokój. Będą musieli wybrać ofiarę spośród nich by uratować ludzkość.

Pełen euforii po przeczytaniu “Głowy pełnej duchów” Paula Tremblaya sięgnąłem po inną jego książkę i wszystko przepadło.
Fabuła oparta jest o motyw apokalipsy św Jana. Autor przedstawia koniec świata jako przybycie czterech jeźdźców, którzy dają szansę na ratunek wszystkiego przez poświęcenie jednego z ludzi. Akcja widziana jest oczami trójki głównych bohaterów, którzy...

"Chata na krańcu świata" Paula Tremblaya niewiele ma wspólnego z "Chatą" Williama P. Younga, a jednak trudno nie zestawić tych dwóch lektur, nie tylko pod względem miejsca akcji. Kolejnym punktem wspólnym są refleksje natury duchowej, które towarzyszą nie tylko bohaterom utworów literackim, a także odbiorcom. Jednak u Tremblaya konsekwencje przybierają bardziej apokaliptyczny wymiar, a może stanowią jedynie zapowiedź przeżyć, z jakimi zmagał się bohater u Younga. Nie sposób nie odczytywać obu tekstów metaforycznie. W przypadku Tremblaya mamy do czynienia z Pascalowskim zakładem i choć wydawać by się mogło, że i tu, głównie Eric, przyjmuje istnienie Boga, Siły Wyższej, to jednak wraz ze swoim partnerem, Andrew, decydują się położyć na szali losy świata kosztem odzyskania swojej rodziny.
Bardzo interesującą zmianę wprowadził M. Night Shyamalan, kiedy zdecydował się na ekranizację książki pod zmienionym tytułem "Pukając do drzwi". Reżyser dokonał wyboru ofiary i tym samym zmienił losy kilku postaci, zarówno w rodzinie, jak i u wybranej czwórki obarczonej wizjami, które nakazały im odnaleźć mężczyzn wychowujących małą Wen i przedstawić koszmarną propozycję nie do odrzucenia.
Ciekawym aspektem okazała się obsada filmu, ponieważ Reda zagrał Rupert Grint, znany jako Ron z serii adaptacji przygód Harry'ego Pottera, natomiast jego postać w fabule literackiej została przykryta ręcznikiem z tym motywem. Twórca "6 zmysłu" nie zdecydował się na taki easter egg i wybrał symboliczną biel. Natomiast hasłem rodziny do podjęcia walki z nieznajomymi, którzy zaingerowali w ich sielankowy wypoczynek w chacie, był "Paddington".
Ten utwór, czytany lub oglądany, zostawia nas z wieloma niewiadomymi, na które trudno znaleźć odpowiedź. Pozostaje nam zabawa w "co by było, gdyby było".
Zainteresowanych adaptacją odsyłam do portalu wskazanego w moim bio, aby mogli zapoznać się z pełną recenzją ekranizacji oraz po więcej filmowych analogii zawartych w analizie literackiego pierwowzoru.
6/10

"Chata na krańcu świata" Paula Tremblaya niewiele ma wspólnego z "Chatą" Williama P. Younga, a jednak trudno nie zestawić tych dwóch lektur, nie tylko pod względem miejsca akcji. Kolejnym punktem wspólnym są refleksje natury duchowej, które towarzyszą nie tylko bohaterom utworów literackim, a także odbiorcom. Jednak u Tremblaya konsekwencje przybierają bardziej...

Zaryzykuje i dam "7".

Plusem książki jest zbudowanie napięcia, niepewności używając siedmiu postaci i jednego pomieszczenia (w uproszczeniu) co daje klimat sceny teatralnej.

Motyw ciekawy, wykonanie trochę gorsze (zwłaszcza finał) ale autorowi udało się zasiać ziarno strachu bez tzw. jumpscarów i epatowania brutalnością.

Zaryzykuje i dam "7".

Plusem książki jest zbudowanie napięcia, niepewności używając siedmiu postaci i jednego pomieszczenia (w uproszczeniu) co daje klimat sceny teatralnej.

Motyw ciekawy, wykonanie trochę gorsze (zwłaszcza finał) ale autorowi udało się zasiać ziarno strachu bez tzw. jumpscarów i epatowania brutalnością.