Blada Śniąca

„Once clean, he dressed in Rhy's chosen attire, willing to humor his brother. It was the least he could do — though Kell wondered, as he slipped on the tunic, how long Rhy would be calling in this payment. He could picture the prince a decade from now, telling Kell to fetch him tea. "Get it yourself," he would say, and Rhy would tut and answer, "Remember Kamerov?" Dobra kontynuacja pierwszej części chociaż zaskoczyła mnie zmiana tempa. Książka baaaardzo spowalnia, gdzie ADSOM była przepełniona akcją (za co ją uwielbiam). Bardzo podobało mi się rozbudowanie wszystkich bohaterów i dodanie POV Rhy’a i paru innych osób. Ale znowu, bardzo zabrakło mi akcji. Rozumiem że może AGOF musiało wyłożyć fundament dla ostatniej części, jednakże mogli dodać coś więcej. Niemniej jest to dalej bardzo dobrze napisana książka, i sięgam po trzecią część!

Jest to doskonała pozycja, kiedy już nic ci się nie chce po całym dniu - niewymagająca, wciągająca, relaksująca. Bardzo łatwo zatracić się w tym świecie i po prostu dobrze bawić. "Gołąb i wąż" to pierwsza część trylogii romantasy opowiadająca o losach dwójki głównych bohaterów - czarownicy i łowcy. Świat, w którym główną władzę sprawuje król i Kościół, jest przesiąknięty uprzedzeniami do kobiet (bo mogą okazać się czarownicami), i to właśnie w tej rzeczywistości Lou musi odnaleźć się, żyjąc na ulicy po ucieczce ze swojego sabatu. Nie dość, że jest poszukiwana za czary i przez inne czarownice, to zostaje, przez niefortunny zbieg zdarzeń, zmuszona do małżeństwa z Reidem, a gdzie najlepiej się ukryć, jak nie pod samym nosem łowców, przecież najciemniej pod latarnią. Jest to książka z motywem enemies to lovers, Lou i Reid, czarownica i łowca, dwa przeciwstawne charaktery. Ona zdolna do wszystkiego aby przeżyć, z niewyparzonym językiem i ukrywająca swoją magię. On zawsze trzymający się reguł, małomówny, całym sobą wierzący, że wszystkie czarownice powinny spłonąć na stosie. Ich rozwijającą się relację obserwowało się z przyjemnością: wewnętrzną walkę Lou, która stopniowo zakochiwała się w łowcy, mimo że wiedziała, iż gdyby odkrył, kim naprawdę jest, nie zawahałby się jej zabić. Stworzony świat jest bardzo interesujący i rozwinięty. Poznajemy różnice kulturowe różnych ras, obrzędy pogańskiej ludności, polityczną stronę miasta i to jak Kościół ma na nią wpływ. Także system magiczny jest świetnie dopracowany, pomysł, aby móc czarować tylko poprzez oddanie czegoś swojego - jak taki handel coś za coś, bardzo mi się podobał. Książka mimo posiadania głównego romansu, jest po prostu dobra jako całość, świat nie jest tylko tłem, ale integralną częścią historii, dlatego mogę ją polecić nie tylko fanom romantasy, ale i zwykłego fantasy.

Muszę przyznać, że skończenie tej trylogi zajęło mi dłuższą chwilę. Bynajmniej nie przez samą fabułę, lecz przez brak osiągnięcie jakiegoś takiego "flow" w czytaniu. Wyglądało to tak, że wchłaniałam część historii, potem odstawiałam serię na miesiąc, albo nawet rok i po tym czasie znowu wracałam, co pewnie nie jest idealnym sposobem na poznanie książki. Mimo to uważam "Wyczarowanie światła" jako jeden z lepszych tomów. 3 tom jest dość obszerny, ma bowiem prawie 700 stron, ale został wypełniony akcją po brzegi. Jak zwykle wracamy do Lili, Kella, Rhya Hollanda i wielu pozostałych, a ich szalone przygody może nie zaskakują jakoś specjalnie, natomiast klimat w jakim utrzymana jest ta historia będę wspominać długo. Londyn(y), pałace, króle i królowie, statki, piraci oraz magia. Mnóstwo magii. Barwne postacie. No tak, postacie! Moimi ulubionymi pozostają Lilia i Holland. Chociaż Holland... moje biedne dziecię... Zakończenie było naprawdę dobrze poprowadzone, zostawiło po sobie ciepło, lecz i pustkę zarazem, oraz realizację, że to naprawdę koniec tej przygody. Będę tęsknić za tym światem i nie wiem, co zobaczę, ale mam nadzieję, że *wszystko*!

"Czas Żniw" aktualnie jest jedną z moich ulubionych serii. Dlatego nie mogłam odmówić sobie sięgnięcia po "Chór Świtu", który jest limitowaną minipowieścią, którą można umiejscowić między 3 a 4 tomem serii. Po wydarzeniach z 3 części serii Page i Arcturus przybyli do Paryża. Wycieńczona po walce z Sajonem Page musi pozostać w ukryciu, z dala od rewolucji, którą sama wznieciła. Dziewczyna musi przepracować traumę po torturach, jakich doznała w niewoli. W bezpiecznej kryjówce Naczelnik i Page zaczynają odbudowywać niegdysiejszą więź po długich tygodniach rozłąki. W oczekiwaniu na wieści od programu Domino wspomnienia dziewczyny zaczynają do niej wracać i musi się z nimi uporać. Moim zdaniem "Chór Świtu" wiele rozjaśnia szczególnie jeżeli chodzi o fabułę zawartą w pierwszym i trzecim tomie. Dzięki tej powiastce mogłam dużo lepiej zrozumieć relację Page i Arcturusa. I w sumie tym bardziej nie mogę zrozumieć pewnych rozterek Page z "Końca Maskarady" - nawet pomimo tego co przeszła i poczucia bycia niewystarczającą w pewnych relacjach czy sytuacjach. W każdym razie ja jestem pod coraz większym wrażeniem Arcturusa i myślę, że spokojnie mogę go wpisać na listę moich książkowych mężów. Jednakże oprócz relacji Page z Arcturusem ważnym wątkiem jest to jak Page dochodziła do siebie po wydarzeniach z 3 tomu. Myślę, że ten wątek jest szczególnie ważny pod względem tego, że pokazuje jak traktować kogoś, kto z jakiegoś powodu ma traumę i/lub wychodzi z uzależnienia. To nie jest łatwe, ale przez to, że niejako zaglądamy do głowy Page to możemy mieć wgląd w to jak taka osoba może się zachowywać. Myślę, że z przyjemnością wrócę do tej serii. W dodatku z niecierpliwością czekam na kolejny tom. Tymczasem zapraszam Was do recenzji poprzednich części.

Jako czytelniczka, która stawia niepewne kroki w świecie fantasy, widzę, że "Miasto mosiądzu" wysoko postawiło poprzeczkę innym tytułom. Ledwo wierzę, że ta książka jest debiutem autorki. Świat, jaki wykreowała, nie jest banalny, ma swoje podstawy i niuanse, bohaterowie nie są jednoznaczni, a te opisy... Jejku, były tak plastyczne, że moja wyobraźnia bez problemu budowała daną scenę. Czy to była egzekucja, ucieczka czy scena walki, miałam wrażenie, że jestem w środku. I te opisy ani trochę nie męczyły. A ja nie jestem ich wielką fanką w książkach. Sama fabuła była świetna. Co mogę więcej dodać? Nic. Intrygi, polityka, magia... Jejku. Wciągnęłam się od pierwszych stron, a samo to, że miałam do czynienia z kulturą arabską i elementami religii muzułmanskiej, tym bardziej podsycały mój zachwyt "Miastem mosiądzu". Całe szczęście, że kupiłam od razu całą trylogię 😅 Biorę się za drugi tom. Bo chcę wiedzieć, co będzie dalej.

Czwarty tom serii "Czasu żniw" nie jest już dla mnie niestety tak ekscytujący niż poprzednie. Wpłynęła na to płynąca wolno akcja, nieco przewidywalna oraz sporo francuskich dialogów, których niestety nie rozumiałam, bo nie znam francuskiego. Mimo wszystko przeczytam kolejny tom.

Mam mieszane uczucia co do drugiego tomu tej trylogii. W porównaniu z ,,Gołębiem i wężem", gdzie fabuła była dość dynamiczna, tu skupiamy się na wewnętrznych rozterkach bohaterów. Znacznie lepiej czyta mi się książki, w których jest zdecydowanie więcej akcji więc momentami ten tom był dla mnie męczący, jednak nie uważam, że jest zły. Fabuła pod koniec książki przyspiesza a emocje sięgają zenitu co jest zdecydowanie na plus.

Książka ma bardzo dobry klimat, choć momentami tempo zwalniało.Bardzo polubiłam bohaterów, chociaż niektóre wątki poboczne były dla mnie mniej ciekawe. Autorka bardzo dba o szczegóły, co doceniam, ale chwilami opisy przysłaniały główny wątek przez co łatwo było wypaść z rytmu. Niestety końcówka książki bardzo chaotyczna, "wielkie bum" i koniec akcji..

Od samego początku bardzo wciąga od i ciągle pojawiają się totalnie niespodziewane zwroty akcji. Najlepsze jest to, jak rozwijają się postacie zwłaszcza Rin, która mimo to że często podejmuje dziwne decyzje to bardzo pasują do jej postaci. Bardzo miło się czyta rozwijający wątekglebokiej przyjaźni Rin i Kitaja.

Jest to idealna Książka dla osób 12+ przynajmniej w mojej ocenie. Nie ma krwawych momentów, może być wprowadzeniem do bardziej emocjonujących z gatunku romantasy. A co do książki? No więc tak....jak autorka przez pierwszą połowę pokazywała Głębie (w jakimś stopniu) męskość czy tajemniczość Edana to jakoś zanikło to potem.... Zrobiła z niego bardziej pokrakę niż kolesia który żyje dłużej niż 500 lat i który jest czarowniko-wojownikiem. Oczywiście w tym dopełnia go Maja. Została wyidealizowana co prawdę mówiąc w niektórych momentach przeszkadzało. A czemu zaliczyłabym to do jakiegoś gatunku bliżej romantasy? Bo ma wątek fantasy- magia, duchy itp i jako taki wątek romantyczny. Zgodzę się z innymi osobami piszącymi recenzje że został ten wątek wepchniety na siłę no ale cuz.... I on nie jest taki jak np. W Dworach czy W krew I Popiół. Do tych książek można by powiedzieć że ten szoruje po dnie ale nie można tego tak porównywać ze względu na wiek czytelnika któremu te książki zostały przeznaczone .... Jakoś w 3/4 zaczęło mnie to po części śmieszyć- relacja głównych bohaterów. Nie żeby co ale jestem przekonana że gdybym miała takie 13 lat bym podziwiała tę książkę Pomimo wszytsko, wszystkich uwag polecam by tę książkę przeczytać, bo okazała się jednocześnie na tyle dobra że zdolalam przebrnąć przez nią w całości. Co tutaj dla niektórych może być wyczynem

Po lekturze Szóstki Wron pobiegłam czytać wszystko inne, co wyszło spod pióra autorki. Ta książka to wprowadzenie do uniwersum Griszów - bardzo żywego świata z ciekawymi zasadami "magii" (tzw Mała Nauka). Poznajemy Alinę Starkov, która - może to niepopularna opinia - ale jest naprawdę dającą się lubić bohaterką. Jest też oczywiście Zmrocz, który jest absolutnie świetnie zbudowaną postacią. Wartka akcja, może miejscami nieco naiwna narracja, ale czytało się to naprawdę lekko, momentami nie mogłam się oderwać od lektury.

Moja ulubiona część Dewbadu. Wszystkie postacie są w bardzo ciekawych i antagonistycznych wobec siebie samych i siebie nawzajem pozycjach. Chakraborty ewidentnie lepiej czuje swoich bohaterów i zaczyna ich dręczyć na różne pyszne sposoby. Dodatkowo dowiadujemy się więcej o świecie przedstawionym i dostajemy więcej pałacowych intryg, które tak uwielbiam. Majstersztyk.

To trzeci i jednocześnie ostatni tom cyklu Grisza. Święta straciła swoją moc i razem z Tropicielem są zdani na łaskę Apparata, który skrupulatnie zbiera wyznawców Słońca. Zamknięci w Katedrze pod ziemią planują ucieczkę i polowanie na ostatni z elementów – moc Żarptaka. Bardugo niejednokrotnie udowodniła, że wie co to znaczy dobra książka. Uniwersum Griszów jest kolejnym z takich przykładów. Cała historia Aliny. Gierek politycznych w jakie zostaje wplątana. Tego jak ze zwykłej sieroty zostaje mianowana żywą świętą. Zdobywa poparcie. Swoich ludzi. Wojowników gotowych stracić życie. Jest niesamowita (historia, nie Alina, jej nie lubimy🤫). Mimo, że trylogia O Świętej nie jest moją ulubioną serią definitywnie zasługuje na wyróżnienie. To czego dokonała Leigh jest nie do opisania. Od początku. Zdecydowanie trzeba docenić powolnie, wręcz naturalnie, budujące się relacje, więzi między bohaterami. Od momentu, w którym Alina przybywa do Małego Pałacu i poznaje innych griszów. Jest przez nich poniżana. Czuje się obco. Do tego gdy przez łączące ich niebezpieczeństwo stopniowo zdobywa ich szacunek i w końcu przyjaźń. Wspólna droga od niechęci, może wręcz nienawiści do wzajemnej i bezgranicznej lojalności. Od grupki przypadkowych Griszów do wojowników Przywoływaczki Słońca. Same kreacje bohaterów również znajdują się na wysokim poziomie. Choć główna bohaterka nie zdobyła mojej sympatii to kilku innym bohaterom się to udało. Jedną z nich zdecydowanie jest Genya, służąca na królewskim dworze. Polubiłam ją już na samym początku i nie zmieniło się to z biegiem fabuły. Nikołaj znany też jako Sturmhond to kolejna barwna postać, która szybko skradła moje martwe serduszko. Książe bękart, który swoje troski chowa pod maską pewności siebie. Nieprzewidywalny, czarujący, diabelsko inteligentny. Co tu dużo mówić? Mnie kupił. Nie mogę się doczekać aż zacznę czytać dylogie skupiającą się właśnie na nim. W tomie trzecim jego osoby niestety zabrakło. Znaczy był, ale w mniejszym natężeniu niż poprzednio. Baghra wkładka się do topki siłą charakteru. Biedna, schorowana staruszka? Pff, zapomnij. Hara to stara jędza. Nie okażesz należytego szacunku? Zdzieli Cię drewnianą laską tak że odechce Ci się służby wojskowej. Po prostu kocham. A to końcowe opowiadanie z jej młodszą wersją? Bomba. Genialny dodatek. Muszę tu jeszcze wspomnieć o wyszczekanej i sarkastycznej Zoi, wybuchowym szaleńcu Harshawie i jego uroczej kotce Oncat. Bez tej ekipy przemierzanie Ravki i reszty świata nie byłaby tym samym. Końcowa bitwa pozostawia niedosyt. Po tym co Bardugo zafundowała w pozostałych potyczkach ze Zmroczem oczekiwałam czegoś lepszego. Bardziej emocjonalnego. Może to wynika z tego, że nie jestem fanką ani Aliny ani Mala, ale ich krzywda średnio mnie ruszyła. Bardziej byłam zainteresowana tym co dzieje się z pozostałymi, a do tego nie mamy dostępu. Dowiadujemy się tylko o końcowym wyniku. Fajnie gdybyśmy dostali perspektywy reszty bohaterów. Chociaż 'Zniszczenie i Odnowa' podobała mi się mniej niż 'Oblężenie i Nawałnica' to uważam, że jest dobrym zakończeniem trylogii.

3,5

ta książka miała kilka takich momentów, kiedy byłam absolutnie zachwycona. niestety to było tylko kilka scen, a reszta książki była dla mnie po prostu okej. chciałabym więcej poczytać o podróży bohaterek, jak w jej czasie ich relacje się rozwinęły czy o samej budowie klasztoru (na to głównie liczyłam).

"Pożądanie jest bronią, którą możecie się posługiwać w sposób równie groźny, jak mieczem." Za mną pierwsze – i mam wielką nadzieję, że nie ostatnie w tym roku – spotkanie z literaturą fantasy. Na dodatek mówimy tu o fantastyce z wyraźnym wątkiem romantycznym. Zastanawiacie się pewnie, jak romantyczna może być historia kobiety, której życiowym celem jest zamordowanie wroga publicznego numer jeden? Okazuje się, że bardzo! I to w jakim stylu! ​W dzisiejszej recenzji zapraszam Was do lektury pierwszego tomu „Sagi spod mostu” (nazwa cyklu to oczywiście mój autorski wymysł). Mowa o powieści „Królestwo Mostu” pióra Danielle L. Jensen. ​Młoda księżniczka Lara staje się politycznym pionkiem. W ramach traktatu pokojowego zawartego między jej rodzinną Maridriną a wyspiarską Ithicaną, zostaje zmuszona do poślubienia tamtejszego władcy – młodego króla Arena. Prawda jest jednak znacznie mroczniejsza: dziewczyna od dziecka była szkolona na bezwzględną zabójczynię. Aby wyzwolić swoją ojczyznę spod opresji Ithicany, Lara ma do wykonania tylko jedną misję – rozsadzić to wrogie państwo od środka. ​Szybko jednak wychodzi na jaw, że rzeczywistość drastycznie odbiega od kłamstw, którymi karmiono ją w rodzinnym domu. Bohaterka staje przed dramatycznym dylematem: ratować bliskich i samą siebie, czy może stanąć w obronie swojego nowego ludu oraz męża, który okazuje się zupełnie innym człowiekiem, niż głosiły plotki? ​Danielle L. Jensen znakomicie kreśli wielowarstwową intrygę, w której nie brakuje napięcia, wielkiej polityki, widma wojny i dworskich spisków. W tym brutalnym świecie autorka znajduje jednak miejsce na powoli, lecz bardzo naturalnie kiełkujące uczucie, oparte na zaufaniu i oddaniu. Doskonale wybrzmiewają tu również dylematy moralne, które nadają całej opowieści odpowiedniej głębi. ​Z twórczością autorki miałem już styczność przy okazji „Trylogii Klątwy” (do której zresztą chętnie wrócę w przyszłości), ale w „Królestwie Mostu” Jensen zawiesiła poprzeczkę jeszcze wyżej. Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko z czystym sumieniem polecić Wam ten tytuł, podczas gdy sam zabieram się już za pochłanianie drugiego tomu.

,,Maresi. Kroniki Czerwonego Klasztoru" to pierwszy tom trylogii Mari Turtschaninoff, który jest ciekawą i z pewnością oryginalną książką. Opowiada o kobietach, żyjących na wyspie Menos, gdzie znajduje się tytułowy Czerwony Klasztor. Mężczyźni nie mają tam wstępu a dziewczęta przybywają tam z różnych powodów, takich jak głód, czy przemoc domowa, i właśnie tam znajdują ukojenie. Mogą się uczyć i żyć w spokoju. Jest tak do czasu, aż na wyspę trafia Jai, którą ściga rozwścieczony ojciec. Nie cofnie się przed niczym, dopóki nie dopadnie swojej "zdradliwej" córki. Nie wie jednak, że przybywając tam, najpierw musi zmierzyć się z wszechmogącą pramatką, która chroni wyznające ją kobiety. Gładko się ją czyta, chociaż długi początek, zanim cokolwiek zaczyna się dziać, trochę mnie znużył. Historia była przewidywalna, niemniej jednak interesująca. Opisy wyspy, codziennego życia sióstr i nowicjuszek w klasztorze, napawały mnie wielkim komfortem. Siła przyjaźni, wzajemnego wsparcia i nadziei czynią tą książkę tak wyjątkową.

Uwielbiam tę książkę. Tak, jest to vibe Szóstki wron, nie ukrywam tego i nikt tego nie ukrywa, ale ma swój urok i naprawdę spodobał mi się zbudowany świat. Książkę czytało mi się znakomicie i już dawno tak dobrze nie bawiłam się przy lekturze fantasy młodzieżowego.

Bardzo przyjemna młodzieżówka, można porównać do Percy Jackson. Jest to opowieść Urban fantasy inspirowana mitologią grecką. Książka jest momentami przewidywalna, ale potrafi też zaskakiwać. Miałam lekki niedosyt pod koniec, chciałabym mieć trochę bardziej rozwinięte zakończenie w kwestii pierwotnych bogów. Jest to również dość długa książka (prawie 600 stron) jak na same 7 dni akcji + pojedyncze flashbacki.

The made-up language with little context made it hard for me to get into this story, but once I did, it kept getting better with each page only to eventually become too much with the constant twists and intensity. I also wish Ramson and Ana were older. Finding out they were still teens really threw me off. Overall, it was okay, but I’m not sure if I’ll continue with the series.

👀 Ta część była po prostu nieodkładalna! 2 dni i po książce. Ale nie mogło być inaczej skoro od początku do końca intryga goniła intrygę, akcja na moment nie zwalniała, a to wszystko przeplatały walki oraz płomienne spojrzenia męża i żony, którzy już NIE CHCĄ przecież mieć ze sobą nic wspólnego! 🥺 Wola walki Ithican i próba ocalenia swojego króla byly naprawdę godne podziwu. Ich historia pokazała, czym jest jedność narodu, i prawdziwy hart ducha! Ale mimo wszystko przyćmiewa to Lara i jej próba przez całą książkę mimo braku nadziei na odkupienie, naprawienia krzywd jaką wyrządziła Arenowi i jego rodakom. Udowadniała cały czas swoją ogromną siłę, zdolność do poświęcenia i że faktycznie jest "karaluszkiem", którego nie sposób wykończyć 😂 ❤️‍🔥 Napięcie między nią i Arenem sięgnęło zenitu do tego stopnia, że ja sama siedziałam jak na szpilkach i czekałam, kiedy któreś z nich w końcu pęknie i czy Aren jest zdolny, by wybaczyć ogromną zdradę żony. 💥 To była epicka przygoda pełna walk, strategii i intryg politycznych, a także wędrówka po morzach, pustyni i dżungli. A zakończenie? Tak, tak, tak! Cudowna opowieść o wojnie, którą łagodzi wielka miłość. Ani na chwilę nie miałam dość i nie mogłam się oderwać, a ukryta zapowiedź kolejnego tomu i historii jaką w nim dostaniemy zdecydowanie zachęca, by czytać dalej tę serię! Nie spodziewałam się, że tak niepozornie wyglądające książki tak mnie porwą.