Zabić drozda. Powieść graficzna

Zainspirowała mnie do przeczytania powieści, jestem ciekawa w jaki sposób słowem autorka narysowała portrety bohaterów. Mam wrażenie, że coś mi umknęło przez tę formę, w niektórych momentach było jakby urwane, chcę też wiedzieć jakie było brzmienie zakończenia. Podobała mi się kreska. Gdy musiałam na chwilę zostawić lekturę, świdrowało mnie pytanie "co się stanie dalej?", więc pod względem nieodkładalności, jak dla mnie, fenomenalna.

Zainspirowała mnie do przeczytania powieści, jestem ciekawa w jaki sposób słowem autorka narysowała portrety bohaterów. Mam wrażenie, że coś mi umknęło przez tę formę, w niektórych momentach było jakby urwane, chcę też wiedzieć jakie było brzmienie zakończenia. Podobała mi się kreska. Gdy musiałam na chwilę zostawić lekturę, świdrowało mnie pytanie "co się stanie...

Życie małego miasteczka oczami dziewczynki. Niewiele się dzieje, tylko pod powierzchnią można odczuć buzujące emocje. Dopiero bliżej końca, gdy dochodzi do procesu sądowego, tempo przyspiesza i pokazuje prawdę o tamtejszych czasach. Oby się nie powtórzyły.

Wzór jak powinna wyglądać komiksowa adaptacja powieści. Nie znam oryginału, ciężko mi się odnieść do samego przełożenia treści, jest to po prostu pierwszorzędnie stworzony komiks.

Życie małego miasteczka oczami dziewczynki. Niewiele się dzieje, tylko pod powierzchnią można odczuć buzujące emocje. Dopiero bliżej końca, gdy dochodzi do procesu sądowego, tempo przyspiesza i pokazuje prawdę o tamtejszych czasach. Oby się nie powtórzyły.

Wzór jak powinna wyglądać komiksowa adaptacja powieści. Nie znam oryginału, ciężko mi się odnieść do samego...

Komiksowa adaptacja powieści Harper Lee. Sporo tekstu jak na powieść graficzną.

Graficznie jest ładnie, dość szczegółowo. Nie ma do czego się przyczepić.

Dobrze było odświeżyć sobie tę historię.

Komiksowa adaptacja powieści Harper Lee. Sporo tekstu jak na powieść graficzną.

Graficznie jest ładnie, dość szczegółowo. Nie ma do czego się przyczepić.

Dobrze było odświeżyć sobie tę historię.

Powieść "Zabić drozda" czytałam wiele lat temu, więc chętnie ją sobie przypomniałam,. sięgając z ciekawością po jej komiksowe wydanie. Wróciły emocje, współczucie, złość na niesprawiedliwość, jaka spotyka dobrych ludzi, tylko dlatego, że mają inny kolor skóry. Podobały mi się ilustracje, natomiast mam zastrzeżenia co do budowy niektórych zdań i niekiedy można było się pogubić w fabule, szczególnie w końcówce. Ogólnie ciekawe doświadczenie. Polecam też film z 1962 roku, pod tym samym tytułem.

Powieść "Zabić drozda" czytałam wiele lat temu, więc chętnie ją sobie przypomniałam,. sięgając z ciekawością po jej komiksowe wydanie. Wróciły emocje, współczucie, złość na niesprawiedliwość, jaka spotyka dobrych ludzi, tylko dlatego, że mają inny kolor skóry. Podobały mi się ilustracje, natomiast mam zastrzeżenia co do budowy niektórych zdań i niekiedy można było się...

„Zabić drozda” w wersji powieści graficznej opowiada historię małej dziewczynki Scout Finch, która dorasta w małym miasteczku w Alabamie w latach 30. XX wieku. Główna fabuła skupia się na jej ojcu – Atticusie Finchu – prawniku, który podejmuje się obrony czarnoskórego mężczyzny oskarżonego o gwałt na białej kobiecie. Całość pokazuje problem rasizmu, niesprawiedliwości i trudnych realiów tamtych czasów, ale jednocześnie jest też o dzieciństwie Scout, jej bracie i sąsiadach.

No i powiem szczerze – mnie ta wersja zupełnie nie podeszła. Historia sama w sobie może i jest ważna, ale w powieści graficznej kompletnie mnie nie wciągnęła. Mocno przynudzała, dłużyła się, a niektóre fragmenty były tak rozwleczone, że czytałem je tylko z myślą, żeby jak najszybciej skończyć. Zero emocji, zero wciągnięcia – po prostu męczyłem się przy tej lekturze.

Dlatego dla mnie ocena jest niska – 2/10.

„Zabić drozda” w wersji powieści graficznej opowiada historię małej dziewczynki Scout Finch, która dorasta w małym miasteczku w Alabamie w latach 30. XX wieku. Główna fabuła skupia się na jej ojcu – Atticusie Finchu – prawniku, który podejmuje się obrony czarnoskórego mężczyzny oskarżonego o gwałt na białej kobiecie. Całość pokazuje problem rasizmu, niesprawiedliwości i...

Graficzna adaptacja klasycznej powieści.
Południe Stanów Zjednoczonych. Początek XX wieku.
Atticus Finch, adwokat, broni czarnoskórego mężczyznę, który oskarżony został o gwałt na białej kobiecie.
Dookoła rasizm. Wszystkiemu temu przyglądają się dzieci adwokata.
Poruszająca historia o nietolerancji, o dobrych i złych wyborach i o zabijaniu drozdów.

Estetycznie mnie nie zachwyca. Są piękne kadry, ale to nie moja bajka. Na minus, dla mnie, bardzo duża ilość tekstu.

Graficzna adaptacja klasycznej powieści.
Południe Stanów Zjednoczonych. Początek XX wieku.
Atticus Finch, adwokat, broni czarnoskórego mężczyznę, który oskarżony został o gwałt na białej kobiecie.
Dookoła rasizm. Wszystkiemu temu przyglądają się dzieci adwokata.
Poruszająca historia o nietolerancji, o dobrych i złych wyborach i o zabijaniu drozdów.

Estetycznie mnie nie...

Komiksowa adaptacja Zabić drozda autorstwa Freda Fordhama to solidna próba przeniesienia kultowej powieści Harper Lee na język książki obrazkowej. Ilustracje dobrze oddają klimat Alabamy lat 30., ale momentami brakuje im ekspresji, co osłabia emocjonalną siłę kluczowych scen.

Choć komiks zachowuje główne wątki – proces Toma Robinsona, dojrzewanie Scout, relację z Atticusem – uproszczenia fabularne i brak wewnętrznych monologów sprawiają, że historia traci głębię. Adaptacja dobrze przybliża treść oryginału, ale nie oddaje w pełni jego subtelności i siły przekazu.

Jest to dobra książka obrazkowa, ale nie zastąpi powieści – raczej może służyć jako jej uzupełnienie.

Komiksowa adaptacja Zabić drozda autorstwa Freda Fordhama to solidna próba przeniesienia kultowej powieści Harper Lee na język książki obrazkowej. Ilustracje dobrze oddają klimat Alabamy lat 30., ale momentami brakuje im ekspresji, co osłabia emocjonalną siłę kluczowych scen.

Choć komiks zachowuje główne wątki – proces Toma Robinsona, dojrzewanie Scout, relację z Atticusem...

Wypożyczając książkę nie wiedziałam, że będzie to komiks. Pierwszy odruch - nie chcę tego czytać, ale dałam szansę i nie żałuję. Ilustracje bardzo dobrze oddawały treść. Przeniosłam się w czasie i z mieszanymi uczuciami czytałam o latach 30. XX wieku, o dyskryminacji i wątpliwej moralności. Po powieść na pewno też sięgnę.

Wypożyczając książkę nie wiedziałam, że będzie to komiks. Pierwszy odruch - nie chcę tego czytać, ale dałam szansę i nie żałuję. Ilustracje bardzo dobrze oddawały treść. Przeniosłam się w czasie i z mieszanymi uczuciami czytałam o latach 30. XX wieku, o dyskryminacji i wątpliwej moralności. Po powieść na pewno też sięgnę.

Podobno dość dokładna graficzna adaptacja jednego z klasyków literatury. Chociaż kreska niespecjalnie przypadła mi do gustu, a sama fabuła jest dość przewidywalna, trzeba wziąć poprawkę na lata jej powstawania.
Poza trudnymi kwestiami segregacji rasowej i klasowej porusza wiele ponadczasowych kwestii jak zachowanie moralności, otwartość, wyrozumiałość, przyzwoitość, wierność swoim przekonaniom i trwanie w nich pomimo wszelkich przeciwności, niesprawiedliwość, odpowiedzialność zbiorowa, dorastanie w określonym środowisku i wiele, wiele innych.
Wydaje mi się, że przez wersję fabularną Harper Lee nie przebrnęłabym z przyjemnością, dlatego cieszę się, że miałam okazję zapoznać się z jej graficzną adaptacją.

Na marginesie - podoba mi się, że postać Dilla Harrisa, którą autorka wzorowała na swoim przyjacielu Trumanie Capote jest fizycznie podobna do młodego pisarza. No i metafora z drozdem - trafia w serduszko.

Podobno dość dokładna graficzna adaptacja jednego z klasyków literatury. Chociaż kreska niespecjalnie przypadła mi do gustu, a sama fabuła jest dość przewidywalna, trzeba wziąć poprawkę na lata jej powstawania.
Poza trudnymi kwestiami segregacji rasowej i klasowej porusza wiele ponadczasowych kwestii jak zachowanie moralności, otwartość, wyrozumiałość, przyzwoitość,...

Bardzo ciekawe doświadczenie, pierwsze moje z nowoczesnym komiksem i tak znaną lekturą w tej formie. Musiałam przyzwyczaić oczy do innej niż zwykle czcionki, bardziej przypominającej zwykłe pismo. Da się zauważyć, że brakuje dłuższych opisów, prawdopodobnie przejść pomiędzy rozdziałami i tutaj nie wystarczają nawet całe strony ilustracji bez dialogów. Pozostały tekst dobrze oddaje ideę powieści. Zaryzykuję stwierdzenie, że to lepsza forma niż opracowanie, dla tych, którzy nie chcą czytać całej 400 stronicowej lektury.

Bardzo ciekawe doświadczenie, pierwsze moje z nowoczesnym komiksem i tak znaną lekturą w tej formie. Musiałam przyzwyczaić oczy do innej niż zwykle czcionki, bardziej przypominającej zwykłe pismo. Da się zauważyć, że brakuje dłuższych opisów, prawdopodobnie przejść pomiędzy rozdziałami i tutaj nie wystarczają nawet całe strony ilustracji bez dialogów. Pozostały tekst dobrze...