Koniec świata w Makowicach

Już dawno nie widziałam tak oszczędnej kreski w komiksie. Mam wrażenie, że rysunki pięciolatków mają więcej szczegółów niż postacie rysowane przez autora. Co więcej, opowieść jest minimalistyczna również pod względem treści. Dialogi? To zaledwie namiastka. Częściej trafiają się wyrazy dźwiękonaśladowcze (niczym w mandze),niż zdania wielokrotnie złożone. Lub chociażby zdania. Tak jakby na Podlasiu ludzie komunikowali się półsłówkami. A już zwłaszcza na podlaskiej wsi. Komiks nie jest zbyt odkrywczy. Autor przedstawia nam wizję tego, jak będzie wyglądał świat po zniszczeniu głównych miast. Ludność Markowic jest przekonana, że zbombardowane zostały największe miasta w Polsce. Nie wiadomo jak wygląda sytuacja na świecie, ponieważ nie ma prądu, a co za tym idzie nie ma również komunikacji (i internetu). Jak poradzą sobie ludzie w nowej rzeczywistości? Czy naprawdę nastąpił atak atomowy? Na te pytania próbuje odpowiedzieć lektura. A ponieważ jest wyjątkowo powściągliwa w narracji, to z pasjonującą powieścią graficzną ma niewiele wspólnego. Polecić się nie odważę. Może jako ciekawostkę. Lub kuriozum.

Już dawno nie widziałam tak oszczędnej kreski w komiksie. Mam wrażenie, że rysunki pięciolatków mają więcej szczegółów niż postacie rysowane przez autora. Co więcej, opowieść jest minimalistyczna również pod względem treści. Dialogi? To zaledwie namiastka. Częściej trafiają się wyrazy dźwiękonaśladowcze (niczym w mandze),niż zdania wielokrotnie złożone. Lub chociażby...

Jestem zachwycona kreską.I ogólnie formą prezentacji. Kupuję ten minimalizm. Główna historia i wątki poboczne mnie wciągnęły, małe historie rodzinne i problemy społeczne zmusiły do rozmyślań. Czuję, że całemu pomysłowi czegoś brakuje, jednak to, co otrzymałam pozwala na „podzielenie się prądem”.

Jestem zachwycona kreską.I ogólnie formą prezentacji. Kupuję ten minimalizm. Główna historia i wątki poboczne mnie wciągnęły, małe historie rodzinne i problemy społeczne zmusiły do rozmyślań. Czuję, że całemu pomysłowi czegoś brakuje, jednak to, co otrzymałam pozwala na „podzielenie się prądem”.

Komiks prosty jak proste jest życie na wsi. Ma w sobie trochę głębszych treści, mówi dużo o kondycji ludzkiej w obliczu globalnego nieszczęścia. W swoim minimalizmie jest naprawdę urzekający.

Komiks prosty jak proste jest życie na wsi. Ma w sobie trochę głębszych treści, mówi dużo o kondycji ludzkiej w obliczu globalnego nieszczęścia. W swoim minimalizmie jest naprawdę urzekający.

To mój pierwszy kontakt z twórczością Jana Mazura. I nie do końca byłam przygotowana na to, co zobaczę... Okładka mnie oczarowała - brak boku, ale trwałe szycie, strona pierwsza i ostatnia sztywniejsze. Fajny dobór kolorów, prosta kreska i jasne przesłanie. Otwieram komiks, a tu... na usta ciśnie mi się słowo "minimalizm". Oczekiwałam, czegoś bardziej "dorosłego" i z dojrzałą kreską. Mimo, pierwszego krytycznego odruchu, zaczęłam czytać (i oglądać).

Telefon nie działa. Plony trzeba zbierać. Matula się rządzi. Niby wieś cicha i spokojna, ale coś wisi w powietrzu. Wreszcie przyjeżdża on, Kulesza. Panisko. Ma wieści ze świata. Telefonów nie włączą, prądu nie ma. I zrzucili bomby. Nic nie ma, tylko gruz. Ludzie martwią się o bliskich w miastach. Młodzi masowo opuszczali wsie. A teraz... wojna. I brak wieści.
Pojawiają się samozwańcze grupy obrońców - kółko łowieckie i prawdziwi Polacy broniący granic. Jakich granic i przed kim, tego nie wiadomo... Z miast przydreptują pierwsi uciekinierzy, chcą tworzyć nowy świat.
Cała sytuacja budzi u ludzi niepewność, zazdrość, chęć kontaktu z bliskimi, strach. Tylko panowie pod sklepem są nie wzruszeni. No, może odrobinę, bo w czasie wojny ciężej o bimber.

Komiks porusza ważne tematy - więzy rodzinne i społeczne. Autor pokazuje nam gorzką prawdę jak w naszym, polskim wydaniu wygląda wojna i rewolucja. Choć użyto minimalistycznej kreski, jak na dłoni widać ludzkie zachowania... Niestety nie te chwalebne.
Oszczędna kreska w niczym nie przeszkadza. A wręcz pomaga wyciągnąć jak najwięcej treści. Publikacja zaciekawia, zaskakuje i... wciąga, bo pierwszy raz pokazano jak wygląda koniec świata na wsi (tej podlaskiej).

To mój pierwszy kontakt z twórczością Jana Mazura. I nie do końca byłam przygotowana na to, co zobaczę... Okładka mnie oczarowała - brak boku, ale trwałe szycie, strona pierwsza i ostatnia sztywniejsze. Fajny dobór kolorów, prosta kreska i jasne przesłanie. Otwieram komiks, a tu... na usta ciśnie mi się słowo "minimalizm". Oczekiwałam, czegoś bardziej "dorosłego" i z...

Mniej znaczy więcej. Zarówno przedstawienie wizualne jak i sama narracja zostawiają czytelnikom dobrze odmierzoną przestrzeń na własne dopowiedzenia, jednocześnie zapewniając na tyle treści, aby każdy mógł się zastanowić nad własnym końcem świata - czy przypominałby pełne ekscytacji, sprawczości i polityki przygody ze świata The Walking Dead, czy jednak... prozaiczną, słodko-gorzką rzeczywistość jak z Makowic. W dobrych dawkach podany jest też rys postaci, dystans do opisywanego świata i mądre poczucie humoru.

Mniej znaczy więcej. Zarówno przedstawienie wizualne jak i sama narracja zostawiają czytelnikom dobrze odmierzoną przestrzeń na własne dopowiedzenia, jednocześnie zapewniając na tyle treści, aby każdy mógł się zastanowić nad własnym końcem świata - czy przypominałby pełne ekscytacji, sprawczości i polityki przygody ze świata The Walking Dead, czy jednak... prozaiczną,...

Jan Mazur urzekł mnie swego czasu swoim komiksem "Tam gdzie rosły mirabelki". Był to bliski memu sercu komiks, gdyż wychowałem się na osiedlu podobnym do tego, który Mazur przedstawił swej pracy. Teraz natomiast pokusił się o coś z goła innego, czyli pokazanie tego, co mogłoby się stać gdyby wybuchła wojna. Konkretniej, jak wpłynęłoby to na mieszkańców małej, polskiej wsi. "Koniec świata w Makowicach" to komiks bardzo dobry, choć nie zrobił na mnie aż takiego piorunującego wrażenia, co "Tam gdzie rosły mirabelki". Czemu? W zasadzie nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. Chyba po prostu nie czułem tutaj tak mocnej więzi, jak przy wcześniejszej pracy tego autora. Jednak i tą pracę muszę bardzo pochwalić, choć w zeszłym roku zdecydowanie były lepsze prace polskich twórców na tym polu, jak choćby "Nie przebaczaj".

Pierwsze co rzuciło mi się w oczy, to brak grzbietu okładki. Tak. Jest to zagranie celowe ze strony wydawnictwa i obstawiam, ze również samego autora komiksu. Wypada naprawdę dobrze, idealnie wpasowując się w temat tej pracy. Niemniej przyznaję się ze wstydem, ze należałem do tej grupy, która oceniła komiks po okładce i napisałem do wydawcy, że przysłali mi wybrakowany egzemplarz. Cóż, człowiek uczy się całe życie. Nie ukrywam też, ze podczas lektury bałem się, czy całość wytrzyma i się nie rozleci. Na szczęście tak się nie stało i mogę potwierdzić, że skład komiksu jest naprawdę porządny.

A o czym jest sama treść? Ni mniej ni więcej, jak o wsi Makowice, gdzie ludzie dowiedzieli się o straszliwej wojnie z ust wójta. Brakuje prądu, paliwa, trzeba wodę ze studni przynosić i ręcznie zająć się obrabianiem pól. Do tego szwendają się podejrzane typy, uchodźcy z większych miast i uzbrojone patrole straży obywatelskiej. Nikogo nie można być pewnym, a gdy dołożymy do tego tarcia w samej rodzinie, albo między sąsiadami, to już mamy kryzys. Ten natomiast może doprowadzić do upadku małej enklawy mieszkańców.

Powstaje też pytanie: Skoro nikt się nami nie interesuje, nie ma pomocy ze strony Państwa, to czy nie możemy stworzyć własnego prawa? Niby to samo pytanie nad wyraz często pada we wszelkich grach o tematyce post-apo, ale tutaj zadano je w sposób o wiele bardziej... życiowy, jeśli mogę tak to ująć. Czytając ten komiks ciągle dźwięczało mi w głowie, a podana na końcu odpowiedź, bardzo trafnie oceniła sytuację przedstawioną w scenariuszu. Tak, to była dobra i wyjątkowo trafna odpowiedź, która jednocześnie trochę przerażała, przynajmniej mnie. Jak on brzmi? Cóż, tego musicie dowiedzieć się sami :)

Jan Mazur urzekł mnie swego czasu swoim komiksem "Tam gdzie rosły mirabelki". Był to bliski memu sercu komiks, gdyż wychowałem się na osiedlu podobnym do tego, który Mazur przedstawił swej pracy. Teraz natomiast pokusił się o coś z goła innego, czyli pokazanie tego, co mogłoby się stać gdyby wybuchła wojna. Konkretniej, jak wpłynęłoby to na mieszkańców małej, polskiej wsi....

Nie moja kreska, fabuła średnia. Dodatkowa gwiazdka za żart z Ledera.

Nie moja kreska, fabuła średnia. Dodatkowa gwiazdka za żart z Ledera.

Bardzo fajne. Świetne wyczucie dialogu i sytuacji. Znacznie lepsze od "Mirabelek".

Miesiąc temu Rosja zaatakowała Ukrainę, więc kontekst się nieco wzmocnił.

Bardzo fajne. Świetne wyczucie dialogu i sytuacji. Znacznie lepsze od "Mirabelek".

Miesiąc temu Rosja zaatakowała Ukrainę, więc kontekst się nieco wzmocnił.

Świetny scenariusz, formalny minimalizm rysunków i mnóstwo cennych obserwacji. Gdybym bawił się w dogłębną analizę, to zastanowiłbym się, czy w potencjalnej sytuacji apokaliptycznej w naszym pięknym kraju, gdzie wystarczy za wysoki płot na działce obok, by doszło do rękoczynów, nie doszłoby to intensywniejszych wybuchów przemocy, ale to wizja Janka Mazura, a nie moja i ta jego wizja jest w pełni przekonująca.

Dodatkowy plusik za dogryzienie stronie "lewej" z pozycji mimo wszystko sojuszniczej (oceniając całość postaci Mazura). W tak niszowym medium i tak niszowym tytule można czasami uszczypnąć rewolucjonistów, którzy nie do końca odróżniają akademickie rozważania od rzeczywistości.

Świetny scenariusz, formalny minimalizm rysunków i mnóstwo cennych obserwacji. Gdybym bawił się w dogłębną analizę, to zastanowiłbym się, czy w potencjalnej sytuacji apokaliptycznej w naszym pięknym kraju, gdzie wystarczy za wysoki płot na działce obok, by doszło do rękoczynów, nie doszłoby to intensywniejszych wybuchów przemocy, ale to wizja Janka Mazura, a nie moja i ta...

Skromne, celne, bardzo polskie, intrygujące, trochę banalne, czasem zabawne, momentami proste, ale przy niewielu kreskach potrafiące oddać specyficzny klimat wsi.
A przy tym ludzkie i unikające taniej sensacji.
Aż by się chciało cykl przygód takiej wiejskiej społeczności w różnych okolicznościach przyrody.

Skromne, celne, bardzo polskie, intrygujące, trochę banalne, czasem zabawne, momentami proste, ale przy niewielu kreskach potrafiące oddać specyficzny klimat wsi.
A przy tym ludzkie i unikające taniej sensacji.
Aż by się chciało cykl przygód takiej wiejskiej społeczności w różnych okolicznościach przyrody.