Bramy Kijowa

Z autorem łączy mnie jedna rzecz.
Jesteśmy razem na etapie poszukiwania.
Autor szuka swojego miejsca na polskim rynku czytelniczym w gatunku beletrystyki historycznej.
Ja szukam kogoś, kto w końcu tę drogę znajdzie.
Autor wybrał dobry temat.
Tytułowa postać też gwarantuje największą rozpoznawalność.
No, cóż... przeczytać, przeczytałem.
Szału nie było.
Ale z... " braku laku...".
Umiarkowanie, ale Polecam.

Z autorem łączy mnie jedna rzecz.
Jesteśmy razem na etapie poszukiwania.
Autor szuka swojego miejsca na polskim rynku czytelniczym w gatunku beletrystyki historycznej.
Ja szukam kogoś, kto w końcu tę drogę znajdzie.
Autor wybrał dobry temat.
Tytułowa postać też gwarantuje największą rozpoznawalność.
No, cóż... przeczytać, przeczytałem.
Szału nie było.
Ale z... " braku...

Megapozytywne rozczarowanie! Lat temu kilka czytałem pierwszy tom tego cyklu, który nie był zły, ale nic ponadto; wyraziłem to w swojej opinii do tegoż. Ostatnio nabrało mnie na lekturę "Bram Kijowa", i różnica między obydwiema częściami cyklu jest kolosalna! Tu mamy bowiem do czynienia z pełnokrwistą powieścią historyczną przez duże P! Powieścią bardzo brutalną, przepełnioną hektolitrami krwi, odorem rozprutych wnętrzności, obciętych kończyn i wszechobecną śmiercią. Scen batalistycznych nie powstydziłby się zapewne np. Jacek Komuda, uznany autorytet w gatunku. Grzegorz Kochman rewelacyjnie pokazuje realia XI wieku, opisuje wszystko bardzo realnie i plastycznie; widać bardzo solidne przygotowanie do napisania tej powieści. Wiadomym jest że to kolejna część trylogii, tylko coś nie widać ostatniego tomu. Mam tylko nadzieję że pojawi się on wkrótce, a autor utrzyma wysoki poziom taki jak prezentują "Bramy Kijowa". Polecam!!!

Megapozytywne rozczarowanie! Lat temu kilka czytałem pierwszy tom tego cyklu, który nie był zły, ale nic ponadto; wyraziłem to w swojej opinii do tegoż. Ostatnio nabrało mnie na lekturę "Bram Kijowa", i różnica między obydwiema częściami cyklu jest kolosalna! Tu mamy bowiem do czynienia z pełnokrwistą powieścią historyczną przez duże P! Powieścią bardzo brutalną,...

Nie jest taka zła pozycja. Dla tych co lubią wczesną historię Polski .Nie dłużyła się.

Nie jest taka zła pozycja. Dla tych co lubią wczesną historię Polski .Nie dłużyła się.

Wysłuchałam kolejnej części z wielka przyjemnością

Wysłuchałam kolejnej części z wielka przyjemnością

Druga część trylogii Piastowskiej to naprawdę dobra historyczno-militarna opowieść. Jest zdecydowanie lepiej niż w części pierwszej. Mamy tutaj tym razem wojnę na wschodzie i zdobycie przez Chrobrego Kijowa. Nie ma tutaj krystalicznych postaci. Pokazana jest wojna oraz sytuacja cywilów która była zwykle bardzo zła. Bardzo mocno polecam tą książkę a szczególnie osobom które lubią takie klimaty to wręcz pozycja obowiązkowa.

Druga część trylogii Piastowskiej to naprawdę dobra historyczno-militarna opowieść. Jest zdecydowanie lepiej niż w części pierwszej. Mamy tutaj tym razem wojnę na wschodzie i zdobycie przez Chrobrego Kijowa. Nie ma tutaj krystalicznych postaci. Pokazana jest wojna oraz sytuacja cywilów która była zwykle bardzo zła. Bardzo mocno polecam tą książkę a szczególnie osobom które...

Co mogę powiedzieć to to, że nie należny się zrażać pierwszymi 100 stronami i odrzucić wrażenie, że autor często powtarza te same wyrazy, bo potem zaczyna się wciągająca opowieść o wojach z czasów piastowskich. Świetne opisy ludzi i walki. Uwielbiam książki o tej epoce i w tej książce znalazłam to wszystko co lubię.

Co mogę powiedzieć to to, że nie należny się zrażać pierwszymi 100 stronami i odrzucić wrażenie, że autor często powtarza te same wyrazy, bo potem zaczyna się wciągająca opowieść o wojach z czasów piastowskich. Świetne opisy ludzi i walki. Uwielbiam książki o tej epoce i w tej książce znalazłam to wszystko co lubię.

Kolejna przygoda.Tym razem rzuciło na stepy.Widziałem suhaki.
Tyle bitew,są Pieczyngowie.Są popi ,są poganie.
I ta plastyczność opisów.Coś pięknego.

Kolejna przygoda.Tym razem rzuciło na stepy.Widziałem suhaki.
Tyle bitew,są Pieczyngowie.Są popi ,są poganie.
I ta plastyczność opisów.Coś pięknego.

Książka bardzo interesująca o modnej w powieściologii historycznej tematyce, czyli początkach dynastii piastowskiej, początkach polski. Autor opisuje wycinek z panowania Chrobrego, to jest rok 1918 i wyprawę kijowską, gdzie celem politycznym było osadzenie swojego, zresztą negatywnie przedstawionego w książce, zięcia , Świętopełka z Rurykowyczów na tronie kijowskim. Przeżywamy przygody w Polsce i dalej na dalekich stepach Ukrainy oczami książęcej drużyny Polan i wikingów. Literacko czyta się to całkiem przyjemnie, bez niepotrzebnego patosu i gawędziarstwa. Poznajemy sytuację Rusi, jej kulturę materialną i sytuację polityczną. Dużym plusem dla autora są przypisy wyjaśniające odkrycia archeologiczne, tłumaczące zwroty i przytaczane miejsca. Szkoda że wraz z czytaniem jest ich coraz mniej. Powieść wiernie oddaje realia historyczne. Poczynając od zmęczenia koni, występowania dzikich zwierząt, sytuacja chłopskiej ludności, spotykanych grodów lub sposobu życia koczowniczych ludów. Chrobry wjeżdża do Kijowa i zdecydowanie nie uderza mieczem o bramę, bo i szczerbiec i brama są przynajmniej o 200 lat późniejsze. W sumie ta cała wyprawa jest odpowiednikiem, o 900 lat późniejszej awanturą wywołanej przez piłsudczykowską sitwę w Kijowie w maju roku 1920. Ta tutaj opisana w powieści nic w sumie nie dała, a ta nam bliższa omal nie zniszczyła młodego państwa i połowy narodu. Tak to historia lubi się powtarzać, i dlatego warto czytać takie powieści. Poczytajcie i poczujcie zapach, zobaczcie krajobraz ukraińskiego stepu. Za te niecodzienne opisy stepy , które nawet zachęciły mnie do poczytania i przeglądania internetowych zdjęć o ukraińskim "morzu traw", autor ma u mnie dodatkowy plus. Albo dwa :)

Książka bardzo interesująca o modnej w powieściologii historycznej tematyce, czyli początkach dynastii piastowskiej, początkach polski. Autor opisuje wycinek z panowania Chrobrego, to jest rok 1918 i wyprawę kijowską, gdzie celem politycznym było osadzenie swojego, zresztą negatywnie przedstawionego w książce, zięcia , Świętopełka z Rurykowyczów na tronie kijowskim....

Bramy Kijowa to druga część Trylogii Piastowskiej. Jestem studentką i wielką pasjonatką historii, więc ta pozycja jest dla mnie obowiązkowa. Żałuję jednak nie rozpoczęłam tej przygody od pierwszego tomu, bo historia, którą stworzył autor jest fenomenalna. Wszystko jest tak obrazowo napisane, że wręcz miałam wrażenie jakbym się tam przeniosła. A musicie wiedzieć, że od dziecka o tym marzę, żeby móc się znaleźć w średniowieczu i wszystko dokładnie poznać. Powieść polecam szczególnie takim miłośnikom historii i średniowiecza jak ja oraz tym, którzy chcieliby ją poznać.

Bramy Kijowa to druga część Trylogii Piastowskiej. Jestem studentką i wielką pasjonatką historii, więc ta pozycja jest dla mnie obowiązkowa. Żałuję jednak nie rozpoczęłam tej przygody od pierwszego tomu, bo historia, którą stworzył autor jest fenomenalna. Wszystko jest tak obrazowo napisane, że wręcz miałam wrażenie jakbym się tam przeniosła. A musicie wiedzieć, że od...

Wspaniała podróż do czasów piastów, Nie można się oderwać od czytania. Wspaniale pokazane tło epoki, historia, barbarzyństwo. Wraz z głównym bohaterem Jaszą, przeżywamy wspaniałe przygody w barbarzyńskich czasach,gdzie chrześcijaństwo jeszcze było słabo rozwinięte.

Wspaniała podróż do czasów piastów, Nie można się oderwać od czytania. Wspaniale pokazane tło epoki, historia, barbarzyństwo. Wraz z głównym bohaterem Jaszą, przeżywamy wspaniałe przygody w barbarzyńskich czasach,gdzie chrześcijaństwo jeszcze było słabo rozwinięte.