Migawka

Skończyło się na ciekawym koncepcie. Reszta na średnim poziomie. Zakończenie nie zaskakuje, bo jest z rodzaju "typowego" w historii tej natury.

Skończyło się na ciekawym koncepcie. Reszta na średnim poziomie. Zakończenie nie zaskakuje, bo jest z rodzaju "typowego" w historii tej natury.

Przedziwna historia! Od razu wpadamy w Migawkę, w której dwoje gliniarzy mają rozwikłać tajemnicę zbrodni. Jednak co wtedy, gdy jedna zbrodnia ma tuszować drugą? A co, jeśli to wszystko nie jest prawdziwe? Bardzo sprytne, nakładające się na siebie wątki - rodzinne, partnerskie, psychologiczne.

Przedziwna historia! Od razu wpadamy w Migawkę, w której dwoje gliniarzy mają rozwikłać tajemnicę zbrodni. Jednak co wtedy, gdy jedna zbrodnia ma tuszować drugą? A co, jeśli to wszystko nie jest prawdziwe? Bardzo sprytne, nakładające się na siebie wątki - rodzinne, partnerskie, psychologiczne.

Sanderson po raz kolejny udowadnia jak przebogatą ma wyobraźnię i jak lekkie ma pioro. Czyta sie go jak zawsze wybornie choć...Tym razem nie tworzy całych nowych swiatow odmiennych od naszych ziemskich realiów. Tym razem tworzy nowy Świat tu na Ziemii, tyle że w migawce. Świat odzyskany ze wspomnienia, swiat trwający mgnienie. Bardzo odświeżające spojrzenie na kryminał.
Klimat Dickowski tez jak najbardziej obecny. Raport mniejszości to dobry trop.

Sanderson po raz kolejny udowadnia jak przebogatą ma wyobraźnię i jak lekkie ma pioro. Czyta sie go jak zawsze wybornie choć...Tym razem nie tworzy całych nowych swiatow odmiennych od naszych ziemskich realiów. Tym razem tworzy nowy Świat tu na Ziemii, tyle że w migawce. Świat odzyskany ze wspomnienia, swiat trwający mgnienie. Bardzo odświeżające spojrzenie na...

Książka jest realizacją ciekawego konceptu i łączy w sobie elementy powieści detektywistycznej i sci-fi. Czytało to się bardzo szybko.

Książka jest realizacją ciekawego konceptu i łączy w sobie elementy powieści detektywistycznej i sci-fi. Czytało to się bardzo szybko.

Zazwyczaj wyrażenie "książka jednego pomysłu" to w moich zwinnych palcach obelga, ale nie tym razem. Fakt, że z tego jednego pomysłu Senderson nie zrobił przydługawej powieści tylko takie dłuższe opowiadanie na pewno ma na to pozytywny wpływ, a przecież dałoby się spokojnie z tej Migawki - sztucznego kawałka świata prawdziwego stworzonego, by policjanci mogli przeżywać jeden dzień z przeszłości - stworzyć całą serię policyjnych thrillerów z Tomem Crusiem w roli głównej.

A tak mam niedosyt, bo moja wyobraźnia podsuwa mi różne ciekawe możliwości wykorzystania tej Migawki. A może właśnie o to autorowi chodziło?

Same opowiadanie soczyste, konkretne, z porządnym i logicznym (lecz zaskakującym) twistem na końcu. Można powiedzieć, że Migawka jest jak dobry drink i tylko nie starcza na długo. Można by kilkanaście takich wyżłopać.

Zazwyczaj wyrażenie "książka jednego pomysłu" to w moich zwinnych palcach obelga, ale nie tym razem. Fakt, że z tego jednego pomysłu Senderson nie zrobił przydługawej powieści tylko takie dłuższe opowiadanie na pewno ma na to pozytywny wpływ, a przecież dałoby się spokojnie z tej Migawki - sztucznego kawałka świata prawdziwego stworzonego, by policjanci mogli przeżywać...

Świetna książka w stylu Philipa K. Dicka, szkoda tylko, że taka krótka. W sumie nadaje się na odcinek Black Mirror czy coś w tym stylu.

Świetna książka w stylu Philipa K. Dicka, szkoda tylko, że taka krótka. W sumie nadaje się na odcinek Black Mirror czy coś w tym stylu.

Na koniec roku chciałam coś lekkiego i prostego, bo nie bardzo mam czas na długie lektury, a że Sanderson tak czekał i czekał, to wreszcie nadeszła jego kolej.
Początek nie był najbardziej interesujący, ale w połowie akcja się rozkręciła - nie mogłam przestać czytać! Ale nadszedł koniec i rozczarowanie... Za mało wyjaśnień, byłam skonfundowana całym rozwiązaniem. Myślę, że gdyby historia była dłuższa, to autor mógłby lepiej przedstawić świat i powoli odkrywać jego tajemnice.
Ta lektura kolejny raz pokazuje, że zdecydowanie bardziej wolę powieści, w których autor ma możliwe się wykazać.

Na koniec roku chciałam coś lekkiego i prostego, bo nie bardzo mam czas na długie lektury, a że Sanderson tak czekał i czekał, to wreszcie nadeszła jego kolej.
Początek nie był najbardziej interesujący, ale w połowie akcja się rozkręciła - nie mogłam przestać czytać! Ale nadszedł koniec i rozczarowanie... Za mało wyjaśnień, byłam skonfundowana całym rozwiązaniem. Myślę, że...

Wizja przyszłości z futurystyczną technologią, która jest używana w naprawdę przydatny sposób, a nie tylko dlatego, że powstała. Nie miałam dużych oczekiwań, bo takie krótkie książki mają małe szanse na zbudowanie wystarczająco świetnej historii i świata. Tym razem Sandersonowi się to udało. Zakończenie było przewidywalne, sam autor to przyznał w epilogu, lecz było tu wiele wątków, by co innego mogło nas zaskoczyć.

Wizja przyszłości z futurystyczną technologią, która jest używana w naprawdę przydatny sposób, a nie tylko dlatego, że powstała. Nie miałam dużych oczekiwań, bo takie krótkie książki mają małe szanse na zbudowanie wystarczająco świetnej historii i świata. Tym razem Sandersonowi się to udało. Zakończenie było przewidywalne, sam autor to przyznał w epilogu, lecz było tu wiele...

Bardzo krótka książka, ma tylko 80 stron, więc można by rzec, że opowiadanie. Po przeczytaniu czuję duży niedosyt. Chciałabym więcej książek z tego świata, bardzo fajny pomysł autora. Nie przeczytałam jeszcze wielu książek Sandersona, ale coraz chętniej sięgam po jego twórczość i powoli zaczyna być moim ulubionym autorem jeżeli chodzi o fantastykę😁

Bardzo krótka książka, ma tylko 80 stron, więc można by rzec, że opowiadanie. Po przeczytaniu czuję duży niedosyt. Chciałabym więcej książek z tego świata, bardzo fajny pomysł autora. Nie przeczytałam jeszcze wielu książek Sandersona, ale coraz chętniej sięgam po jego twórczość i powoli zaczyna być moim ulubionym autorem jeżeli chodzi o fantastykę😁

Opinię zacznę od tego, że książka ta miała potencjał. Nie uważam jednak, by został wykorzystany.

🔫ŚWIAT 🔫

Sanderson wrzuca nas w rzeczywistość tajemniczą, tytułową Migawkę, która nie zostaje nam do porządku wyjaśniona.
Mamy rządowy projekt, którego celem jest odtworzanie konkretnego dnia tak by detektywi mogli uporać się z przestępstwami i... W zasadzie tyle wiemy. Wprowadzenie kilku danych i cyk, świat jakoś działa. Potem klik, znika. Mówi się, że jakoś ma to działać, że jest to skomplikowane, ale to tyle.
Wiemy, że każde zachowanie jest jak efekt motyla, posyła jakiś sygnał do przyszłości i ją zmienia. W książce nazywa się to odchyleniami, a zadaniem detektywów jest ograniczanie ich ilości. Momentami, gdy Davis i Chas rozmawiają między sobą albo prowadzą wewnętrzny monolog, o Miagwce mówią jak o "kimś" jak o stworzeniu, postaci, czymś podmiotowym.
Świat ten wydaje się szalenie intrygujący, jednak nasza ciekawość nie zostaje zaspokojona.

🔫POSTACIE🔫

Jeśli chodzi o bohaterów tej książki, to są dość przyjemni, ciekawi. Przyjemnie śledzi się ich losy, odkrywa to jakimi ludźmi są naprawdę, z jaką łatwością Chas nadużywa władzy względem "podróbek".

🔫AKCJA🔫

Z początku śledzimy ich poczynania w odnalezieniu dowodów w sprawie, do której oficjalnie zostali przydzieleni. Jednak ze względu na jedną decyzję i za duża ilość czasu, natykają się na postać Fotografa, człowieka niebezpiecznego, uważającego życie za symulację. Przestępca starając się rozprawić z ludźmi za pomocą Migawki: osoby z niepełnosprawnościami poddtapia, alergików atakuje alergenami. Trafiamy na antagonistę, który z pełną świadomością rejestruje rzeczywistość i przenosi ją do realiów Migawki, robiąc to na co ma ochotę.
Przedstawia nam się motyw, wobec którego okazanie oznaki realności "podróbce" ma jej pokazać, że nie jest prawdziwym człowiekiem. Ten się załamuje i tyle. Po prostu w to wierzy. Nie zna idei odznaki, ale rozumie co za tym idzie.
I wszystko wydawałoby się naprawdę sensowne, gdyby nie ostatni wątek. Tak o, w pewnym momencie, bez żadnego problemu, Sanderson odkrywa "kartę zdrady". Kompletnym zaskoczeniem był dla mnie moment, w którym Davis celuje bronią w partnera i zarzuca mu romans z jego byłą żoną. Nagle ten przestraszony człowiek mierzy z broni do kolegi. Ostatecznie nie robi mu jednak krzywdy.
Co jeszcze bardziej szalone, niedługo później dowiadujemy się, że w prawdziwym świecie tego kolegę zabił.
stwo. Przez całą książkę nie jesteśmy zaznajamiani z jakimikolwiek wątpliwościami, jakimiś wskazówkami. Raz Davis tylko pomyślał o tym, że kolega ciągle kłamie. Tylko co to mówi nam? Ten wątek po prostu się pojawia. Kompletnie znikąd. I kończy książkę.
No i dopiero wtedy dowiadujemy się jak działają te oznaki, co widzą "podróbki", dlaczego tak emocjonalnie reagują.

🔫OGÓLNE WRAŻENIE🔫

Jestem bardzo rozczarowana, bo jak wspomniałam na początku - był potencjał. Świetnie się zapowiadało. Rozumiem, że autor chciał napisać książkę, która z założenia miała być krótka, prosta w przekazie. Jednakże to co nam dał, to nie wyjaśniony do porządku świat i akcje, która kończy się "na chybcika". Można wręcz odnieść wrażenie, że po prostu nie było już na te pozycje pomysłu, chęci w rozwinięciu świata i historii. Wydać by wydać.
Niemniej do autora wrócę, tylko pewnie już czegoś dłuższego, do pozycji w których mógł się rozpisać.

Opinię zacznę od tego, że książka ta miała potencjał. Nie uważam jednak, by został wykorzystany.

🔫ŚWIAT 🔫

Sanderson wrzuca nas w rzeczywistość tajemniczą, tytułową Migawkę, która nie zostaje nam do porządku wyjaśniona.
Mamy rządowy projekt, którego celem jest odtworzanie konkretnego dnia tak by detektywi mogli uporać się z przestępstwami i... W zasadzie tyle wiemy....