Na szlaku szczęścia

Jeszcze parę takich książek i - o zgrozo! - gotowa będę porzucić czytelnictwo...!!
Nuda, nuda, nuda!
Szli, szli, szli... i dojść nie mogli. Dumali, dumali, dumali... i nic nie wymyślili. Raz ona, raz on. Raz on, raz ona. I tak w koło Macieju. Żadnej "odnowy" z opisu na okładce tu nie widzę. Ani w ogóle niczego. Tylko nudę, nudę, nudę!
A ja przecież polowałam na tę książkę! Trzy powieści z serii "Rosie" podobały mi się niezmiernie. Ta z Adamem Sharpem - bez szału, ale również była dobra. W bibliotekach "Na szlaku szczęścia" nie mieli... i nie mieli, i nadal nie mieli. Zakupiłam więc w używanych, no i cóż? Chybiona inwestycja! Pewnie dlatego że zainwestowałam... i że spodziewałam się tak wiele... dotarłam aż do - niewiarygodne! - 252 strony! Na stron 426. Ale dłużej już nie mogę... nie mogę, nie mogę! Poddaję się. Nic z tego nie będzie.
Zaniosę do biblioteki... niech mają. A panu Simsionowi już podziękuję. Pisanie wspólnie z żoną wybitnie nie służy jego powieściom.

Jeszcze parę takich książek i - o zgrozo! - gotowa będę porzucić czytelnictwo...!!
Nuda, nuda, nuda!
Szli, szli, szli... i dojść nie mogli. Dumali, dumali, dumali... i nic nie wymyślili. Raz ona, raz on. Raz on, raz ona. I tak w koło Macieju. Żadnej "odnowy" z opisu na okładce tu nie widzę. Ani w ogóle niczego. Tylko nudę, nudę, nudę!
A ja przecież polowałam na tę książkę!...

Jak na książki o Camino, których ciągle szukam i które czytam, ta była jedną z lepszych. Albo dokładniej: z takich, które dało się przeczytać nawet z przyjemnością. Zadbano o redakcję, czego w wielu poprzednio czytanych ze świecą było szukać, niemała przestrzeń przeznaczona na wątki duchowe, niebanalne zakończenie. Może nie jest wybitna, ale dobra.

Jak na książki o Camino, których ciągle szukam i które czytam, ta była jedną z lepszych. Albo dokładniej: z takich, które dało się przeczytać nawet z przyjemnością. Zadbano o redakcję, czego w wielu poprzednio czytanych ze świecą było szukać, niemała przestrzeń przeznaczona na wątki duchowe, niebanalne zakończenie. Może nie jest wybitna, ale dobra.

Przepiękna książka o duchowym dorastaniu, miłości i mierzeniu się z codziennością. Gorąco polecam

Przepiękna książka o duchowym dorastaniu, miłości i mierzeniu się z codziennością. Gorąco polecam

Dość przewidywalne, ale wciągające i nawet wzruszające.

Dość przewidywalne, ale wciągające i nawet wzruszające.

Ciekawa propozycja na urlop… nie tylko do przeczytania😉

Ciekawa propozycja na urlop… nie tylko do przeczytania😉

10/2022 (E)

10/2022 (E)

Ta książka spełnia wszelkie warunki, żeby być straszliwym gniotem. Jest kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością, jest początkowa antypatia, jest całe mnóstwo "nie mogę" i "nie jestem gotowa", jest artystka i pan "szkiełko i oko", są wstawki religijno filozoficzne i popisywanie się wiedzą - czyli wszystko co banalne i opisane na tysiąc sposobów. Ale chyba magia szlaku działa, bo to była miła lektura :-)

Ta książka spełnia wszelkie warunki, żeby być straszliwym gniotem. Jest kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością, jest początkowa antypatia, jest całe mnóstwo "nie mogę" i "nie jestem gotowa", jest artystka i pan "szkiełko i oko", są wstawki religijno filozoficzne i popisywanie się wiedzą - czyli wszystko co banalne i opisane na tysiąc sposobów. Ale chyba magia...

"Na szlaku szczęścia" przeczytałam z niezwykłą ciekawością i zainteresowaniem. Innej książki o drodze św. Jakuba nie czytałam, ale spotkałam się z kilkoma osobami, które podróż taką mają za sobą albo cyklicznie do niej wracają. Fascynował mnie pomysł takiej wędrówki, ale dopiero ta książka sprawiła, że coś się przede mną otworzyło i pomyślałam, a może to też i dla mnie? :) Choć na razie to tylko taki malutki promyczek idei. Sama powieść poprowadzona jest w bardzo ciekawy sposób, naprzemiennie towarzyszymy relacjom z wędrówki Zoe i Martina. Dzięki temu poznajemy głównych bohaterów, ich przeżycia i myśli, ale jednocześnie możemy zobaczyć odmienną perspektywę postrzegania danej sytuacji i odbioru samej drogi. Dwójka bohaterów to osoby po przejściach, na pewnym etapie zawieszenia, na tzw. zakręcie. Jest też kilka barwnych postaci pobocznych, ciekawie przedstawionych. Co ciekawe, podróżujący szlakiem wcale nie idą w celach religijnych, bardziej duchowych, towarzyskich lub rodzinnych. Pięknie oddane zostały krajobrazy i miejsca kulinarne na szlaku. Podobało mi się też zakończenie powieści. Myślę, że to książka, która długo zostanie w mojej pamięci. Polecam.

"Na szlaku szczęścia" przeczytałam z niezwykłą ciekawością i zainteresowaniem. Innej książki o drodze św. Jakuba nie czytałam, ale spotkałam się z kilkoma osobami, które podróż taką mają za sobą albo cyklicznie do niej wracają. Fascynował mnie pomysł takiej wędrówki, ale dopiero ta książka sprawiła, że coś się przede mną otworzyło i pomyślałam, a może to też i dla mnie? :)...

Książka akurat na czas kwarantanny- gdy trzeba siedzieć w domu, za daleko nie można wyjechać, o zagranicy możemy tylko pomarzyć – my jednak myślimy o podróżach. Tutaj taka daleka droga – kilkaset kilometrów, kilka miesięcy na pieszej wyprawie. Takiej z małymi i większymi przygodami. Ach, serce naprawdę wyrywa się w świat. Ale od początku. Zoe kilka tygodni temu straciła męża. Zmarł nagle, głupio powiedzieć, ale Zoe nie była w ogóle na to przygotowana. Teraz kobieta musi się jakoś pozbierać i szuka na to swoich sposobów. Jak się okazuje, pieniędzy za dużo nie ma, ze sprzedaży domu trzeba opłacić zobowiązania męża. Może tak więc odwiedzić koleżankę z odległych czasów studiów? Czemu nie? Dziwnym trafem ta koleżanka mieszka w Cluny, na trasie Camino, prowadzącym do Santiago de Compostela w Hiszpanii. Potrzeba jakiejś zmiany w życiu jest ogromna. Nie straszna więc panująca jeszcze zima (jest luty) i problemy finansowe – Zoe czuje, że jakoś da radę. Wyrusza z planem przejścia pewnego odcinka – a wiadomo, że życie weryfikuje różne pomysły. Jej wyjście na szlak zbiega się z planami Martina – inżyniera, który w wyprawie widzi szansę opatentowania swojego wynalazku. Ta wyprawa dla niego to nie podróż w głąb siebie (jak to jest w przypadku wielu ludzi udających się tym szlakiem do Santiago),ale jest testem urządzenia, relacją z podróży. Chyba łatwo się domyślić, że ta dwójka musi się gdzieś spotkać.
Książka pary autorów (raczej rzadko to się zdarza) pokazuje pielgrzymowanie po Camino trochę z innej perspektywy. Nie ma tutaj zbyt rozbudowanego wątku religijnego, to raczej wyprawa w głąb siebie i test … wózka. Bohaterowie mają wyznaczone cele i oczekiwania, ale nie są one związane ze sferą religijną. Raczej można powiedzieć tu o pewnej duchowości – choć tej też nie za wiele. Idąc dziennie tak wiele kilometrów co Zoe i Martin, człowiek chcąc nie chcąc bije się ze swoimi myślami, analizuje życie, wraca do przeszłości. Są oczywiście drobne przygody, które sprawiają, że plany i terminy biorą w łeb. A to psuje się kółko w wózku, a to pokój zarezerwowany okazuje się już być zajętym, nieoczekiwany śnieg, przeoczenie drogi, zamknięte sklepy z żywnością – ale to właśnie czyni tę wyprawę ciekawą – gdy jakaś niespodziewana przygoda czai się za rogiem. Camino Zoe i Martina to nie droga do Boga, ale do siebie, gotowość zmierzenia się z trudnościami, z demonami przeszłości. Z książki można dowiedzieć się dużo na temat samego szlaku. Jednak absolutnie nie jest to żaden przewodnik, poradnik czy informator. Choć osoby zainteresowane na pewno wyczytają między wersami parę praktycznych informacji, które przydadzą się podczas wyprawy.

Książka akurat na czas kwarantanny- gdy trzeba siedzieć w domu, za daleko nie można wyjechać, o zagranicy możemy tylko pomarzyć – my jednak myślimy o podróżach. Tutaj taka daleka droga – kilkaset kilometrów, kilka miesięcy na pieszej wyprawie. Takiej z małymi i większymi przygodami. Ach, serce naprawdę wyrywa się w świat. Ale od początku. Zoe kilka tygodni temu straciła...

Czytało mi się lekko i przyjemnie - w sam raz do poduchy:)

Czytało mi się lekko i przyjemnie - w sam raz do poduchy:)