Katedra Marii Panny w Paryżu góruje nad miastem. Przebywający w niej, jednooki dzwonnik Quasimodo zostaje wybrany na króla głupców w trakcie corocznego świętowania. Młoda cyganka i sierota, Esmeralda, daje wówczas swój pokaz. Quasimodo zauracza się w niej wraz ze swoim opiekunem i duchownym, Frollem oraz Febusem, kapitanem królewskich łuczników.
„Katedra Marii Panny w Paryżu” Victora Hugo to książka, którą chciałam przeczytać od czasów szkoły podstawowej. Pamiętam, że już wtedy rozmawiałam z koleżanką na temat tej powieści, głównie w kontekście bardzo znanego musicalu, który na jej bazie powstał, rozmawiając o różnicach pomiędzy oryginałem, animacją Disney’a oraz właśnie sceniczną adaptacją. Jednak musiało minąć wiele lat, nim w końcu się do niej doczłapałam.
Efekt tego doczłapania okazał się jednak trochę niespełniający moich oczekiwań.
Po pierwsze, książka, za którą się zabrałam to XIX-wieczne tłumaczenie z domeny publicznej, z których Świat Książki z wielką chęcią korzysta. Dlatego też po pierwsze, nie jestem pewna, czy jest wierne oryginałowi i w jakim stopniu. Po drugie: starsza książka, stylizowana na język jeszcze starszy, tłumaczona w XIX wieku… cóż, to może nie proszenie się o katastrofę, ale na pewno tego typu lektura będzie trudniejsza, niż sięgnięcie po bardziej współczesne tłumaczenie.
Z racji powyższego trudno jest mi powiedzieć, czy to, co sądzę, dotyczy w pełni oryginalnej powieści Hugo, czy jednak jest to spowodowane tłumaczeniem. Zwłaszcza że w moim wydaniu (co jest również typowe dla klasyków wydawnych przez Świat Książki) nie ma ani przypisów, ani informacji o tłumaczu, ani właściwie nic, żadnego posłowia czy wytłumaczenia.
W każdym razie, mniej więcej pierwsze 100 stron powieści to w ogóle wstęp do niej, opisujący kim są bohaterowie, jak wygląda Paryż, jak wygląda katedra itd. itp. To jak najbardziej ma sens w kontekście czasów, w których została napisana, jednak dzisiaj jest to po prostu toporne pisanie. Ponadto, zwłaszcza właśnie na początku powieści, jeśli pojawiaja się jakieś sceny z postaciami to często są one niezbyt klarowne. Gdybym nie wiedziała, że Esmeralda ma zakochać się w Febusie, nie miałabym pojęcia, że to włascie wydarzyło sie w trakcie ich pierwszego spotkania. Może dla XIX-wiecznego czytelnika to takie było, ale jednak ja już nim nie jestem.
Sama psychologia bohaterów i te wielkie uczucia, jakie wzbudza Esmeralda w mężczyznach wydaje mi się też raczej uproszczona. To oczywiście ma sens, biorąc pod uwagę, że tak starsze powieści często po prostu wyglądają, jednak ponownie: widać przez to, że „Katedra Marii Panny w Paryżu” nie jest książką nową.
Gdy już przejdzie się przez te pierwsze sto stron, książka zmienia się w zaskakująco płynną i „normalną”, zważając na to, jak się zaczynała. Wówczas pojawiają się normalne sceny z bohaterami, normalne dialogi i normalna akcja. W dalszym ciągu wydają mi się one uproszczone w porównaniu do powieści bardziej współczesnych, ale ponownie, zdaje sobie sprawę z tego, że taki jest urok tego typu starszych historii.
Jeśli chodzi o sam trójkąt miłosny, przyznaję, że w mojej głowie Quasimodo był bohaterem dużo bardziej sympatycznym. Fakt, on jako jedyny nie chce Esmeraldy skrzywdzić, przynajmniej w późniejszym etapie powieści, jednak tak naprawdę żaden z tych bohaterów nie jest względem tej młodej (nastoletniej!) dziewczyny fair. Przecież poznaje ona Fabusa właśnie dlatego, że Quasimodo próbuje ją porwać… Przyznam, że bardzo chętnie przeczytałabym retelling tej książki, ale opowiedziany jednak z perspektywy bardziej współczesnej, być może opowiedzianej bardziej przez pryzmat samej bohaterki i kogoś jej bliskiemu.
Przez lata ta klasyka urosła w mojej głowie do czegoś wielkiego, pięknie napisanego, ze świetnie rozpisanymi bohatermi. Spotkanie trochę zniszczyło mi te wyobrażenia. To oczywiście bez wątpienia pięknie napisana powieść, której wpływ na literaturę jest niezaprzeczalny, jednak osobiście miałam nadzieję (może złudną) na coś bardziej współczesnego w odbiorze. A jeśli miałabym komuś polecać, czy po tę książkę sięgnąć, to na pewno polecałabym szukania jej w nowszym tłumaczeniu bądź też szukania wersji z objaśnieniami i przypisami, chyba że czytelnik jest już wprawiony w czytaniu XIX-wiecznych tłumaczeń i świadomie chce sięgnąć po tego typu wersje.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce David Copperfield Tom IV
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKocham Dickensa za złożone postaci, niejednoznacznie dobre lub złe, rozbudowane historie życia, piękny język i zwycięstwo dobra nad złem. Uwielbiam.
Kocham Dickensa za złożone postaci, niejednoznacznie dobre lub złe, rozbudowane historie życia, piękny język i zwycięstwo dobra nad złem. Uwielbiam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to#Wyzwanie LC2026
Styczeń
Nie trzeba przypominać, że tak książka, to pozycja kultową. Polecam każdemu. Poznajemy życie głównego bohatera, a co za tym idzie niezwykłą historię samego autor.
#Wyzwanie LC2026
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toStyczeń
Nie trzeba przypominać, że tak książka, to pozycja kultową. Polecam każdemu. Poznajemy życie głównego bohatera, a co za tym idzie niezwykłą historię samego autor.
Dla miłośników literatury XIX wieku pozycja obowiązkowa. Współczesnego czytelnika może czasem nużyć to, że akcja z reguły nie idzie zbyt szybko. Dickens tu daje sobie czas na dokładne zapoznanie nas z postacią oraz realiami XIX-wiecznej Anglii. Ja spędziłam dobry czas z tą lekturą
Dla miłośników literatury XIX wieku pozycja obowiązkowa. Współczesnego czytelnika może czasem nużyć to, że akcja z reguły nie idzie zbyt szybko. Dickens tu daje sobie czas na dokładne zapoznanie nas z postacią oraz realiami XIX-wiecznej Anglii. Ja spędziłam dobry czas z tą lekturą
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJedna z niewielu książek, które wybrałem sam, będąc nastolatkiem. Choć fabuła nie pędzi tu "na łeb, na szyję" i jest to raczej powieść obyczajowa, to jednak losy młodego Copperfielda zdołały przyciągnąć moją uwagę i zacny język pana Dickensa dowiózł mnie do końca pierwszej części. Niestety tom drugi trochę mnie przerósł, ale może w dorosłości uda mi się do niego wrócić.
Jedna z niewielu książek, które wybrałem sam, będąc nastolatkiem. Choć fabuła nie pędzi tu "na łeb, na szyję" i jest to raczej powieść obyczajowa, to jednak losy młodego Copperfielda zdołały przyciągnąć moją uwagę i zacny język pana Dickensa dowiózł mnie do końca pierwszej części. Niestety tom drugi trochę mnie przerósł, ale może w dorosłości uda mi się do niego...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo szeroka, panoramiczna, tocząca się całe życie bohatera, saga nie tylko rodzinna a całej warstwy społecznej. Bardzo znajoma, nie wiem czy przez to, że czytałam ją w zamierzchłej przeszłości, czy przez to, że ostatnio przeczytałam dość dużo tytułów autora i sposób budowania powieści stał mi się znajomy, ale coraz bardziej doceniam. Nie zawsze jest poważnie, ale nawet jeśli jakieś cechy postaci są przerysowane to nie karykaturalnie ale z wyczuciem służącym uwypukleniu problemów społecznych i dylematów indywidualnych.
Bardzo szeroka, panoramiczna, tocząca się całe życie bohatera, saga nie tylko rodzinna a całej warstwy społecznej. Bardzo znajoma, nie wiem czy przez to, że czytałam ją w zamierzchłej przeszłości, czy przez to, że ostatnio przeczytałam dość dużo tytułów autora i sposób budowania powieści stał mi się znajomy, ale coraz bardziej doceniam. Nie zawsze jest poważnie, ale nawet...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDo tej książki potrzeba dużo cierpliwości. Mi już pod koniec jej brakowało.
Klasyk wśród klasyków, jeśli tak mogę nazwać "Davida Copperfielda" Dickensa. Z jednej strony były rozdziały, od których ciężko mi było się oderwać, ale też momentami szeptałam pod nosem, kiedy to się wszystko skończy. Nie zawsze było mi po drodze z Dickensem, ale jedno muszę mu przyznać - doskonale wiedział, jak utrzymać uwagę czytelnika, i jak tworzyć rozdziały. Dziś nazwalibyśmy to cliffhangerami, i je Dickens umiał tworzyć. Pod kątem warsztatowym podziwiam tego pisarza, ale jeśli chodzi o fabułę... No cóż, dla mnie zdecydowanie przegadana, zwłaszcza w drugiej połowie książki. Jak pierwsza część, czyli dzieciństwo i dorastanie Davida były naprawdę wciągające, tak dalej wątki mi się rozmywały, a przy pojawiających się nagle postaciach musiałam wysilić pamięć, aby przypomnieć sobie, co robili wcześniej w życiu Davida. Brakowało mi jakiegoś ładu w tej opowieści, co może brzmieć dziwnie, jednak nie mogę pozbyć się wrażenia, że im dalej czytałam "Davida Copperfielda", tym coraz więcej było zamieszania niż porządku, jak w pierwszej części.
Klasyk angielski za mną, na szczęście. Mogę odetchnąć ☺️
Do tej książki potrzeba dużo cierpliwości. Mi już pod koniec jej brakowało.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlasyk wśród klasyków, jeśli tak mogę nazwać "Davida Copperfielda" Dickensa. Z jednej strony były rozdziały, od których ciężko mi było się oderwać, ale też momentami szeptałam pod nosem, kiedy to się wszystko skończy. Nie zawsze było mi po drodze z Dickensem, ale jedno muszę mu przyznać - doskonale...
„David Copperfield” (1850) miał być moim drugim czytelniczym spotkaniem z prozą Charlesa Dickensa (1812-1870),angielskiego powieściopisarza uznawanego za jedno z najlepszych piór w historii literatury. Pierwszym była „Opowieść o dwóch miastach”, która mnie zachwyciła. Do poznania „Davida…” wybrałem wydanie audio Zakładu Nagrań i Wydawnictw Związku Niewidomych na podstawie świetnego tłumaczenia Karoliny Beylin, które głosem obdarzył Wojciech Adamczyk.
Okazało się, że obecna lektura jest całkiem odmienna od poprzedniej. Tym razem mamy typową obyczajówkę rozgrywającą się w czasach współczesnych autorowi i przedstawiającą losy Davida od urodzin aż do wieku dojrzałego (według ówczesnego rozumienia tego terminu). Potem zresztą doczytałem, że dzieło zawiera liczne wątki autobiograficzne, lecz nie dociekam jak wiele elementów powieści jest zbieżnych z życiorysem Dickensa, gdyż ma to niewielkie znaczenie dla jej oceny i wrażeń czytelniczych, jakich dostarcza. Znacznie bardziej ciekawi mnie, na ile postać wymienionego w tytule protagonisty w kreacji psychologicznej jest zbieżna z tym, jak pisarz postrzegał samego siebie. Tego się chyba jednak nie dowiemy.
O ile „Opowieść o dwóch miastach” dotykała ważnych problemów politycznych i zdarzeń historycznych, to ta lektura, jeśli chodzi o wiedzę historyczną, dostarcza nam pojęcia nie o wydarzeniach, a o klimacie i realiach życia ówczesnych Brytyjczyków. Oczywiście perspektywa pisarza jest subiektywna, lecz wyraźnie ukazuje typowe rysy epoki znane z dzieł innych autorów, również non-fiction. Choć w opowieści zdarzają się wydarzenia spektakularne, to są wyjątkiem na tle spokojnej, prorefleksyjnej narracji. Język, jak to u Dickensa, przepiękny. Warsztat pisarski mistrza jest tak doskonały, że choć obyczajówki to nie moja bajka, a postać infantylnego głównego bohatera nieustannie mnie denerwowała, to od początku do końca słuchałem z coraz większą przyjemnością, w miarę jak się w dziele rozsmakowywałem. Jeśli już jestem przy Davidzie, to w pierwszej chwili skojarzył mi się z prześwietnym „Peterem Simple” (1834) Frederick Marryata i nawet przemknęła mi myśl o tym, czy to aby nie kopia tej postaci, lecz nie; Peter był cudownie naiwny, lecz inteligenty i samodzielny, a David… Sami poczytajcie; denerwuje do końca.
Oczywiście „David Copperfield” nosi piętno kultury i epoki, w której powstał. Choć wątki uczuciowe i miłosne stanowią ważki element konstrukcji powieści, to nie tylko seksu nie uświadczymy, ale i nawet pocałunki, jeśli są, to siostrzane, a nie takie, jakich dziś się spodziewamy po zakochanych. Te i podobne ograniczenia są jednak zaletą – pomagają przenieść się w świat przedstawiony z perspektywy pisarza.
Słuchając audiobooka, w świetnej interpretacji Wojciecha Adamczyka, kilkakrotnie pomyślałem, że takie właśnie pozycje powinny być lekturami szkolnymi. Wbrew bowiem wielu internetowym opiniom mówiącym, że „David Copperfield” się zestarzał, jest nieaktualny i nudny, w tym, co jest jego być może najważniejszą treścią, tak naprawdę do dziś jest na topie. Do dziś problemy związane poszukiwaniem życiowego partnera są jednym z głównych problemów młodych, i nie tylko młodych, ludzi. Niepowodzenia w tej materii są przyczyną niezliczonych mniejszych i większych tragedii. Konstatacja zaś, że nadmiar prawości, delikatności, empatii albo też dobroci, może prowadzić do nieszczęść, zwłaszcza w dziedzinie kontaktów damsko-męskich, jest, jak sądzę, do dziś odkrywcza dla wielu. Dzieło Dickensa, gdyby zostało przez wszystkich poznane i zrozumiane, na pewno wielu nieszczęśnikom by pomogło. Lecz potem wybiłem sobie z głowy te myśli o celowości wstawieniu „Davida…” do kanonu lektur. Proponować kobyłę tej objętości pokoleniu, które czyta tylko nagłówki, a rolka dłuższa niż sześć sekund przekracza jego możliwości koncentracji? Może lepiej niech zostanie to propozycją jeśli nie dla koneserów, to dla tych, którzy nie dali sobie wmówić, że więcej i szybciej to zawsze lepiej.
Ktoś może powiedzieć, że opowieść o Davidzie jest banalna, i pewnie ma rację. Tylko, że dziś wszystko jest tak czy siak banalne – wszak od czasów starożytnego Rzymu nie zdarzyło się nic nowego. Zmieniła się skala, jest nas coraz więcej, ale tak naprawdę wszystko już było i przez to wszystko jest poniekąd banalne. Rzecz w tym, jak się o tym pisze, z klasą czy bez, jak grafoman, jak rzemieślnik słowa, czy jak wirtuoz. A Dickens na pewno należy do tej ostatniej kategorii.
Jedno co mnie zdziwiło i kompletnie nie przekonuje, to że główny bohater pamięta wszystko od najmłodszych swych lat. Czy autor tak miał? Czy ktokolwiek tak ma? Rzucę ten temat na DKK. Oczywiście to taka konwencja literacka jest, ale przy narracji pierwszoosobowej jakoś mi nie do końca zagrała.
Z tła, z realiów, zaciekawiła mnie ta powszechność osłów w ówczesnym dickensowskim Albionie. Nigdzie wcześniej się z czymś takim nie spotkałem. Skąd się to autorowi wzięło?
Z całego dzieła tchnie wyraźna krytyka klasy średniej, a jeszcze bardziej wyższej, i nie bez zdziwienia doczytałem, że powieści Dickensa były uznawane przez Karola Marksa za źródło prawd politycznych i społecznych. I Dickens, i Marks, pewnie się w grobach przewracają widząc, że dysproporcje między najbogatszymi a najbiedniejszymi po wiekach wciąż rosną, osiągając obecnie wielkości w XIX wieku niewyobrażalne w najczarniejszych scenariuszach.
Reasumując – jeśli nie macie czasu, nie bierzcie się za „Davida Copperfielda”. Jest jak obraz wielkiego malarza, a nie jak mem z netu. Nie bez kozery w dobrych galeriach przed wielkimi dziełami ustawia się często ławeczki, by można obrazy kontemplować, by poświęcić im czas. I takim genialnym obrazem tworzonym literami w wyobraźni czytelnika jest opowieść o życiu Davida. Polecam gorąco
źródło: https://klub-aa.blogspot.com
„David Copperfield” (1850) miał być moim drugim czytelniczym spotkaniem z prozą Charlesa Dickensa (1812-1870),angielskiego powieściopisarza uznawanego za jedno z najlepszych piór w historii literatury. Pierwszym była „Opowieść o dwóch miastach”, która mnie zachwyciła. Do poznania „Davida…” wybrałem wydanie audio Zakładu Nagrań i Wydawnictw Związku Niewidomych na podstawie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo drugi mój audiobook. Słuchało się fantastycznie za sprawą lektora Radosława Krzyżowskiego. Rewelacja. Nigdy nie obejrzałam żadnej filmowej wersji tej książki, zatem nie znałam losów bohatera. Treść niczym nie zaskakuje, ale to, co było dla mnie najbardziej wartościowe, to język, jakim posługują się bohaterowie. Wyraźnie zróżnicowany w stosunku do każdego z bohaterów, co doskonale podkreślił lektor.
Warto było poznać "Davida Copperfielda" w takiej postaci. Audiobook pochodzi ze stron darmowych audiobooków.
Gorąco polecam.
To drugi mój audiobook. Słuchało się fantastycznie za sprawą lektora Radosława Krzyżowskiego. Rewelacja. Nigdy nie obejrzałam żadnej filmowej wersji tej książki, zatem nie znałam losów bohatera. Treść niczym nie zaskakuje, ale to, co było dla mnie najbardziej wartościowe, to język, jakim posługują się bohaterowie. Wyraźnie zróżnicowany w stosunku do każdego z bohaterów, co...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrąci myszką jak diabli, ale ma swój urok. Ta spokojna XIX wieczna narracja i moralizatorska konwencja i rozkoszna naiwność to balsam na skołatane nerwy człowieka XXI w. Liczyłem na więcej szczegółów życia dorosłego Copperfielda... szkoda, że Dickens nie napisał tego jako dwutomówki, a może i trylogii.
Trąci myszką jak diabli, ale ma swój urok. Ta spokojna XIX wieczna narracja i moralizatorska konwencja i rozkoszna naiwność to balsam na skołatane nerwy człowieka XXI w. Liczyłem na więcej szczegółów życia dorosłego Copperfielda... szkoda, że Dickens nie napisał tego jako dwutomówki, a może i trylogii.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to