Ostateczny argument

Finałowy tom wiernie podtrzymuje klimat całej serii, oferując satysfakcjonujące domknięcie historii bez uciekania się do łatwych, szczęśliwych zakończeń. To opowieść raczej dla tych, którzy cenią konsekwencję i realizm losów bohaterów niż klasyczne happy endy. Na czytelników czekają epickie bitwy, zaskakujące zwroty akcji oraz wreszcie rozwiązanie długo budowanego spisku. Największe wrażenie ponownie robi jednak kunszt autora w kreowaniu wielowymiarowych postaci, które niosą tę historię od początku do końca.

Finałowy tom wiernie podtrzymuje klimat całej serii, oferując satysfakcjonujące domknięcie historii bez uciekania się do łatwych, szczęśliwych zakończeń. To opowieść raczej dla tych, którzy cenią konsekwencję i realizm losów bohaterów niż klasyczne happy endy. Na czytelników czekają epickie bitwy, zaskakujące zwroty akcji oraz wreszcie rozwiązanie długo budowanego spisku....

Bardzo satysfakcjonująca, bardzo równa seria. Świata Abercrombie odkrył na tyle, żeby chciało się do niego wracać, jednak to bohaterami cała historia stoi. Nakreślić tyle różnych charakterów, a przy tym nie dać żadnemu z nich zblednąć przez całą historię to spory wyczyn pisarski. Choć gdzieś tli się nadzieja w tym mocno ponurym świecie to jedynym wygranym - jakby nie patrzeć - jest na samym końcu czytelnik. Niesamowite jest to w jakich miejscach autor zostawia bohaterów. Dzięki temu czuć domknięcie, a pojawienie się ich w kolejnych częściach nie będzie wymuszone.

Bardzo satysfakcjonująca, bardzo równa seria. Świata Abercrombie odkrył na tyle, żeby chciało się do niego wracać, jednak to bohaterami cała historia stoi. Nakreślić tyle różnych charakterów, a przy tym nie dać żadnemu z nich zblednąć przez całą historię to spory wyczyn pisarski. Choć gdzieś tli się nadzieja w tym mocno ponurym świecie to jedynym wygranym - jakby nie...

Świetna seria, choć ta część trylogii podobała mi się najmniej - finałowa bitwa mało mnie porwała, a zakończenie nie było zaskakujące. Mam jedynie nadzieję, że w kolejnych książkach będą chociaż pobieżnie zawarci ci sami bohaterowie, bo bardzo ich polubiłam i smutno byłoby rozstać się z nimi na zawsze.

Świetna seria, choć ta część trylogii podobała mi się najmniej - finałowa bitwa mało mnie porwała, a zakończenie nie było zaskakujące. Mam jedynie nadzieję, że w kolejnych książkach będą chociaż pobieżnie zawarci ci sami bohaterowie, bo bardzo ich polubiłam i smutno byłoby rozstać się z nimi na zawsze.

Prawdopodobnie to najlepsza książka z gatunku fantastyki, jaką przeczytałem w życiu.

Jednakże z uwagi na okrutne, niewybaczalne rozwiązania fabularne i palący, wciąż utrzymujący się gniew niezadowolonego czytelnika - powstrzymam się od komentarza.

Prawdopodobnie to najlepsza książka z gatunku fantastyki, jaką przeczytałem w życiu.

Jednakże z uwagi na okrutne, niewybaczalne rozwiązania fabularne i palący, wciąż utrzymujący się gniew niezadowolonego czytelnika - powstrzymam się od komentarza.

jeśli wolisz
- cukierkowe postacie
- naiwną fabułę
- infantylnych i pompatycznych bohaterów i ich zachowania rodem z gimnazjum
...
to masz do wyboru 90% reszty fantasy
ale nie Abercrombiego i jego Pierwsze Prawo (zresztą Diabły też).
Samo mięso a w dodatku tak napisane, że nie można się oderwać.
Wg mnie TOP 3 fanasty ever

jeśli wolisz
- cukierkowe postacie
- naiwną fabułę
- infantylnych i pompatycznych bohaterów i ich zachowania rodem z gimnazjum
...
to masz do wyboru 90% reszty fantasy
ale nie Abercrombiego i jego Pierwsze Prawo (zresztą Diabły też).
Samo mięso a w dodatku tak napisane, że nie można się oderwać.
Wg mnie TOP 3 fanasty ever

Trzecia część - podobnie jak poprzednie - bardzo dobra, autor ciekawie domknął opowieść, wszystkie trzy splecione historie mają swój koniec, ale - co bardzo mi się podoba w twórczości Abercrombie - nie ma tu Hollywood'zkiego zakończenia, jest europejskie naturalistyczne kino, które stawia na jakość; jeśli ktoś lubi Stevena Ericsona, Davida Gemmela czy Feliksa Kresa polecam: to raczej zwykły i brutalny świat, w tej części ciekawie rozwija się postać maga Bayaza, dodatkowo interesująco wygląda historia na dalekiej Północy... na pewno będę czytać inne powieści autora

Trzecia część - podobnie jak poprzednie - bardzo dobra, autor ciekawie domknął opowieść, wszystkie trzy splecione historie mają swój koniec, ale - co bardzo mi się podoba w twórczości Abercrombie - nie ma tu Hollywood'zkiego zakończenia, jest europejskie naturalistyczne kino, które stawia na jakość; jeśli ktoś lubi Stevena Ericsona, Davida Gemmela czy Feliksa Kresa polecam:...

Kolejna część przygód naszych bohaterów i jedyny minus to zakończenie trochę słabe.

Kolejna część przygód naszych bohaterów i jedyny minus to zakończenie trochę słabe.

Rozumiem zachwyty nad trylogią Pierwszego Prawa, ale dla mnie przejście przez trzeci tom było katorgą. Bardzo dużo zażenowania, bardzo mało satysfakcji.

A najgorsze jest to, że wszystko co czytamy jest skomplikowana intrygą Bayaza, służącą temu, żeby mógł sobie zabić kilkudziesięciu żerców. Czyli nic nie ma sensu, wszystko jest beznadziejne. Ależ mi wielka literatura.

Rozumiem zachwyty nad trylogią Pierwszego Prawa, ale dla mnie przejście przez trzeci tom było katorgą. Bardzo dużo zażenowania, bardzo mało satysfakcji.

A najgorsze jest to, że wszystko co czytamy jest skomplikowana intrygą Bayaza, służącą temu, żeby mógł sobie zabić kilkudziesięciu żerców. Czyli nic nie ma sensu, wszystko jest beznadziejne. Ależ mi wielka literatura.

Świetna książka, ale słabe zakończenie. Na szczęście są kolejne części, bo jakby to był finał czułbym się dość zawiedziony.

Świetna książka, ale słabe zakończenie. Na szczęście są kolejne części, bo jakby to był finał czułbym się dość zawiedziony.

Godne zwieńczenie trylogii, które zaskakuje i kompletnie przetasowuje praktycznie całą dotychczasową wiedzę czytelnika o źródłach wydarzeń, intencjach oraz rolach bohaterów, jakie mieli do odegrania w planie stojących za kurtyną demiurgów wydarzeń wstrząsających światem "Pierwszego prawa". Nie chodzi jednak tylko o to, że Abercrombie igra tutaj z toposami i przełamuje stereotypy charakteryzujące większość literatury fantasy. Powieść tę - podobnie jak pozostałe z cyklu - chłonie się również ze względu na pięknie zniuansowanych bohaterów, którzy w finałowym tomie zostają umieszczeni w miejscach i sytuacjach zupełnie nieoczywistych, zachowując się w sposób sprawiający, że ostatecznie niemal każdego z nich trudno jednoznacznie zaklasyfikować do grona postaci pozytywnych lub negatywnych, podobnie jak ich uczynki i intencje.

Jakby było mało, do grona tych "ukochanych" bohaterów dołączają nowi, których wpływ na bieg wydarzeń okazuje się kluczowy i którzy - równie szybko jak postacie znane z "Ostrza" i "Nim zawisną" - wskakują na listę ulubionych bohaterów literatury fantasy (jak "szalony" góral Crummock-i-Phail i wojownicza czeredka jego dzieciaków). Choć pewne rozwiązania fabularne mogą budzić rozczarowanie - nie ze względu na sposób ich poprowadzenia, lecz z powodu tego, co przydarza się niektórym z ulubionych bohaterów; ot, wewnętrzny sprzeciw czytelnika, który życzy im lepszego losu niż ten ostatecznie im przypisany - to fabularnie wszystko pięknie się tu splata. Większość białych plam zostaje wypełniona, niedomówienia wyjaśnione, a wszystkie trybiki historii wskakują na swoje właściwe miejsca, spinając całość efektowną klamrą.

Z innych rzeczy, które z mojej perspektywy wydają się szczególnie godne polecenia, warto wymienić fakt, że Abercrombie stworzył lore i mitologię mające sens, ale nieprzesadnie - jak to często bywa w gatunku - przekombinowane, pozbawione wyraźnej linii podziału na dobro i zło, również w sferze sił wyższych, magicznych i nadnaturalnych. Ci "dobrzy" sięgają po niecne i bezwzględnie brutalne praktyki w imię tak zwanego "większego dobra", a motywacje "złych" bytów nadnaturalnej proweniencji niekiedy wcale nie są pozbawione racji.

Podobnie jak w przypadku poprzednich tomów, także i tutaj narracja oraz styl są na tyle plastyczne i sugestywne, że przed oczami czytelnika krystalizują się obrazy - często z brutalną dosadnością, gdy w grę wchodzą sceny bitewne, ociekające posoką krwi, bryzgającymi mózgami i odcinanymi kończynami - które aż proszą się o przeniesienie na ekran w formie filmowej superprodukcji. Tym bardziej żal, że taka adaptacja wciąż nie powstała. Finałowa część książki to prawdopodobnie najlepiej opisane oblężenie quasi-średniowiecznego miasta, jakie kiedykolwiek czytałem - i to nie tylko w obrębie literatury fantastycznej.

Całą trylogię gorąco polecam. Notabene, cenię też to, że Abercrombie nie rozpisuje swoich opowieści na kilkunasto- czy kilkudziesięciotomowe cykle, lecz zgrabnie zamyka je w stand-alone'ach i trylogiach. Sam tymczasem zacieram ręce, bo przede mną trzytomowa kontynuacja - "Epoka obłędu" - z nowymi bohaterami i akcją rozgrywającą się dziesięciolecia po wydarzeniach z "Pierwszego prawa". Polecam!

Godne zwieńczenie trylogii, które zaskakuje i kompletnie przetasowuje praktycznie całą dotychczasową wiedzę czytelnika o źródłach wydarzeń, intencjach oraz rolach bohaterów, jakie mieli do odegrania w planie stojących za kurtyną demiurgów wydarzeń wstrząsających światem "Pierwszego prawa". Nie chodzi jednak tylko o to, że Abercrombie igra tutaj z toposami i przełamuje...