Ostrze

„Republika złodziei” to trzeci, finałowy tom trylogii o Locke’u Lamorze — i choć trudno nie czuć żalu, że historia dobiega końca, to ocena książki wynika przede wszystkim z jej treści. Poprzeczka po dwóch poprzednich częściach była ustawiona bardzo wysoko i widać, że tym razem tempo akcji jest nieco wolniejsze. Miejscami pojawiają się dłużyzny, a narracja częściej niż wcześniej cofa się do przeszłości, wyraźnie nawiązując i rozwijając wątki z pierwszego tomu. To sprawia, że konstrukcyjnie książka jest połączeniem dalszego ciągu opowieści z „Niecnych dżentelmenów” i osobnej historii trzeciego tomu. W porównaniu z „Na szkarłatnych morzach” — które stawiało bardziej na jednolitą, pełną dynamiki fabułę — tutaj większy nacisk położono na retrospekcje i pogłębianie relacji między bohaterami. Dla jednych będzie to zaletą, dla innych elementem, który spowalnia odbiór. Mimo tego trudno odmówić powieści wielu mocnych stron: świetnie prowadzonych dialogów, charakterystycznego humoru, dopracowanych emocji i konsekwentnego domknięcia historii. Finał jest satysfakcjonujący, zaskakujący i dobrze osadzony w całej opowieści — zdecydowanie warto dotrzeć do ostatnich stron i przeżyć to zakończenie. Podsumowując: to może nie najbardziej dynamiczna część trylogii, ale wciąż bardzo dobra, ważna i godna domknięcia całej historii. Dla fanów serii — lektura obowiązkowa i piękne pożegnanie z bohaterami.

Jeden z moich ulubionych filmów w całej historii kina to nagrodzone licznymi oscarami „Żądło” z R. Redfordem oraz P. Newmanem, osadzona w międzywojennej Ameryce opowieść o grupie inteligentnych i sympatycznych oszustów, którzy dokonują skomplikowanego przekrętu, by „oskubać” z grubszej forsy potężnego i bezwzględnego gangstera i zemścić się w ten sposób za śmierć jednego z ich przyjaciół, którego kazał zamordować. Czytając pierwszą część „Kłamstw” nie mogłem oprzeć się wrażeniu, iż mamy do czynienia z „Żądłem” w wersji fantasy. S. Lynch bardzo mocno wzoruje się na wspomnianym filmie, a kolejne posunięcia i manewry bohaterów naśladują poczynania bohaterów „Żądła”. Nic w tym zresztą złego, bo dlaczego nie skorzystać z dobrych wzorów, doprawiając je własną inwencją? W kolejnych częściach Autor wypływa na głębsze wody, a zamierzony i przeprowadzany przez gang Niecnych Dżentelmenów przekręt okazuje się niewiele znaczącym dodatkiem do szerszej intrygi, ogniskującej się na zemście i walce o władzę, w którą to intrygę nasi bohaterowie zostają bez własnej woli wciągnięci. I tutaj pojawiają się problemy. O ile wzorując się na „Żądle” S. Lynch przedstawiał wydarzenia logicznie i konsekwentnie, o tyle poruszając się samopas na wyższych poziomach komplikacji traci częściowo te walory. W kilku kluczowych punktach fabuły (a i w paru mniej znaczących) rozwój wydarzeń jest mocno naciągany i nielogiczny. Układają się one w sposób bardzo dla głównego bohatera korzystny, sprzeczny jednak ze zdrowym rozsądkiem. Ewentualnie raz jeden mogło mu w ten sposób dopisać szczęście, albo też przeciwnicy (na ogół wysoce inteligentni) popisali się akurat wyjątkową niefrasobliwością, by nie powiedzieć głupotą. Ale kilka razy z rzędu, to już przesada. Odniosłem wrażenie, że Autor tak wysoko zawiesił poprzeczkę, że nie znalazł już logicznego sposobu pokonania jej przez swoich bohaterów. I jako kreator świata oraz zachodzących w powieści wydarzeń, poszedł na skróty. Odczułem z tego powodu wyraźne nieusatysfakcjonowanie. Powyższe uwagi opisują jedyny w moich oczach mankament powieści. Dalej już same superlatywy. Wartka, wciągająca akcja, żywe, jędrne dialogi, udane kreacje bohaterów, którzy potrafią wzbudzić zarówno sympatię jak i zdecydowaną antypatię, nie brakuje też postaci nie do końca jednoznacznych. Najbardziej urzekła mnie jednak kreacja samego powieściowego świata. Niby nic szczególnie oryginalnego, coś w rodzaju renesansowych Włoch (miasto Camorra wydaje się być wzorowane na Wenecji), w tle inne kraje ówczesnej Europy (np. Niemcy), wspomnienia o dawno upadłym imperium (oczywiście rzymskim) itp. Wszystko to jednak podane z olbrzymią swadą i rozmachem, nasycone niezliczoną ilością szczegółów, będących często bardzo oryginalnymi dodatkami Autora, którymi na każdym niemal kroku sypie niczym z rogu obfitości, tryskając kolejnymi, niebanalnymi pomysłami wzbogacającymi i tak już rozbudowany sztafaż powieściowego uniwersum. Powieść godna polecenia, wyróżnia się na tle „taśmowej produkcji” wielu Autorów fantasy.

Jestem naprawdę zszokowany, że Opowieści z meekhańskiego pogranicza przebiły (dla mnie) Wiedźmina pana Sapkowskiego. Pan Robert M. Wegner pisze tak cudownie! Od genialnych opowiadań pełnych bólu, znoju, genialnej batalistyki („Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami”) przechodzimy do dworskich, dusznych, przybijających opowiadań, jak „Szkarłat na płaszczu” i „Ponieważ kocham cię nad życie”, które wezmą cię w prasę i całkowicie zmiażdżą emocjonalnie. Najlepsze polskie fantasy (w mojej opinii). Jeśli macie ochotę dłużej posłuchać o tej cudownej książce, to gorąco zachęcam do skorzystania z linku poniżej: Miłego dnia lub wieczorka ❤️

Powieść utrzymuje klimat pierwszego tomu, oferując epickie bitwy osadzone w spokojniej rozwijanej fabule, która stawia bardziej na atmosferę niż na nagłe zwroty akcji. Największą siłą książki pozostają bohaterowie oraz charakterystyczne pióro autora, bo to właśnie dla nich śledzi się kolejne rozdziały. Historia rozwija się niespiesznie i nagradza cierpliwego czytelnika zamiast szokować spektakularnymi wydarzeniami. To zdecydowanie lektura dla osób już zaznajomionych z serią, wymagająca skupienia i dobrej pamięci. Warto robić notatki, ponieważ autor nie przypomina wydarzeń z poprzednich części.

Rothfuss po raz kolejny pokazuje geniusz. Styl pisarza sprawia że nie miałem ochoty przestać czytać i po każdym rozdziale mówiłem "no dobra, jeszcze jeden". Brak dłużyzn, unikanie rozległych opisów miejsc, książka jest podzielona na wiele "małych" momentów zamiast jak zazwyczaj w książkach na kilka dużych z fillerami pomiędzy nimi. Najsłabszym punktem podobnie jak w tomie 1 są wydarzenia z czasu teraźniejszego, na szczęście nie zajmują zbyt wiele stron więc można je traktować jako odsapnięcie od opowiadanej historii. Znowu najjaśniejszym punktem jest akcja dziejąca się na/w okolicach Uniwersytetu (gdzie mamy skojarzenia z Harrym Potterem - ze znacznie lepszą wersją HP), gdy bohater wyrusza w droge jest ciut gorzej. No i mamy ponad połowę trylogii za sobą a dalej nie wiadomo zbyt wiele o antagoniście/antagonistach serii, zamiast tego dostajemy coś w rodzaju - używając terminologii z gier - misji pobocznych, co nie jest zarzutem ale po prostu mam nadzieje że autor potem da rade to w sensowny sposób zakończyć jak wszystko sobie zostawi na ostatni tom :) A patrząc na date wydania ostatniej książki można sie domyślać że ma z tym problem.

Finałowy tom wiernie podtrzymuje klimat całej serii, oferując satysfakcjonujące domknięcie historii bez uciekania się do łatwych, szczęśliwych zakończeń. To opowieść raczej dla tych, którzy cenią konsekwencję i realizm losów bohaterów niż klasyczne happy endy. Na czytelników czekają epickie bitwy, zaskakujące zwroty akcji oraz wreszcie rozwiązanie długo budowanego spisku. Największe wrażenie ponownie robi jednak kunszt autora w kreowaniu wielowymiarowych postaci, które niosą tę historię od początku do końca.

Kolejny tom i kolejne mocno mieszane uczucia. Kibicujemy komuś, komu nie powinniśmy. Ale z drugiej strony, czy nie rozumiemy jego pobudek? Ciągle mam poczucie winy, gdy Jorgowi udaje się złamać kolejną granicę, ale gdy mu zagraża realna katastrofa z zapartym tchem czekam jak rozwiąże kolejny problem - wydawałoby się - nie do przeskoczenia. A z plusów, Mina jest idealna dla naszego bohatera, naprawdę mam nadzieję, że to się skończy wieloletnią (?), szcześliwą (?) podróżą we dwoje. Mimo, że za chiny ludowe nie widzę w naszym ambitnym dowódcy materiału na męża i ojca.

„Obietnica krwi” uderza z siłą wystrzału z muszkietu, wrzucając czytelnika w świat, gdzie korony upadają z hukiem, a magia nierozerwalnie wiąże się z zapachem spalonego prochu. Zamiast mozolnego budowania napięcia, akcja startuje od krwawego przewrotu stanu. Marszałek polny Tamas obala monarchę, gilotynuje arystokrację i próbuje ulepić republikę z chaosu, podczas gdy sąsiednie mocarstwa tylko czekają, aż nowa władza potknie się o własne nogi... Ciekawym walorem tej historii stanowi unikalny system magii. Elitę stanowią magowie prochowi – żołnierze zażywający proch strzelniczy niczym stymulant, by wyostrzyć zmysły i siłą woli zakrzywiać trajektorię kul w locie. Nadaje to starciom trochę takiej filmowej dynamiki, w której snajper potrafiący posłać pocisk na kilometr przez środek burzy robi większą robotę niż cały zastęp rycerzy. Fabuła zręcznie żongluje trzema perspektywami. Śledzimy losy zmęczonego marszałka, który woli walkę od polityki; jego syna, wybitnego strzelca zmagającego się z traumą oraz Adamața – detektywa z fotograficzną pamięcią. Ten ostatni wnosi do książki noir-owy klimat, tropiąc zdrajców w mrocznych zaułkach płonącego miasta. Mimo, że początek cyklu bywa momentami kanciasty, fabuła pędzi od pierwszej strony. Relacje między bohaterami wydają się czasem uproszczone, a postacie kobiece mogłyby dostać więcej miejsca, jednak klimat rewolucji przemysłowej wymieszanej z magią skutecznie to nadrabia. Powstała brudna, męska przygoda, w której stare bóstwa budzą się tylko po to, by przekonać się, że świat nauczył się już obsługiwać armaty.....

W sumie bardzo podobna jakościowo jak i poprzednie dwa tomy. Jest wreszcie trochę więcej akcji i zmiany otoczenia. Wszystko może i nie pasuje do siebie idealnie, ale i tak czyta się wyśmienicie. Szkoda, że na razie trzeba się zatrzymać i czekać nie wiadomo do kiedy z kolejną częścią :/ Daję 9, bo poprzednie oceniłem na 8, a jednak seria jest jedną z moich ulubionych. Postaci, klimat i lekkość pióra wg mnie na to zasługuje. Ach, no i cała te seria jest irytująca - myślę, że wiecie o czym mówię :)

Niestety nie do końca fabuła mnie porwała. Niby wszystko jest skomplikowane intrygi, ciekawe tło, wiele dramatycznych wydarzeń, niezłe tempo akcji, barwne postacie. Jednak nie przemawiają do mnie motywy działania bohaterów , które najczęściej są tak złożone ze jak dla mnie nieprzekonywujące. Na przykład sprawa zamordowania Ciosowego przez Wilka, ma to niby umożliwić zbudowanie Zakonu od nowa ale bardzo jet to pokrętne tłumaczenie. Rozumiem że są całkiem odmienne gusty.

Dawno się tak dobrze nie bawiłam w świecie fantasy. Jest tu wszystko, czego w tym gatunku szukam, sympatyczni, niepokonani bohaterowie walczący o słuszną sprawę, fantastyczne stwory, przepiękne lub budzące grozę krainy, motyw wędrówki, zaskakujące zwroty akcji, a to wszystko z dużą dawką inteligentnego żartu. Serdecznie polecam.

Jeśli ktoś lubi Conana barbarzyńcę i brutalny świat fantazy osadzony w realiach epoki żelaza na wyspie brytyjskiej to niech sięga w ciemno po tą serię.. jak sam autor napisał jjego fascynacja epoką żelaza, czasu z przed najazdu Rzymian spowodowała że napisał tą powieść. Doskonale go rozumiem gdyż jadąc w jakieś miejsce historyczne też się zastanawiam jak ludzi żyli, co ich cieszyło czym się zajmowali. Tutaj mamy pokazany świat brutalny ale i bardzo ciekawy, bohaterowie są interesujący, mają marzenia , kochają się i nienawidzą, walczą ale i żyją codziennymi troskami. Są źli i dobrzy, jest też magia Druidów , chociaż momentami słuchając nie mogłam się powstymac od śmiechu bo niezmiennie kojarzyło mi się z komiksem Asterix i Obelix , szczególnie określenie na Teutatesa 😆. Ta książka to nie jest miła baśń ale dość brutalna opowieść, czasem zbyt brutalna no ale pewnie życie takie wówczas było ? Polecam i zaraz sięgam po kolejny tom. Audiobook super 👌

Epicka opowieść o wojnie. Sięgnęłam po tą powieść, gdyż miałam ochotę na lekką, zabawną historię fantasy (taką opinię przeczytałam gdzieś na polecanych forach). Jak ławo się domyślić, książka nie okazała się ani lekka, ani zabawna - jednak na pewno nie był to czas stracony - ten gatunek bardziej określiłabym jako 'heroic fantasy'. Jeśli lubisz klimaty w stylu "Gry o tron", to ta książka Cię zachwyci. Jest tu wszystko, co potrzeba do stworzenia takiego dzieła: rozbudowana fabuła, wiele przeplatających się wątków, liczni bohaterowie. Początkowo ławo się pogubić, potem lektura wciąga czytelnika w świat konfliktów zbrojnych, polityki, intryg i rozgrywek, pomiędzy ludźmi, bogami oraz innymi istotami ze świata fantasy. Jedyny niewielki minus (przypuszczalnie za sprawą tłumacza), który mi osobiście przeszkadzał, to określenie 'grota' w odniesieniu do źródła mocy. Moim zdaniem słowo to w języku polskim nie bardzo pasuje i nie oddaje w pełni pierwotnego znaczenia - już bardziej pasowałyby kanały lub właśnie źródła - ale to tylko moja subiektywna ocena, która nie ma wpływu na całokształt. Podsumowując, książka jest warta przeczytania.

Zdecydowanie najtrudniejsza książka jaką miałam przyjemność wysłuchać. I przyznam szczerze, że czytałam opinie, że sam początek trudny, że nie wiadomo o co chodzi… że człowiek zostaje wrzucany w ten świat z tymi wszystkimi gadżetami, nazewnictwem i wiedząc to to i tak dwa razy ją odkładam ale coś mnie jednak ciągnęło do niej. Cały czas słyszałam, że w końcu mi „kliknie” i tak! kliknęło i pochłonął mnie ten świat do reszty. Cały ten świat, kultura, magia i wszystko co jest dookoła jest tak bogate ale jednocześnie na swoim miejscu, nie przesadzone. Jedna z trudniejszych ale i najcudowniejszych książek! Moją ulubioną pistacją jest tutaj Kaladin, może jest to spowodowane tym, że jego tutaj jest najwięcej, najwięcej z przeszłości. Na końcu muszę przyznać zyskuje też Dalinar. Miałam zrobić sobie przerwę między pierwszą a drugą częścią ale nie dam rady ☺️ od razu MUSZĘ wziąć się za drugą.

Przeżyłam z nią rollercoaster emocji a ostatnie 100-150 stron połamało mi serce. Czytałam to bardzo długo i chyba przez to nie do końca mogłam połapać się w systemie magicznym i ogólnie świecie, a to jest naprawdę mocna część tej książki. Niesamowite, że ktoś wymyślił coś takiego.

Brian McClellan w swojej kontynuacji losów Magów Prochowych udowadnia, że potrafi utrzymać tempo narzucone w debiucie, a nawet znacznie je podkręcić. „Krwawa kampania” to powieść, w której echa wystrzałów muszkietowych mieszają się z dymem politycznych intryg, tworząc obraz wojny brudnej, logistycznie skomplikowanej i emocjonalnie wyczerpującej. Autor nie daje swoim bohaterom taryfy ulgowej; rzuca ich w wir wydarzeń, które testują nie tylko ich nadprzyrodzone zdolności, ale przede wszystkim hart ducha. W centrum opowieści stoi marszałek Tamas, który zamiast spektakularnych zwycięstw, musi zmierzyć się z brutalną rzeczywistością odwrotu przez terytorium wroga. To właśnie tutaj McClellan błyszczy najbardziej, pokazując, że w militarnej fantasy równie ważne co magia, są zapasy amunicji, głód żołnierzy i ciężar dowodzenia. Równolegle śledzimy losy Taniela, który po starciu z siłami boskimi staje się cieniem dawnego bohatera. Dopełnieniem całości jest wątek inspektora Adamata, który w dusznych zaułkach stolicy odkrywa, że zdrada bywa groźniejsza niż armia Kez. McClellan mistrzowsko splata te trzy perspektywy, dbając o to, by czytelnik ani przez chwilę nie poczuł znużenia. Finał tej historii to gorzka refleksją nad lojalnością, która w obliczu upadającego starego porządku staje się towarem równie deficytowym, co proch na pierwszej linii frontu...

Kontynuuję moją przygodę z Imperium Meekhańskim i po świetnie przyjętym przeze mnie pierwszym tomie, czas przyszedł na kontynuację, czyli "Wschód-Zachód", który według wielu (a także według mnie) jest tomem jeszcze lepszym od już świetnego poprzednika. Zatem tak - sięgając po "Wschód-Zachód". wiedziałem, że będę miał do czynienia z Fantastyką przez duże "F", jednak na żadnym etapie lektury, nawet tuż po skończeniu "Północy-Południa" nie spodziewałem się, że to wspomniane "F" będzie aż tak duże. "Wschód-Zachód" to bowiem przykład zbioru opowiadań, który chwyta czytelnika za serce od pierwszych stron i nie wypuszcza ze swych objęć nawet po skończonej lekturze. Jestem wręcz zaszczycony, że mogłem zapoznać się z tą lekturą, a moje polskie serduszko wypełnione jest po brzegi najprawdziwszą dumą, że my Polacy możemy pochwalić się całemu światu czymś więcej niż tylko "Wiedźminem" Sapkowskiego (który w moim odczuciu wypada na tle tekstów Wegnera trochę gorzej - ale to moja osobista opinia). Z resztą poprzedni tom, czyli "Północ-Południe" już ustawił bardzo wysoko poprzeczkę, będąc naprawdę udanym i świetnie poprowadzonym zbiorem opowiadań. Jednak w przeciwieństwie do "Wschodu-Zachodu" znalazły się tam opowiadania, które wypadałby ciut gorzej na tle tych najlepszych opowiadań ze zbioru. Tu tak nie ma. We "Wschodzie-Zachodzie" mamy do czynienia z opowiadaniami na stałym poziomie mocarności, a zaangażowanie, które nam towarzyszy w trakcie lektury nie spada nawet na krótki moment. To co dla mnie osobiście niezwykłego jest w tym zbiorze to fakt, iż "Wschód-Zachód" łączy w sobie specyficzne uczucie obcowania z czymś zupełnie nowym i oryginalnym oraz uczucie nostalgicznego powrotu do czegoś co już kiedyś posmakowaliśmy i za czym tęsknimy. W największej mierze czułem to w trakcie lektury drugiej części zbioru, czyli "Zachodu", gdzie towarzyszymy młodemu złodziejaszkowi Altsinowi po portowym miasteczku Ponkee-La - miałem wtedy wspaniałe poczucie powrotu do innego fantastycznego miasta u boku innego charyzmatycznego bohatera, a mianowicie do Camorry i Locke'a Lamorry z "Kłamstw Locke'a Lamorry" Scotta Lyncha. I mimo, że to są oczywiście dwie różne książki to cudownie było móc ponownie przenieść się w podobny i naprawdę wspaniały klimat prawdziwej opowieści łotrzykowskiej z krwi i kości. Przenosząc się zaś na "Wschód" towarzyszymy dzielnej wojowniczce Kailean, która służąc Imperium, tak naprawdę czyni to by bronić swoją rodzinę - zarówno tę z krwi, jak i tę, którą sobie wybrała w trakcie podróży przez stepy. Pomimo podróży wraz z nią przez wielkie i bezkresne stepy to właśnie część poświęcona "Wschodowi" jest tą bardziej kameralną i wolniejszą. Robert M. Wegner sprawnie lawiruje pomiędzy pełnym akcji Militarnym Fantasy, a cichą i kameralną opowieścią o poświęceniu i rodzinie, prezentując nam hipnotyzującą historię, przez którą dosłownie mknie się w zawrotnym tempie i jednocześnie, przy której chciałoby się zostać jak najdłużej i pokontemplować. Podobnie z resztą jak ze wspomnianym Altsinem - ten bohater łączy w sobie cechy ulicznych cwaniaczków i złodziejaszków (których tak przecież uwielbiamy w Fantasy) oraz cechy odważnych i honorowych rycerzy, którzy w swoim zazwyczaj krótkim życiu kierują się przede wszystkim złożonymi przysięgami, honorowymi obietnicami i potrzebą pomszczenia przyjaciół. Mimo ciasnych i ciemnych uliczek Ponkee-La to właśnie paradoksalnie "Zachód" jest tą bardziej pompatyczną historią pełną intryg i złożonej polityki, gdzie nikt nie jest bezpieczny, za to każdy może przynajmniej postarać się wyjść ze zdobycznym łupem. Na zakończenie jeszcze powiem, że to co również odróżnia "Wschód-Zachód" od "Północ-Południe" to fakt, iż ten pierwszy stanowił w miarę zamknięty tom. Tutaj natomiast akcja nabiera tempa, a wątki zaczynają się zazębiać i prezentować nam o wiele większą i bardziej skomplikowaną opowieść, która doprowadza nas do finału, po którym po prostu trzeba sięgnąć po trzeci tom - inaczej się po prostu nie da. Nic tylko czytać - do czego serdecznie Was zachęcam. Jeśli spodobało Ci się co tu napisałem to zapraszam na mojego Instagrama (kulturiada) po więcej recenzji i ciekawostek ze świata kultury, będę niezwykle wdzięczny za każdy rodzaj wsparcia :) https://www.instagram.com/kulturiada/

Podnoszę ocenę o punkt tylko za to, że chyba jeszcze nigdy nie miałam do czynienia z takim głównym bohaterem. A to się teraz prawie mi nie zdarza. Historia jest przedziwna i trudno przewidzieć cokolwiek. Z jednej strony jesteśmy przyzwyczajeni do kibicowania, ale Jorg.. Czasem naprawdę nie wiem czy to dobrze, że wygrywa...albo przegrywa;) Mam kolejne tomy, więc od razu zaczęłam drugi, ale aż boję się, do czego dotrzemy z naszym pro(?)tagonistą.

Fabuła / Zwroty akcji 9/10 Bohaterowie 7/10 Świat Przedstawiony 9/10 Narracja / Styl / Humor 7/10 Przesłanie / Problematyka 8/10 Klimat / Subiektywne odczucia 7/10 PODSUMOWUJĄC 8/10 Jakoś klimat i wątki Genebackis znacznie bardziej mnie interesują. No i brakowało mi tu jednak mojego edge-lorda Anomandera Rake'a

Wojska Świętej Wojny, dowodzone przez nowo mianowanych przywódców, rozpoczynają marsz. Oczy całego świata zwrócone są na gigantyczne masy przemierzające pogańskie ziemie. Ich jedynym celem jest dotarcie do świętego miasta Shimeh - za wszelką cenę. Richard Scott Bakker kontynuuje swoją mroczną, epicką opowieść – bez cienia wątpliwości spełnia obietnice złożone w poprzedniej książce. To niezwykłe, że napisanie drugiego tomu zajęło mu zaledwie około 2 lat. Historia jest tak gęsta i wielowątkowa, że ​​z pewnością wymagała skrupulatnej pracy. „Wojownik-Prorok” koncentruje się wokół trzech głównych tematów: Świętej Wojny, ludzi ją tworzących i epickich bitew. Zaczynając od pierwszego aspektu, trudno sobie wyobrazić ogromne armie i tłumy – setki tysięcy ludzi – przemierzające niezmierzone tereny, walczące, plądrujące i mordujące. Wszyscy po obu stronach są więźniami wojny, jej okrucieństwa i bezwzględności. Wydarzenia opisane w tej książce skłaniają do refleksji: czy cokolwiek z tego jest uzasadnione? Co popycha tych ludzi do unicestwiania całych plemion, miast i ich dziedzictwa kulturowego? W książce znajduje się wyraźne odniesienie do krucjat, choć nie mam wiedzy historycznej, która pozwoliłaby mi ocenić, na ile inspiracja pochodzi z prawdziwych wydarzeń, więc mogły mi umknąć pewne szczegóły. Po drugie, R. Scott Bakker ma talent do tworzenia wiarygodnych postaci z krwi i kości. Autor szybko pozbawia nas wszelkich złudzeń – postaci czarno-białe tutaj nie istnieją. Relacje między nimi obarczone są również demonami z przeszłości, ciężarem który los każ im w czasie teraźniejszym dźwigać na swoich barkach. Nie wdając się w spoilery, obserwujemy wzloty i upadki relacji Achamiana i Esmenet, machinacje Kellhusa, by przejąć kontrolę nad Świętą Wojną, szaleństwo Xeriusa, psychologiczne dylematy Cnauira. Wszystko to, otulone refleksjami filozoficznymi, tworzy wyjątkowe doświadczenie czytelnicze. Na koniec - bitwy. Nie byłoby przesadą nazwać tę książkę czystą fantastyką militarną. Bakker przedstawia nam co najmniej trzy główne bitwy, wszystkie szczegółowo opisane, momentami wręcz irytujące swoją przesadną szczegółowością. Książka ma świetne tempo, przeplatając melancholijne sceny z epickimi bitwami - wszystkie te elementy idealnie się ze sobą łączą. Same opisy bitew są zazwyczaj nieco zawiłe i niejasne. Bakker rzuca dziesiątkami różnych nazw plemion, rang itp., które są nieistotne dla samej fabuły. Założę się, że celem jest naśladowanie prawdziwej kroniki historycznej napisanej w anachronistycznym stylu, ale nie pomaga to w lekturze. Mimo to, brutalność samej wojny i wiele jej elementów (ach, oblężenie Caraskand…) zostały ukazane w znakomity sposób, co czyni tę książkę jedną z najlepszych powieści fantasy w historii.