Średniowieczna Europa

O trwającej aż dziesięć wieków epoce średniowiecza napisano już wiele. Jedni widzieli w niej wieki ciemne, inni zachwycali się osiągnięciami politycznymi i przeobrażeniami religijnymi ówczesnego świata. Do tych, którzy nieustannie badają wieki średnie należy Chris Wickham, autor książki „Średniowieczna Europa” z oferty Wydawnictwa RM, w tłumaczeniu Marcina Kowalczyka.

Autor tej pokaźnych rozmiarów publikacji jednocześnie identyfikuje się z innymi badaczami doby średniowiecza i zrywa z zaproponowanym przez nich schematem. Co prawda, podobnie jak oni, wskazuje w swej narracji momenty przełomowe w trakcie długiego trwania średniowiecza, ale wybiera je na zupełnie innych zasadach. Co i rusz podważa to, co w dyskursie historycznym powszechne i proponuje alternatywne interpretacje znanych epizodów z przeszłości. Budzi kontrowersje, gdy twierdzi, że Cesarstwo Rzymskie nie upadło, ale i ma wiele racji, kiedy wykazuje ciągłość tego państwa na przykładzie Bizancjum. Możemy się z Wickhamem nie zgadzać, możemy podążać wytyczonym przez niego szlakiem, ale w obu przypadkach docenić musimy polot, z jakim opowiada o średniowieczu, bo tę książkę można czytać godzinami.

Wickham stawia przed czytelnikiem wysokie wymagania, oczekując skupienia i gotowości do śledzenia wielowątkowej narracji. Swobodnie porusza się pomiędzy historią polityczną, społeczną i gospodarczą, nieustannie pokazując, że żadna z tych sfer nie funkcjonowała w oderwaniu od pozostałych. Szczególnie interesujące są fragmenty poświęcone kwestiom społecznym: przemianom struktur władzy lokalnej oraz relacjom między elitami a chłopstwem, które często bywają marginalizowane w bardziej klasycznych ujęciach epoki.

„Średniowieczna Europa” zachęca do rewizji utartych sądów i zerwania z pokutującymi wokół tej epoki stereotypami. To tytuł idealny dla pasjonatów historii, studentów tego kierunku i wszystkich tych, którzy chcą spojrzeć na średniowiecze w pogłębiony, odważny i wolny od schematów sposób.

O trwającej aż dziesięć wieków epoce średniowiecza napisano już wiele. Jedni widzieli w niej wieki ciemne, inni zachwycali się osiągnięciami politycznymi i przeobrażeniami religijnymi ówczesnego świata. Do tych, którzy nieustannie badają wieki średnie należy Chris Wickham, autor książki „Średniowieczna Europa” z oferty Wydawnictwa RM, w tłumaczeniu Marcina...

Zapraszam na recenzje :)

Zapraszam na recenzje :)

Z ciekawej serii "Sekrety historii" Wydawnictwa RM przeczytałam kolejną pozycję. Tym razem to "Średniowieczna Europa", w której Pan Chris Wickham zabiera nas w niesamowicie intrygującą podróż po tym kojarzącym się z brudem i zacofaniem okresie.
Chociaż coraz więcej wiemy o Średniowieczu, to mit brudu i zacofania ciągle ma się dobrze. A przecież każde czasy mają również swoje zalety. Przecież dzięki nim jesteśmy w stanie coraz bardziej się rozwijać, zmieniać coś na lepsze, udoskonalać. Nie ma raczej idealnych czasów, zawsze w każdym z nich znajdziemy jakieś niedociągnięcia.
Okazuje się też, że Średniowiecze nie było aż tak strasznym wiekiem a poza tym, to właśnie ten okres w historii stał się podwaliną współczesnej Europy.

Średniowiecze nie takie straszne wieki… Epoka kojarząca się z zacofaniem, brudem, Inkwizycją, płonącymi stosami, czarną magią. Historia, która stała się legendą, legenda, która stała się mitem. Ten mit utwierdził nas w przekonaniu, że nic dobrego z czasów średniowiecznych nie wyniknęło, a przecież to właśnie ten okres stał się fundamentem współczesnej Europy. Autor w sposób dość przystępny próbuje nam pokazać epokę średniowiecza przez burzliwe wydarzenia oraz przełomowe przemiany. Ten trwający tysiąc lat okres niezbyt chlubnie zapisał się w historii i ciągle wywołuje wiele emocji i kontrowersji. W ówczesnej Europie zaczęła się również tym czasie chrystianizacja...

"Chrystianizacja północnej Europy dokonała redefinicji całego kontynentu. W 500 roku granica Cesarstwa Rzymskiego rozdzielała świat znany od nieznanego. Co się działo na północ od tej linii wiemy z dowodów archeologicznych, a także z tekstów rzymskich obserwatorów podróżujących poza granice imperium. Niestety ich relacje nie zawsze są wiarygodne. Ludzie ci często byli bardzo słabo poinformowani i w większości przypadków nie próbowali nawet zweryfikować faktów, gdyż traktowali „barbarzyńców" jako rodzaj lustra, w którym odbijały się wady rzymskiego społeczeństwa."
Autor w swojej książce nie pisze tylko o przemianach i wojnach w dawnej Europie, ale też pokazuje nam świat żyjących ówcześnie ludzi, zaczynając od władców, papieży czy teologów, rycerzy oraz mieszczan, kupców na chłopach kończąc. Pokazanie historii średniowiecznej Europy przez pryzmat zachodzących w niej procesów historycznych i to na niemal całym jej obszarze, było bardzo dobrym pomysłem. W swej książce autor również wspomina o średniowiecznej Polsce...
Chociaż nie jest to książka przygodowa, to jej lektura i tak sprawiła mi wielką przyjemność, czułam się chwilami tak, jakbym żyła w tamtym czasie. Z pewnością nie byłoby to łatwe, zwłaszcza dla kobiety, ale myślę, że mimo wszystko, były to czasy ciekawe...
Książka dość obszerna, lecz lekka w odbiorze i czytało mi się dobrze i szybko.
Być może moja opinia nie jest zbyt obiektywna, bo ja bardzo lubię książki o historii świata, choć zdaję sobie sprawę z tego, że nie wszyscy to lubią.
Mimo to polecam wszystkim, nie tylko fanatykom historii. Można się wiele dowiedzieć a także czasem mocno zdziwić...
Oczywiście, że trudno było zmieścić tysiąc lat historii Europy w jednej książce, więc jeżeli komuś zbyt mało wiadomości, to warto uzupełnić wiedzę o bardziej szczegółowe opracowania. Posłużyć możemy się obszerną bibliografią na końcu książki.

Dziękuję Pani Edycie z Wydawnictwa RM za możliwość poznania kolejnej książki z serii "Sekrety historii"...

Z ciekawej serii "Sekrety historii" Wydawnictwa RM przeczytałam kolejną pozycję. Tym razem to "Średniowieczna Europa", w której Pan Chris Wickham zabiera nas w niesamowicie intrygującą podróż po tym kojarzącym się z brudem i zacofaniem okresie.
Chociaż coraz więcej wiemy o Średniowieczu, to mit brudu i zacofania ciągle ma się dobrze. A przecież każde czasy mają również...

Świetna książka, która jest nietypowym spojrzeniem na ten okres w historii Europy. Spojrzeniem jakby z lotu ptaka, gdzie patrzymy na rozwój struktur państwowych, sposób rządów, zmiany w państwowości bardziej niż poprzez poszczególne wojny, królów itp.
Bardzo ciekawa synteza.

Świetna książka, która jest nietypowym spojrzeniem na ten okres w historii Europy. Spojrzeniem jakby z lotu ptaka, gdzie patrzymy na rozwój struktur państwowych, sposób rządów, zmiany w państwowości bardziej niż poprzez poszczególne wojny, królów itp.
Bardzo ciekawa synteza.

„Nigdy nic się nie zmienia. Jeden system jest równie dobry, jak drugi. Średniowiecze nie jest epoką. Średniowiecze to nazwa ludzkiej natury”.

Juli Zeh





Średniowiecze nie takie straszne wieki… Epoka kojarząca się z zacofaniem, brudem, Inkwizycją, płonącymi stosami, czarną magią. Historia, która stała się legendą, legenda, która stała się mitem. Ten mit utwierdził nas w przekonaniu, że nic dobrego z czasów średniowiecznych nie wyniknęło, a przecież to właśnie ten okres stał się podwaliną współczesnej Europy. Zygmunt Freud pisał, że „synowie z nienawiścią odnoszą się do epoki ojców, a uwielbiają epokę dziadów”. Petrarca, określił te czasy jako światło i ciemność, o promiennej kulturze antyku i mrokach tysiącletniego upadku, który nastąpił zaraz po niej. Widać tutaj pewną hipokryzję, gdyż to wiek XX w historii zapisał się jako ten najbardziej barbarzyński i w ilości ofiar i zła prześcignął całą epokę średniowiecza.

Pomimo ciągłego strachu przed szatanem, średniowiecze, to czas obfitujący w wiele ciekawych wydarzeń. To właśnie wtedy wynaleziono pług i użyźniono gleby Europy, powstał kalendarz, oraz cyfry arabskie nie mówiąc już o budowie największych uniwersytetów. Ludzie żyli dłużej niż 30 lat, a często nawet dożywali 80. Statystyki fałszują dane, ponieważ była bardzo duża umieralność dzieci.

W serii Sekrety historii ukazała się pozycja Pana Chrisa Wickhama Średniowieczna Europa, która zabiera nas w podróż po tym niezwykle ciekawym okresie w historii świata. Autor opisuje epokę, która obfitowała w burzliwe wydarzenia i wielkie przemiany. Rozprawia się z najciekawszymi historiami ówczesnych czasów, jak czarownice, dominacja papiestwa, czy uciemiężenie chłopów. Przedstawia nam wielowymiarowość tysiąca lat po części przeinaczonej historii.

Tę pozycję czytałam z wielką fascynacją. Faktycznie średniowiecze, to czas przedstawiany niezbyt chlubnie. Bezsprzecznie wywołujący mnóstwo emocji, oraz kontrowersji. Pisarz swoją publikację faszeruje ogromną ilością przypisów, oraz źródeł historycznych, to książka nie tylko o społeczeństwie, ale także o władcach, nepotyzmie, rycerzach, szerokim rozwoju gospodarczym, czy powolnym upadku hegemonii kościoła. Autor polemizuje, także z twierdzeniem, że średniowiecze, to ciemne i zacofane czasy podając nam całą masę przykładów. Książka dość obszerna, napisana drobnym drukiem, świetnie udokumentowana historycznie, aż prosi się o zainteresowanie.

Średniowieczna Europa, to chyba jedna z lepszych pozycji, jakie czytałam o tej epoce. Bez górnolotnych słów przedstawia czytelnikowi, to co w ciągu tego tysiąclecia, jest najważniejsze i najciekawsze.

zaczytanizkawa.blogspot.com

„Nigdy nic się nie zmienia. Jeden system jest równie dobry, jak drugi. Średniowiecze nie jest epoką. Średniowiecze to nazwa ludzkiej natury”.

Juli Zeh





Średniowiecze nie takie straszne wieki… Epoka kojarząca się z zacofaniem, brudem, Inkwizycją, płonącymi stosami, czarną magią. Historia, która stała się legendą, legenda, która stała się mitem. Ten mit utwierdził nas w...

Wciąż pisze się sporo aby średniowiecze wydawało się nam mniej ciemne, mniej paskudne. Wciąż... jednak istnieje potrzeba, aby takie książki pisać. Bo choć wiemy o średniowieczu coraz więcej, to dalej są sprawy, które wymagają odkrycia, odkurzenia z zaciemniającego pyłu czasu. I ta książka jest taką cegiełką do tego, abyśmy o średniowieczu wiedzieli coraz więcej. Język przystępny, choć pamiętać należy, że to nie jest lektura historyczna, ale książka o historii. Zatem nie ma fabuły, nie ma anegdot. Są fakty. Ale nie jest to, wbrew pozorom, kompendium. Tych wydano mnóstwo. Ja natomiast miałem wrażenie, że książka ma na celu powiedzenie tego, co nowe, co do tej pory nieodkryte, albo odkryte słabo. Dlatego niektórzy mają wrażenie, że jest to książka nierówna. Że autor traci wenę. Według mnie nie - autor po prostu nie skupia się na tym, co już wiadomo, ale przede wszystkim analizuje to, czego do tej pory wiadomo nie było albo o czym wiedzieliśmy mało. Dlatego najbardziej ucieszył mnie fakt, że tak wiele miejsca (wreszcie) poświęcono początkom średniowiecza. Zwłaszcza z perspektywy polskiej historii średniowiecze zaczyna się dopiero w X wieku, tak, jakby prawie pięć wieków od upadku Rzymu w Europie nic znaczącego się nie działo. Oj działo się, działo. A co - to warto przeczytać właśnie w tej książce.

Wciąż pisze się sporo aby średniowiecze wydawało się nam mniej ciemne, mniej paskudne. Wciąż... jednak istnieje potrzeba, aby takie książki pisać. Bo choć wiemy o średniowieczu coraz więcej, to dalej są sprawy, które wymagają odkrycia, odkurzenia z zaciemniającego pyłu czasu. I ta książka jest taką cegiełką do tego, abyśmy o średniowieczu wiedzieli coraz więcej. Język...

Książka przeznaczona dla czytelnika historycznie raczkującego, język bardzo przystępny, zagadnienia, którymi zajmuje się autor przekazane są w sposób możliwie najprostszy i ogólny, co u bardziej oczytanego w temacie czytelnika, może powodować wrażenie prześlizgiwania się po istocie rzeczy. Jednak w tak skromnej objętościowo książce ciężko zmieścić 1000 lat historii Europy.
Bardzo dobrym pomysłem było pokazanie historii średniowiecznej Europy, przez pryzmat procesów historycznych w niej zachodzących, mimo różnic, na całym jej obszarze. Tradycyjnych syntez mamy wiele, takie podejście nadal nie jest zbyt częste.
Książkę generalnie warto przeczytać, ale warto sobie lekturę uzupełnić o o bardziej szczegółowe opracowania, które pozwolą pogłębić podstawową wiedzę jaką daje Wickham.

Książka przeznaczona dla czytelnika historycznie raczkującego, język bardzo przystępny, zagadnienia, którymi zajmuje się autor przekazane są w sposób możliwie najprostszy i ogólny, co u bardziej oczytanego w temacie czytelnika, może powodować wrażenie prześlizgiwania się po istocie rzeczy. Jednak w tak skromnej objętościowo książce ciężko zmieścić 1000 lat historii...

Nierówna, miała znacznie większy potencjał niż finalnie się okazało. Dość dobrze opisane początki średniowiecza, a potem przeszedł autor do pisania bardziej przekrojowo, jak rozwijały się idee, feudalizm zmieniał się przez kolejne stulecia itd - i jakoś tak książka straciła wenę. A razem z tym i ja. Ale warto przeczytać, można się mimo wszystko sporo dowiedzieć

Nierówna, miała znacznie większy potencjał niż finalnie się okazało. Dość dobrze opisane początki średniowiecza, a potem przeszedł autor do pisania bardziej przekrojowo, jak rozwijały się idee, feudalizm zmieniał się przez kolejne stulecia itd - i jakoś tak książka straciła wenę. A razem z tym i ja. Ale warto przeczytać, można się mimo wszystko sporo dowiedzieć

Próba syntezy i opowiedzenia całego średniowiecza. Dosyć gęsto, jeśli chodzi o opis procesów, wydarzeń i toczących się dziejów. Czasami za dużo powtórzeń, co gdzie będzie, przez to trochę jak magisterka :) Fajnie, że pojawia się chociaż trochę o Polsce średniowiecznej - chrystianizacja kraju jako jeden z modelowych przykładów. Do przeczytania.

Próba syntezy i opowiedzenia całego średniowiecza. Dosyć gęsto, jeśli chodzi o opis procesów, wydarzeń i toczących się dziejów. Czasami za dużo powtórzeń, co gdzie będzie, przez to trochę jak magisterka :) Fajnie, że pojawia się chociaż trochę o Polsce średniowiecznej - chrystianizacja kraju jako jeden z modelowych przykładów. Do przeczytania.