Robimy wszystko, co w naszej mocy. Opowieści z OIOM-u

Książka przerywnik, jeśli ktoś jest zainteresowany medycznymi historiami pacjentów. Dowiedziałam się z tej książki o zespole zaburzeń po intensywnej terapii z którymi zmagają się pacjenci.

Książka przerywnik, jeśli ktoś jest zainteresowany medycznymi historiami pacjentów. Dowiedziałam się z tej książki o zespole zaburzeń po intensywnej terapii z którymi zmagają się pacjenci.

Książka z tych, które lubię chyba najbardziej... i jest dobra. Może nie rewelacyjna ani wybitna, bo jednak ma sporą konkurencję o ten tytuł ;) (i pewnie będzie miała jeszcze większą) ale dobra, ciekawa, dobrze się czyta i szybko, może trochę za szybko, dla mnie mogłaby być też dłuższa ;) Historie są właściwie wszystkie ciekawe, a niektóre zostawiły mnie z takim "wow, ile medycyna dzisiaj potrafi!" i takimi ciarami wzruszenia ;) Największe wrażenie robi chyba VAD i ECMO. Ciekawe też treści o syndromie zaburzeń po intensywnej terapii - chociaż też już gdzieś tam o tym słyszałem, to tu jednak autorka opisuje obszerniej.

(czytana/słuchana: 20-23.03.2026)
5-/5 [7/10]

Książka z tych, które lubię chyba najbardziej... i jest dobra. Może nie rewelacyjna ani wybitna, bo jednak ma sporą konkurencję o ten tytuł ;) (i pewnie będzie miała jeszcze większą) ale dobra, ciekawa, dobrze się czyta i szybko, może trochę za szybko, dla mnie mogłaby być też dłuższa ;) Historie są właściwie wszystkie ciekawe, a niektóre zostawiły mnie z takim "wow,...

Git

Git

Mimo trudnych tematów książkę czyta się błyskawicznie, choć nie sądzę, że też błyskawicznie zapomina.
Autorka-lekarka zmaga się z pytaniem, czy warto przeprowadzać bardzo zaawansowane procedury, które przedłużają życie kosztem często jego jakości. Nie będzie wielkim spoilerem stwierdzenie, że ku własnemu zaskoczeniu pacjenci raczej nie żałuję. Mimo bólu, napadów lękowych, mimo zamknięcia w jednym pokoju, licznych blizn, uwiązania do urządzeń mechanicznych, całych godzin poświęcanych na procedury medyczne, mimo bólu - chcą żyć, chcą cieszyć się życiem, chcą być blisko ukochanych ludzi. Słodko-gorzka lektura, która każde docenić własne zdrowie.
Bardzo mi zaskakują opinie, że "historie są bez puenty". A jakie mają być? Chcecie puenty, czytajcie powieści, byle nie azjatyckie, bo tam jest dużo zakończeń otwartych. To są historie z życia, a życie puent nie lubi - spotykasz kogoś w pracy, na uczelni, na wakacjach, poznajesz fragment jego historii, a potem wasze drogi się rozchodzą i nie dowiesz się, co było dalej. To normalne, i właśnie te przecięcia ludzkich dróg dr Lamas świetnie oddaje.

Mimo trudnych tematów książkę czyta się błyskawicznie, choć nie sądzę, że też błyskawicznie zapomina.
Autorka-lekarka zmaga się z pytaniem, czy warto przeprowadzać bardzo zaawansowane procedury, które przedłużają życie kosztem często jego jakości. Nie będzie wielkim spoilerem stwierdzenie, że ku własnemu zaskoczeniu pacjenci raczej nie żałuję. Mimo bólu, napadów lękowych,...

Boże, ale NUDY!

Boże, ale NUDY!

https://www.kawaiksiazki.pl/2022/06/robimy-wszystko-co-w-naszej-mocy.html

https://www.kawaiksiazki.pl/2022/06/robimy-wszystko-co-w-naszej-mocy.html

Dziwnie mi się czytało tę książkę. Po przerobieniu lektury "Oznaki życia", myślałem, że ta książka będzie kolejną fascynującą pozycją. Niestety trochę się zawiodłem, męskie pragmatyczne podejście w poprzedniej, jest zastąpione tutaj historiami bez puenty, z ogromną ilością detali otaczających.

Dziwnie mi się czytało tę książkę. Po przerobieniu lektury "Oznaki życia", myślałem, że ta książka będzie kolejną fascynującą pozycją. Niestety trochę się zawiodłem, męskie pragmatyczne podejście w poprzedniej, jest zastąpione tutaj historiami bez puenty, z ogromną ilością detali otaczających.

Dla mnie słabo. Kilka historii bez puenty. Książka napisana takim językiem, że męczyłam się podczas lektury.

Dla mnie słabo. Kilka historii bez puenty. Książka napisana takim językiem, że męczyłam się podczas lektury.

Bardzo skłaniała do refleksji, jednak wychodzi na to, że trzeba korzystać z życia, bo nigdy nie wiemy, kiedy może się ono skończyć albo drastycznie zmienić.
Nie ma w książce żadnych drastycznych przypadków, ale może ja miałam złe wyobrażenie o OIOMie. Nie jest podkolorowana ani nie ma w niej jakiejś dramaturgii, bardzo fajna, polecam.

Bardzo skłaniała do refleksji, jednak wychodzi na to, że trzeba korzystać z życia, bo nigdy nie wiemy, kiedy może się ono skończyć albo drastycznie zmienić.
Nie ma w książce żadnych drastycznych przypadków, ale może ja miałam złe wyobrażenie o OIOMie. Nie jest podkolorowana ani nie ma w niej jakiejś dramaturgii, bardzo fajna, polecam.

Autorka (sama będąca lekarzem) przedstawia historie kilku osób, które trafiają na tytułowy OIOM. Opowiada nie tylko o walce o każdy dzień, ale także opisuje różnorodne emocje pacjentów, jakie towarzyszą im zarówno na oddziale jak i po powrocie do domu / ośrodka opiekuńczo-rehabilitacyjnego. Nawiązuje bliższe więzi z chorymi, dzięki czemu nawet po wyjściu ze szpitala spotykają się, by mogli opowiedzieć swą dalszą historię: oczekiwania na poprawę stanu zdrowia, na kwalifikację do przeszczepu czy też samo oczekiwanie na niego, gdyż lista oczekujących jest bardzo długa.
Przywołane historie poruszają, skłaniają do refleksji na kruchością własnego życia, ale sam sposób opisów, mnie nie zachwycił.

Autorka (sama będąca lekarzem) przedstawia historie kilku osób, które trafiają na tytułowy OIOM. Opowiada nie tylko o walce o każdy dzień, ale także opisuje różnorodne emocje pacjentów, jakie towarzyszą im zarówno na oddziale jak i po powrocie do domu / ośrodka opiekuńczo-rehabilitacyjnego. Nawiązuje bliższe więzi z chorymi, dzięki czemu nawet po wyjściu ze szpitala...