Marilyn, ostatnie seanse

Mimo tego, ze od śmierci Marilyn minęło 49 lat, wciąż jest owiana tajemnicą, cieszy się zainteresowaniem a o jej zawiłym życiu powstają kolejne reportaże, książki, itd. Ja zwróciłam uwagę na jedną z nich.

„Ostatnie seanse” wyróżniają się na pewno formą. Nie jest do końca ani biografia, ani powieść; poza tym to połączenie dokumentu i fikcji, jednak autor zastrzega: „Moje fałszerstwo posuwa się co najwyżej do przypisywania jednym tego, co powiedzieli, widzieli, czy przeżyli inni, do stworzenia prywatnego dziennika, którego nigdy nie odnaleziono, pisania wyimaginowanych artykułów czy notatek i obdarzania mych postaci marzeniami i myślami, których nie poświadcza żadne istniejące źródło”. Wszystkie dane, cytaty, nazwiska, miejsca, daty itd. są prawdziwe. Autor korzystał między innymi z taśm, które Monroe nagrywała dla swojego psychoanalityka.

Schneider stara się pokazać Marilyn taka, jaką była naprawdę, czyli zagubioną, trochę naiwną, nie mogącą odnaleźć samej siebie. Postrzegana jako nieskomplikowany symbol seksu, blondyneczka której główną zaletą jest wygląd, komercyjny świat w który wpadła właśnie taką przykleił jej etykietkę. Po części przez swój charakter a po części przez Hollywood- to jest obraz Marilyn widziany przez innych, a w końcu i przez nią samą. Towarzyszył jej do ostatnich dni. Pogoń za sławą, za byciem pożądaną, nadużywanie środków uspokajających, nasennych, toksyczne związki- to wszystko miało destrukcyjny wpływ na Marilyn, a my możemy obserwować jej mentalność, uczucia, problemy ze sobą i z depresją dzięki książce Michela.

Przedstawia nam postać ikony kobiecości, urody, jako kogoś z mentalnością zagubionego dziecka. Mnie przekonał do swojego portretu jej osoby. Opisał również tę część osobowości Marilyn, która chciała wyrwać się z ciągłego uśmiechania się na planie jako ktoś, kim nigdy do końca nie była, miała pragnienia, marzenia, których nigdy nie spełniła. Wydaje się, że największym z nich była potrzeba czucia, że jest komuś potrzebna nie tylko jako seksbomba. Dzięki refleksjom autora na temat psychiki i psychoanalizy (które chwilami się dłużą, jednak nie psują ogólnego pozytywnego wrażenia) możemy wyciągnąć własne wnioski.

Zaletą „Ostatnich seansów” jest tło. Lata 60, Hollywood. Symbolem tamtejszej społeczności powinny być gwiazdy filmowe leżące na kozetce. Szkoda, że tak niewiele z nich potrafiło potem z tej kozetki wstać. Klimat towarzyszący wszystkim opisanym wydarzeniom na mnie zadziałał i uważam go za największy plus książki. Dodatkowo depresyjny, melancholijny nastrój całej powieści i przeżycia Marilyn wkomponowane w tę gorszą stronę Hollywood, zwanego symbolem kina.

„Powiedz mi, że mam duszę, a będziesz mógł wziąć część mojego ciała (...)." (Cytat z książki, wypowiedź Marilyn)- starała się za wszelką cenę udowodnić samej sobie, że jest coś warta, ale nie potrafiła.

Na początku czytania przeszkadzała mi chronologia. Skakanie z jednego roku do innego, cofanie się, wracanie. Ciągłe przeplatanie się czasów i bohaterów. Urwane opowieści. Jednak potem, kiedy przestałam próbować na siłę się w tym połapać,
zaczęłam brać to za zaletę, dzięki której książka tym bardziej zyskała na oryginalności. Tak chyba właśnie wyglądało życie Marilyn. Poszczególne rozmowy, zdarzenia, sytuacje nie odgrywają większej roli, jednak w całości ta kolejność ma sens, wszystko ma swoje miejsce i jest ważną częścią całej historii, życia aktorki.

Mimo tego, ze od śmierci Marilyn minęło 49 lat, wciąż jest owiana tajemnicą, cieszy się zainteresowaniem a o jej zawiłym życiu powstają kolejne reportaże, książki, itd. Ja zwróciłam uwagę na jedną z nich.

„Ostatnie seanse” wyróżniają się na pewno formą. Nie jest do końca ani biografia, ani powieść; poza tym to połączenie dokumentu i fikcji, jednak autor zastrzega: „Moje...

Trudno ocenić tę pozycję. Momentami była naprawdę męcząca - być może przez (za) dużą ilość psychoanalizy (nie jestem fanem) i irytujące uwagi autora, na temat tego jak prezentowała się w danym momencie Marilyn (brzydko, olśniewająco - zawsze musiał to skomentować). Powiedziałabym, że to taki dodatek do biografii najsłynniejszej blondynki - można jednak czytać go samodzielnie.

Trudno ocenić tę pozycję. Momentami była naprawdę męcząca - być może przez (za) dużą ilość psychoanalizy (nie jestem fanem) i irytujące uwagi autora, na temat tego jak prezentowała się w danym momencie Marilyn (brzydko, olśniewająco - zawsze musiał to skomentować). Powiedziałabym, że to taki dodatek do biografii najsłynniejszej blondynki - można jednak czytać go samodzielnie.

Niewiele osób, które umarły zrobiły na mnie takie wrażenie jak ona. Po prostu uwielbiam czytać wszystko, co jest związane z nią, tak samo jak fascynuje mnie Titanic ;)

Niewiele osób, które umarły zrobiły na mnie takie wrażenie jak ona. Po prostu uwielbiam czytać wszystko, co jest związane z nią, tak samo jak fascynuje mnie Titanic ;)

Bardzo podobała mi się ta książka. Uczyniła z Marylin człowieka, a nie jakiejś "kosmitkę" z jakiejś celebryckiej planety. Można dotknąć jej duszy, a nie kreacji, którą przypisał jej świat sławnych, pięknych i bogatych. Bardzo fajna, naprawdę polecam

Bardzo podobała mi się ta książka. Uczyniła z Marylin człowieka, a nie jakiejś "kosmitkę" z jakiejś celebryckiej planety. Można dotknąć jej duszy, a nie kreacji, którą przypisał jej świat sławnych, pięknych i bogatych. Bardzo fajna, naprawdę polecam

Rzeczywiście w jakiś sposob niezwykła książka i tajemnicza. Wciąga od początku do końca. Przenosi czytelnika do opisywanych momentów. Pozostawia wiele do myślenia. Warta przeczytania.

Rzeczywiście w jakiś sposob niezwykła książka i tajemnicza. Wciąga od początku do końca. Przenosi czytelnika do opisywanych momentów. Pozostawia wiele do myślenia. Warta przeczytania.

To niesamowite, ale ta książka nie pomogła mi bardziej poznać Marilyn Monroe - ona uzmysłowiła mi, jak niewiele o niej wiadomo, jak mało wiedział o niej ktokolwiek z "bliskich", jak nieuchwytną i tajemniczą osobowością była, jak dużo było w niej sprzeczności. Czyta się dobrze, ale lektura wymaga pełnego skupienia. To na pewno nie jest książka o Marilyn, tylko o relacji Marilyn z jej terapeutą - po przeczytaniu kolejnej publikacji mogę powiedzieć jedno - wiem tylko, że nic nie wiem.

To niesamowite, ale ta książka nie pomogła mi bardziej poznać Marilyn Monroe - ona uzmysłowiła mi, jak niewiele o niej wiadomo, jak mało wiedział o niej ktokolwiek z "bliskich", jak nieuchwytną i tajemniczą osobowością była, jak dużo było w niej sprzeczności. Czyta się dobrze, ale lektura wymaga pełnego skupienia. To na pewno nie jest książka o Marilyn, tylko o relacji...

Książka ukazująca zupełnie inne spojrzenie na aktorkę oraz świat, w którym się obracała. Świat, który znały tylko osoby w nim się obracające - zależności pomiędzy filmem, psychoanalizą i polityką, przynoszące czasem więcej szkody niż pożytku.

Książka ukazująca zupełnie inne spojrzenie na aktorkę oraz świat, w którym się obracała. Świat, który znały tylko osoby w nim się obracające - zależności pomiędzy filmem, psychoanalizą i polityką, przynoszące czasem więcej szkody niż pożytku.

Przekaz tej książki mimo treści, która raczej bywa niż jest przyjemna wprowadza w skupienie, zrelaksowałam się podczas lektury. Cała historia Marilyn jest chyba tak samo ulotna i krucha jak osobowość gwiazdy. Każdy kolejny rozdział pochłania, wprowadza w stan refleksji, rozmyślań. To nie jest poradnik o psychoanalizie, ale czytając Ostatnie Seanse sporo możemy zrozumieć w tej dziedzinie. Dwuistość osobowości Monroe szokuje. Wszyscy ją znają, ale niewielu wie jak kontrastową postacią była. Pod otoczką pięknej, na swój sposób subtelnej kobiety ujrzeć można brzydotę wnętrza - łamliwą psychikę, zbyt delikatną naturę doprawioną nadmiernym wyuzdaniem. Piętno dzieciństwa pozostaje blizną na psychice. Nieszczęście, które z dnia na dzień rośnie w jej wnętrzu zaburza percepcję świata, wykrzywia obraz. Materialne wartości przegrywają z uduchowioną słabością. Kruche życie Marilyn dobiega końca.
Książka niesie przekaz - można mieć wszystko od urody po pieniądze, rzesze fanów, wzdychających adoratorów, żyć w luksusach, ale kiedy brakuje podstawowego budulca w postaci człowieka, który się o nas bezinteresownie zatroszczy i pokocha - wszystkie inne pierwiastki gasną.
Myślę, że to samotność doprowadziła Marilyn Monroe do śmierci. Była więźniem własnego ciała, z syndromem niekochanego i nieszczęśliwego dziecka w postaci dorosłej kobiety. Zabijało ją powietrze, którym oddychała.
Książka idealna na wieczór, przyjemna, dająca do myślenia. Polecam.

Przekaz tej książki mimo treści, która raczej bywa niż jest przyjemna wprowadza w skupienie, zrelaksowałam się podczas lektury. Cała historia Marilyn jest chyba tak samo ulotna i krucha jak osobowość gwiazdy. Każdy kolejny rozdział pochłania, wprowadza w stan refleksji, rozmyślań. To nie jest poradnik o psychoanalizie, ale czytając Ostatnie Seanse sporo możemy zrozumieć w...

Książka. Czarne okładki skrywają białe strony. Historie niebyłe, zatarte wspomnienia, pustka marzeń. Smutna blondynka i zagubiony psychoanalityk spleceni napuszonym językiem i metaforami bez sensu. Zatopieni gdzieś na granicy światła i mroku Hollywood. Cisza. Nagle słychać głos: "Akcja". Wszystko zaczyna się od początku...

Książka. Czarne okładki skrywają białe strony. Historie niebyłe, zatarte wspomnienia, pustka marzeń. Smutna blondynka i zagubiony psychoanalityk spleceni napuszonym językiem i metaforami bez sensu. Zatopieni gdzieś na granicy światła i mroku Hollywood. Cisza. Nagle słychać głos: "Akcja". Wszystko zaczyna się od początku...

Nudna w formie, akcja rwana nawet jak na specyficzną biografię napisaną przez pryzmat pychologicznych seansów Marilyn. Warto jednak poznać jej smutne oblicze spoza wielkiego ekranu.

Nudna w formie, akcja rwana nawet jak na specyficzną biografię napisaną przez pryzmat pychologicznych seansów Marilyn. Warto jednak poznać jej smutne oblicze spoza wielkiego ekranu.