Zemsta Manitou

Kultowy horror z elementami nadprzyrodzonymi, ale momentami przewidywalny. Dla fanów Mastertona przyjemna, ale nie jego najlepsza pozycja.

Kultowy horror z elementami nadprzyrodzonymi, ale momentami przewidywalny. Dla fanów Mastertona przyjemna, ale nie jego najlepsza pozycja.

Książka spełnia swoje podstawowe zadanie, choć szybko się o niej zapomina.

Książka spełnia swoje podstawowe zadanie, choć szybko się o niej zapomina.

Taka sobie... to chyba najlepiej opisuje tę książkę. Do tego Masterton... być może że względu na zawód, musi przeseksualizować każdą jedna opowieść, bez względu czy ma to sens czy nie. Poza tym odgrzewany kotlet...

Taka sobie... to chyba najlepiej opisuje tę książkę. Do tego Masterton... być może że względu na zawód, musi przeseksualizować każdą jedna opowieść, bez względu czy ma to sens czy nie. Poza tym odgrzewany kotlet...

Pierwszy raz czytałem Zemstę Manitou Grahama Mastertona w liceum i wówczas wydawała się po prostu horrorem o szamanie, demonach i duchach. Teraz, po latach, odebrałem ją zupełnie inaczej. Tym razem zrobiła na mnie o wiele większe wrażenie, a przede wszystkim – świetnie się przy niej bawiłem.
Akcja rozgrywa się kilka lat po wydarzeniach z pierwszego tomu. Misquamacus – potężny indiański szaman pokonany wcześniej – powraca, wcielając się w ośmioletniego Tobyego Fennera. Chłopiec staje się narzędziem pradawnej zemsty. Jego ojciec, Neil Fenner, próbuje uratować syna, jednocześnie zmagając się z niedowierzaniem innych i narastającą izolacją. Powracają także Harry Erskine oraz Śpiewająca Skała – starsi, bardziej doświadczeni, ale wciąż gotowi do konfrontacji z siłami, które przekraczają ludzkie pojmowanie.
Najważniejszym wątkiem książki jest plan Misquamacusa: odrodzenie dwudziestu dwóch szamanów i dokonanie krwawego odwetu. W dzień czarnych gwiazd za każdego Indianina, który kiedykolwiek zginął z rąk białych, ma umrzeć jeden biały człowiek. Masterton zmusza czytelnika do zmierzenia się z trudnym pytaniem o moralny wymiar przemocy. Misquamacus jest bezlitosny, ale jego gniew ma swoje korzenie – i nie sposób tego zignorować.
Świetnie wypada także warstwa mitologiczna. Autor w ciekawy sposób splata wierzenia rdzennych Amerykanów z elementami rodem z mitologii Lovecrafta. Wielki Ka-Tua-La-Hu, uwięziony w głębinach mórz, nadaje tej historii klimat kosmicznej grozy i poczucia, że to, co nadnaturalne, jest znacznie większe niż ludzki dramat.
Zemsta Manitou okazuje się książką dużo bogatszą, niż sugerowałby jej pozornie prosty punkt wyjścia. To nie tylko horror o duchach i klątwach, ale również opowieść o pamięci, krzywdzie i historii, która nie daje się uciszyć. Styl jest lekki, czyta się bardzo szybko, a Masterton wciąż potrafi tworzyć sceny, które zostają w pamięci. Jedna z nich – opis gwałtu dokonanym przez pościel – jest szczególnie mocna i niepokojąca, a jednocześnie znakomicie pokazuje, jak działa groza w tej serii.

Pierwszy raz czytałem Zemstę Manitou Grahama Mastertona w liceum i wówczas wydawała się po prostu horrorem o szamanie, demonach i duchach. Teraz, po latach, odebrałem ją zupełnie inaczej. Tym razem zrobiła na mnie o wiele większe wrażenie, a przede wszystkim – świetnie się przy niej bawiłem.
Akcja rozgrywa się kilka lat po wydarzeniach z pierwszego tomu. Misquamacus –...

Bardzo dobra kontynuacja. Na duży plus Harry Erskine. Ta postać nadaje kolorytu tej książce.

Bardzo dobra kontynuacja. Na duży plus Harry Erskine. Ta postać nadaje kolorytu tej książce.

Książkowy odpowiednik sequela prosto na kasetę wideo. Mniej ikoniczne od pierwowzoru, ale nadal zapewnia solidną rozrywkę.

Książkowy odpowiednik sequela prosto na kasetę wideo. Mniej ikoniczne od pierwowzoru, ale nadal zapewnia solidną rozrywkę.

Lepsza niż cześć pierwsza, ale nadal Masterton nie potrafi w zakończenia. Punkt kulminacyjny gigantycznego wydarzenia o boskiej skali zajmuje jedną stronę. Czytasz i myślisz "to już?". Za to główny bohater jest jakiś i czuje się na poważnie zagubiony. Ocena w górę za adaptację bogów mitologii Lovecrafta na grunt mitologii Indian amerykańskich. Wielki Ka-Tua-La-Hu :D

Lepsza niż cześć pierwsza, ale nadal Masterton nie potrafi w zakończenia. Punkt kulminacyjny gigantycznego wydarzenia o boskiej skali zajmuje jedną stronę. Czytasz i myślisz "to już?". Za to główny bohater jest jakiś i czuje się na poważnie zagubiony. Ocena w górę za adaptację bogów mitologii Lovecrafta na grunt mitologii Indian amerykańskich. Wielki Ka-Tua-La-Hu :D

Cztery lata po świetnym debiucie „Manitou” Pan Graham Masterton decyduje się aby pójść za ciosem świetnego odbioru pierwszej części i serwuje nam kontynuację cyklu w postaci „Zemsta Manitou”.

Akcja toczy się kilka lat po wydarzeniach z pierwszej części cyklu, w której szaman Misquamacus został pokonany. Tym razem jego duch powraca, wcielając się w ośmioletniego Toby’ego Fennera. Chłopiec początkowo przejawia nietypowe, niepokojące zachowania, które z czasem ujawniają, że stał się nosicielem pradawnej zemsty rdzennych ludów Ameryki.
Głównym bohaterem staje się Neil Fenner – ojciec Toby’ego, który w obliczu zagrożenia rozpaczliwie poszukuje ratunku. Na pomoc przybywa Harry Erskine, jasnowidz znany z poprzedniego tomu, obecnie starszy, ale nadal zaangażowany w sprawy związane z siłami nadprzyrodzonymi. Dołącza do nich również współczesny indiański szaman, Śpiewająca Skała, posiadający wiedzę o rytuałach i legendach mogących zatrzymać Misquamacusa.
Tym razem Misquamacus nie działa samotnie – zamierza wskrzesić aż 22 potężnych szamanów, by zemścić się na białych osadnikach za historyczne krzywdy wyrządzone rdzennym plemionom. Punktem kulminacyjnym jest tzw. dzień czarnych gwiazd – moment, w którym granica między światem duchowym a rzeczywistym zaciera się, a krwawe rytuały zaczynają ogarniać samo serce Nowego Jorku.

Książka w sposób alegoryczny porusza ciemną kartę historii Ameryki czyli eksterminację rdzennych plemion przez kolonizatorów. Misquamacus symbolizuje ducha nieugaszonej zemsty, a jego działania są odpowiedzią na wieki krzywd i kulturowego unicestwienia.

Pomimo iż Misquamacus jest antybohaterem, a jego działania są brutalne to jednak mają moralny wymiar. Jest głosem ofiar historii rdzennych mieszkańców Ameryki.

Kontynuacja cyklu jest pełnokrwistą prozą w stylu Pana Grahama. Warto sięgnąć po przeczytaniu pierwszej części.

Cztery lata po świetnym debiucie „Manitou” Pan Graham Masterton decyduje się aby pójść za ciosem świetnego odbioru pierwszej części i serwuje nam kontynuację cyklu w postaci „Zemsta Manitou”.

Akcja toczy się kilka lat po wydarzeniach z pierwszej części cyklu, w której szaman Misquamacus został pokonany. Tym razem jego duch powraca, wcielając się w ośmioletniego Toby’ego...

Jasnowidz Harry Erskine kolejny raz będzie musiał zmierzyć się z najwyższym złem. Tym razem stanie na przeciwko niejednego indiańskiego szamana, a całej bandy!
Masterton potrafi stworzyć prostą historię bez zbędnego lania wody i dodawania na siłę wątków pobocznych, które tylko psują fabułę i odciągają nas od głównego wątku. Mogą te historie wydawać się przez to krótsze, ale za to są bardzo intensywne. Po za tym widać dużą wiedzę autora na temat historii indian i ich wierzeń oraz lekkie inspirowane się literaturą Lovecrafta. A to wszystko przyprawione zostało wyrafinowanym poczuciem humoru. Pokazuje nam też jak ważna jest wiedza.
Bardziej niż Harry Erskine i szaman Śpiewająca Skała na pierwszym planie stoi Neil Fenner, który za wszelką cenę chce ratować syna. Dlatego prosi o pomoc powyższych, którzy mają doświadczenie w walce z Misquamacusem. Z pozostałych postaci wyróżniłbym Tobiego i jego nauczycielkę.
Trochę jestem zawiedziony zakończeniem. Spodziewałem się czegoś spektakularnego, ale mimo to wszystko zostało zamknięte w spójną i logiczną całość.
Odczuwam lekki strach czy ewentualna kontynuacja tego cyklu nie będzie pikowaniem w dół, ale i tak dam jej szansę.




Żądny zemsty Misquamacus powraca w ciele chłopca by za każdego martwego indianina zabić białego człowieka. Chce tego dokonać przez odrodzenie się dwudziestu dwóch szamanów w dniu ciemnych gwiazd. Aby go powstrzymać po raz kolejny potrzebny jest duet: Harry Erskine i szaman Śpiewająca Skała.

Jasnowidz Harry Erskine kolejny raz będzie musiał zmierzyć się z najwyższym złem. Tym razem stanie na przeciwko niejednego indiańskiego szamana, a całej bandy!
Masterton potrafi stworzyć prostą historię bez zbędnego lania wody i dodawania na siłę wątków pobocznych, które tylko psują fabułę i odciągają nas od głównego wątku. Mogą te historie wydawać się przez to krótsze, ale...

wciąga!

wciąga!