Włócznia

Bardzo dobra

Bardzo dobra

Z włócznią lub bez

Napis na okładce zobowiązuje. Jeśli brzmi "HORROR" jest również ostrzeżeniem. Tylko nie przed snem, tylko nie na noc! Czytaj w dzień!
Z takim właśnie nastawieniem zabrałam się skoro świat za książkę Jamesa Herberta „Włócznia”. Początek robi wrażenie - cytaty z Wagnera, Hitlera i Himmlera. Znaczy się będzie najpopularniejszy historyczny motyw w pop kulturze - II wojna światowa. W sumie może być. Marvel już odesłał Kapitana Amerykę na emeryturę, literatury tzw. obozowej wokół nas sporo, jedna książka mniej, jedna więcej różnicy nie robi. Zwłaszcza kiedy czytelnik wie, że autor tej, którą zaczyna czytać, uznawany jest za pisarza utworów klasy B. Nie szkodzi. Czasami taka właśnie pozycja literacka jest spoko i w porzo.
Po cytatach ze zbrodniarzy wojennych czas na prolog. Jest nawet data - 23 maja 1945. Trzy strony drobnym maczkiem o Himmlerze, który pod koniec trzeciej połyka truciznę i umiera. Skoro horror, to zapewne pojawi się jeszcze. Może jako zombi? Może jako towarzysz złego pana, tego z mickiewiczowskich "Dziadów"?
Czytajmy więc dalej. Aha, będzie afera szpiegowska. Przeciętna agencja detektywistyczna i Mossad. Ktoś kogoś prosi, ktoś nie chce. O, jest jakiś trup. Tyle wokół niego krwi, iż można porównać to do wylewu zawartości głównego zbiornika keczupu w przetwórni pomidorów. A to dopiero drugi rozdział. I tak sobie później brniemy przez kolejne szpiegowsko-kryminalno-seksualne treści. I czekamy, i wypatrujemy. Gdzie ten zbrodniarz wojenny? Jeszcze nie teraz, jeszcze nie. Trzeba najpierw dotrzeć do handlarza bronią, oczywiście jako potencjalny klient. Taki handlarz oczywiście głupi nie jest i od razu wie kto, co i po co inwigiluje jego dom. Ale gdzie ten Himmler? Oczywiście trzeba wpaść w ręce oprawców. Co oczywiście wytoczą kolejne hektolitry krwi. Rety, gdzie ta włócznia? Ktoś o nią pytał w rozdziale czwartym, teraz już piętnasty. A tu pobity wstaje, kogoś znowu mordują, ktoś ponownie skrada się w krzakach. Tamtego znowu łapią. Kogo łapią? Gdzie to SS? Jaka włócznia? Co tu robi hermafrodyta? Może ma włócznię?
O, już koniec. Komandosi z piechoty morskiej uśmiechają się. A główny bohater cały i zdrowy, bo „ból przywracał go do rzeczywistości”, zabiera się za równie całą i zdrową towarzyszkę swej doli i niedoli...

O co więc tu chodzi? Może przeczytać jeszcze raz? Po co....

Z włócznią lub bez

Napis na okładce zobowiązuje. Jeśli brzmi "HORROR" jest również ostrzeżeniem. Tylko nie przed snem, tylko nie na noc! Czytaj w dzień!
Z takim właśnie nastawieniem zabrałam się skoro świat za książkę Jamesa Herberta „Włócznia”. Początek robi wrażenie - cytaty z Wagnera, Hitlera i Himmlera. Znaczy się będzie najpopularniejszy historyczny motyw w pop...

Z początku kryminał, może powieść szpiegowska, ale mniej więcej od 1/3 objętości zgodnie z napisem na okładce robi się z tego horror, całkiem solidny zresztą. Herbert umie zbudować scenę grozy tak, by rzeczywiście podnosiła ciśnienie i/lub wywoływała niesmak i większość nastawionych na to fragmentów działa jak należy. Sama historia niezła, choć na tyle zagmatwana, że autor z braku innego pomysłu na jej wyłuszczenie każe głównym złym postaciom robić wykład bohaterowi o tym co, jak i dlaczego - trochę jak w kreskówkach (pamiętacie Scooby-Doo?),co wypada momentami komicznie. Ale to przecież horror klasy B, tak do niego podchodziłem i dostałem dokładnie to, czego oczekiwałem - solidnej i wciągającej rozrywki podlanej seksem i krwawą posoką.

Z początku kryminał, może powieść szpiegowska, ale mniej więcej od 1/3 objętości zgodnie z napisem na okładce robi się z tego horror, całkiem solidny zresztą. Herbert umie zbudować scenę grozy tak, by rzeczywiście podnosiła ciśnienie i/lub wywoływała niesmak i większość nastawionych na to fragmentów działa jak należy. Sama historia niezła, choć na tyle zagmatwana, że autor...

Mało co tak się przesączyło do popkultury jak naziści. Książka powstała jednak w latach '70, jakieś pięć tysięcy książek i filmów o nazistach temu, więc temat nie był podówczas aż tak wtórny.

Co do zasady, twórczość Herberta stoi o parę klas wyżej od wydawanych wraz z nim jednym rzutem latach dziewięćdziesiątych innych twórców, przynajmniej pod względem technicznym. To jednak pierwsza książka, która zwyczajnie mnie zmęczyła. Nie pomaga jej ani przygodowo-jamesobondowo-indianajonesowy klimat, bo taka to właśnie historia, jak z takich filmów. Dużo infodropów, rozwlekła fabuła zagęszczająca się pod koniec bardziej niż powinna, zamiast być sensowniej rozłożona, większość objętości zwyczajnie nudna.

Nie jest to jednak zła historia per se i jako taka sensacyjna powieść sprzed pół wieku jest w miarę.

Mało co tak się przesączyło do popkultury jak naziści. Książka powstała jednak w latach '70, jakieś pięć tysięcy książek i filmów o nazistach temu, więc temat nie był podówczas aż tak wtórny.

Co do zasady, twórczość Herberta stoi o parę klas wyżej od wydawanych wraz z nim jednym rzutem latach dziewięćdziesiątych innych twórców, przynajmniej pod względem technicznym. To...

Dałem się zwieść okładce, na której wydawnictwo Amber umieściło czerwony niczym krew napis "horror". Nic bardziej mylnego, "Włócznię" określiłbym mianem szpiegowskiego thrillera, w którym dopiero pod koniec pojawiają się pewne elementy nadnaturalne. Całość prezentuje się niczym tandetny film akcji rodem z lat '80 usiłujący w pewnym stopniu naśladować przygody Jamesa Bonda. Bohater książki z każdej opresji wychodzi cało, obowiązkowo podczas swoich przygód poznaje atrakcyjną kobietę i z szybkością światła wybucha między nimi płomienny romans. Główny zaś antagonista to zdemoralizowany superbogacz, który już po schwytaniu, a jeszcze przed unicestwieniem swego głównego wroga, wyjawia mu cały swój nikczemny plan. A ów plan związany jest z hitlerowcami, ideologią nazizmu i oczywiście panowaniem nad światem (jakżeby inaczej). Niesamowicie to wszystko tandetne, ale w sumie w tych latach wychodziło również mnóstwo tandetnych filmów, więc może to był swoisty znak tamtych czasów. Spokojnie można sobie odpuścić, chyba że ktoś się lubuje w tego typu kiczu.

Dałem się zwieść okładce, na której wydawnictwo Amber umieściło czerwony niczym krew napis "horror". Nic bardziej mylnego, "Włócznię" określiłbym mianem szpiegowskiego thrillera, w którym dopiero pod koniec pojawiają się pewne elementy nadnaturalne. Całość prezentuje się niczym tandetny film akcji rodem z lat '80 usiłujący w pewnym stopniu naśladować przygody Jamesa Bonda....

Dobry pomysł na książkę, ciekawa koncepcja i tyle dobrego . Pierwsza połowa malospojna , chaotyczna , wręcz nudna. Dopiero w połowie akcja się rozkręca i trochę ratuje całość . Lubię Jamesa Herberta, ale tym razem nie za bardzo wyszło . Jak na horror to wręcz słaba.

Dobry pomysł na książkę, ciekawa koncepcja i tyle dobrego . Pierwsza połowa malospojna , chaotyczna , wręcz nudna. Dopiero w połowie akcja się rozkręca i trochę ratuje całość . Lubię Jamesa Herberta, ale tym razem nie za bardzo wyszło . Jak na horror to wręcz słaba.

Zastanawia mnie dlaczego książka jest przedstawiana jako horror. Przez 90 % treści cały czas była to sensacja z elementem kryminalnym. Koniec , który miał zbliżać do tematyki horroru okazał się słaby. Pomysł bardzo fajny i można by go opowiedzieć ciekawiej.

Zastanawia mnie dlaczego książka jest przedstawiana jako horror. Przez 90 % treści cały czas była to sensacja z elementem kryminalnym. Koniec , który miał zbliżać do tematyki horroru okazał się słaby. Pomysł bardzo fajny i można by go opowiedzieć ciekawiej.

Największa słabość tej książki to chyba fakt, że jest sprzedawana jako horror takowym nie będąc. OK, jest tu odrobina przemocy, ale grozy właściwie się nie uświadczy, bo tak naprawdę to historia kryminalno-obyczajowa. Bardzo słaba zresztą.

Największa słabość tej książki to chyba fakt, że jest sprzedawana jako horror takowym nie będąc. OK, jest tu odrobina przemocy, ale grozy właściwie się nie uświadczy, bo tak naprawdę to historia kryminalno-obyczajowa. Bardzo słaba zresztą.

Przeciętna opowieść grozy, w której brakowało mi krwi, gęsiej skórki, porządnej intrygi/spisku. Wydaje się napisana pod czytelnika, który dopiero co poznaje literaturę grozy i nie wypada od razu rzucać go na głęboką wodę.

Przeciętna opowieść grozy, w której brakowało mi krwi, gęsiej skórki, porządnej intrygi/spisku. Wydaje się napisana pod czytelnika, który dopiero co poznaje literaturę grozy i nie wypada od razu rzucać go na głęboką wodę.

Nie jest to dzieło na miare "nawiedzonego" czy też "duchy ze sleath" jednakże jest to dość przyjemna rozrywka na wieczór,historia może nie jest wysokich lotów ale myślę ze warto przeczytać.

Nie jest to dzieło na miare "nawiedzonego" czy też "duchy ze sleath" jednakże jest to dość przyjemna rozrywka na wieczór,historia może nie jest wysokich lotów ale myślę ze warto przeczytać.