Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Nadal jestem zachwycona i właśnie dopadłam do trzeciej części ,ciekawe co dalej będzie

Nadal jestem zachwycona i właśnie dopadłam do trzeciej części ,ciekawe co dalej będzie

Muszę przyznać, że pierwsza część o wiele bardziej mnie porwała. Po tą sięgałam jakoś rzadziej, dłużej zeszło mi słuchanie jej. Historia syna cesarza mniej mnie interesowała. Będę jednak kontynuować serię ze względu na postać Vuko, która bardzo przypadła mi do gustu.

Muszę przyznać, że pierwsza część o wiele bardziej mnie porwała. Po tą sięgałam jakoś rzadziej, dłużej zeszło mi słuchanie jej. Historia syna cesarza mniej mnie interesowała. Będę jednak kontynuować serię ze względu na postać Vuko, która bardzo przypadła mi do gustu.

Dobra kontynuacja pierwszego tomu, chociaż troszkę rozwleczona. Vuko przestaje być drzewem i zaczyna czynić. W tej części bardziej zajmująca była dla mnie historia tohimona. Rozstanie z Brusem przykre, ale do przewidzenia. Ulf wyrusza do Lodowego Ogrodu a syn Oszczepnika pozwala się zniewolić. Co czeka głównych bohaterów? Zobaczymy.

Dobra kontynuacja pierwszego tomu, chociaż troszkę rozwleczona. Vuko przestaje być drzewem i zaczyna czynić. W tej części bardziej zajmująca była dla mnie historia tohimona. Rozstanie z Brusem przykre, ale do przewidzenia. Ulf wyrusza do Lodowego Ogrodu a syn Oszczepnika pozwala się zniewolić. Co czeka głównych bohaterów? Zobaczymy.

Wejście na poważnie w świat fantasy. Poziom historii Filara niesamowity, a sposób jej opowiadania wybitny. Absolutnie wyjątkowa, ciekawa i bardzo przemyślana historia. Drakkainen z drugiej strony, prezentował się nieco gorzej - dużo fragmentów z jego historii jest dla mnie niejasna (np. opieka nad nim przez 2 kobiety - o co tam chodziło, skąd one się wzięły?). O ile jego odklejone od realiów planety postrzeganie, zachowanie i komentarze miały sens w Księdze 1, tak tutaj dochodzimy do absurdów, które zdają się już nie pasować, i z którymi ciężko się oswoić. Postać "Cyfral" jest tak nie na miejscu, że aż miało się wrażenie, że czyta się inną książkę. Uważam, że w tym miejscu autor już poszedł za grubo z "ziemianizowaniem". Drakkainen przedstawiany jest jako ktoś bardzo rozsądny i inteligentny, a końcówka przeczy temu ponad miarę (i dodatkowo była super przewidywalna). Filar oprócz całego losu Kirenenu, ciągnie póki co tę opowieść na swoich barkach.

Wejście na poważnie w świat fantasy. Poziom historii Filara niesamowity, a sposób jej opowiadania wybitny. Absolutnie wyjątkowa, ciekawa i bardzo przemyślana historia. Drakkainen z drugiej strony, prezentował się nieco gorzej - dużo fragmentów z jego historii jest dla mnie niejasna (np. opieka nad nim przez 2 kobiety - o co tam chodziło, skąd one się wzięły?). O ile jego...

Druga część tak bardzo różna od pierwszej w mojej opinii, ale na takim samym poziomie dobrej fantastyki. Wiele wątków, wiele nowości, trzeba się skupić.
Czy ktoś jeszcze widzi w Kruczym Cieniu Odyna, a w Archimatronach i całej ich szajce - Bene Gesserit? Może się mylę co do interpretacji i powiązań. Ale te powiązania całkiem mi się podobają!
A no i Bosh i "Jądro Ciemności" na koniec :) wszystko do siebie pasuje.

Druga część tak bardzo różna od pierwszej w mojej opinii, ale na takim samym poziomie dobrej fantastyki. Wiele wątków, wiele nowości, trzeba się skupić.
Czy ktoś jeszcze widzi w Kruczym Cieniu Odyna, a w Archimatronach i całej ich szajce - Bene Gesserit? Może się mylę co do interpretacji i powiązań. Ale te powiązania całkiem mi się podobają!
A no i Bosh i "Jądro...

Kończymy tą nierówną walkę. DNF

Kończymy tą nierówną walkę. DNF

Jestem w stanie uwierzyć, że każda pozytywna opinia tej książki i ogólnie twórczości Grzędowicza to fejk

Jestem w stanie uwierzyć, że każda pozytywna opinia tej książki i ogólnie twórczości Grzędowicza to fejk

Druga księga „Pana Lodowego Ogrodu” oferuje zdecydowanie więcej akcji i ani na moment nie obniża poziomu wyznaczonego w pierwszym tomie. Fabuła nabiera tempa, a wydarzenia są coraz bardziej intensywne i wciągające.

Druga księga „Pana Lodowego Ogrodu” oferuje zdecydowanie więcej akcji i ani na moment nie obniża poziomu wyznaczonego w pierwszym tomie. Fabuła nabiera tempa, a wydarzenia są coraz bardziej intensywne i wciągające.

Słowa, dialogi, opisy, historie z pod pióra Grzędowicza wręcz trzeba z nimi obcować i się rozkoszować. Historia pomknęła do przodu otwierając ciąg dalszy przygód głównych bohaterów. Momentami dłużyły się opisy ale warto było przebrnąć do finału drugiego tomu, który sprawił że koniecznie trzeba sięgnąć po tom 3 ;)

Słowa, dialogi, opisy, historie z pod pióra Grzędowicza wręcz trzeba z nimi obcować i się rozkoszować. Historia pomknęła do przodu otwierając ciąg dalszy przygód głównych bohaterów. Momentami dłużyły się opisy ale warto było przebrnąć do finału drugiego tomu, który sprawił że koniecznie trzeba sięgnąć po tom 3 ;)

Nazwisko Jarosława Grzędowicza ma w polskiej fantastyce swoją renomę, a po licznych zachwytach innych czytelników spodziewałam się niemalże „polskiego Tolkiena”. Niestety, z żalem muszę przyznać, że należę do grona osób, którym ten cykl raczej nie przypadł do gustu. Druga odsłona serii kontynuuje narrację o losach dwóch głównych bohaterów – Vuko i Tygrysa. Choć obie linie fabularne rozpoczęły się już w poprzednim tomie, tutaj wciąż się nie stykają, co potęguje wrażenie rwanej opowieści. Największym problemem okazało się jednak tempo akcji. Przez pierwsze 200 stron dosłownie próbowałam dobrnąć „do brzegu”. U Vuko nie zmienia się praktycznie nic – bohater tkwi w martwym punkcie i donikąd nie dochodzi.

Całość wlecze się niemiłosiernie przez zbyt rozwlekłe opisy, co skutecznie zabija dynamikę lektury. Choć wątek Tygrysa obiektywnie wypada nieco lepiej i jest bardziej interesujący, to wciąż za mało, by uratować ogólne wrażenie. A w tle tej powolnej narracji nieustannie towarzyszy nam krwawy festiwal: odrąbywanie głów, przecinanie gardeł i wybebeszanie jelit są tu na porządku dziennym. W porównaniu do pierwszego tomu, kontynuacja jest znacznie bardziej obrazowa i ociekająca krwią, co nie zawsze wydaje się uzasadnione fabularnie.

Wątek Cyfral kompletnie „od czapy” – to absurdalne rozwiązanie, które nie pasuje ani do świata, z którego pochodzi bohater, ani do realiów planety Midgaard. Wrażenie chaosu pogłębiają urwane wątki oraz dziwaczne wizje, z których niewiele wynika i które nie doczekały się sensownego wyjaśnienia.

Na osobną, negatywną wzmiankę zasługuje oprawa graficzna. Już w pierwszej części ilustracje nie zachwycały, ale w tym wydaniu są po prostu koszmarne. Zamiast budować klimat, budzą jedynie niechęć do przewracania kolejnych stron. Przy tak ogromnej liczbie wspaniałych książek czekających na przeczytanie, nie widzę sensu, by dalej brnąć w historię, która mnie drażni i nuży. Może kiedyś dokończę, a może nie.

Nazwisko Jarosława Grzędowicza ma w polskiej fantastyce swoją renomę, a po licznych zachwytach innych czytelników spodziewałam się niemalże „polskiego Tolkiena”. Niestety, z żalem muszę przyznać, że należę do grona osób, którym ten cykl raczej nie przypadł do gustu. Druga odsłona serii kontynuuje narrację o losach dwóch głównych bohaterów – Vuko i Tygrysa. Choć obie linie...