Anioł Śmierci

Z grubsza utrzymało moja uwagę. Jakbym mógł, wystawiłbym takie 7.5. Ale patrząc na tom ostatni, ocena spada.
Niestety, nie jestem w stanie zdzierzyć zakończenia.
Strasznie mnie to irytuje, bo schrzanili mi dobrą książkę.

Z grubsza utrzymało moja uwagę. Jakbym mógł, wystawiłbym takie 7.5. Ale patrząc na tom ostatni, ocena spada.
Niestety, nie jestem w stanie zdzierzyć zakończenia.
Strasznie mnie to irytuje, bo schrzanili mi dobrą książkę.

Całkiem ciekawa, nawet fabuła mnie wciągnęła. naprawdę ciekawie się to czyta.

Całkiem ciekawa, nawet fabuła mnie wciągnęła. naprawdę ciekawie się to czyta.

Do drugiej części trylogii podeszłam z odrobinę innym nastawieniem: kiedy spojrzałam na Anioła Śmierci pod kątem komediowym, jak na parodię a nie jak na poważne "dzieło" fantasy, czytało mi się go nieco lżej. Niemniej, nadal pierwsza połowa książki była dla mnie drogą przez mękę. Świat przedstawiony w dalszym ciągu jest mało interesujący, autor opisuje go w nadmiernie dramatyczny i wybujały sposób, zamiast go faktycznie pokazywać, o suspensie czy umiejętnym budowaniu napięcia możemy zapomnieć, a w wielu akapitach zwyczajnie brakuje jakiejkolwiek logiki, kiedy się je przeczyta krytycznie, analizując budowę zdań. Często narrator zaprzecza sam sobie. Bohaterowie zawsze naj, och, ech. Bardzo ciężko mi polubić lub przywiązać się do któregokolwiek z nich. Dialogi są wprost koszmarne, przegadane, rozwleczone, również często bezsensowne, połowa z nich mogłaby z wielkim powodzeniem całkowicie wylecieć z książki i powieść nic by na tym nie straciła - bo niektóre rozmowy naprawdę nic nie wnoszą (naprawdę rozmowa w stylu: "Co robisz?", "Nie wiesz?", "Jakbym wiedział to bym nie pytał", "No to się przyjrzyj", "No to pokaż", "Chciałbyś", "Musisz taki być?", "A nie mogę?" NIE WNOSI ABSOLUTNIE NICZEGO, a taki schemat droczenia się powtarza się wielokrotnie i to w różnych konfiguracjach: między odkupicielami, między Calem i Bosco, między Calem i Henrim, IdrysPukkem i Vipondem... już po jakimś czasie człowiek zwyczajnie ma dość, bo ileż można). Druga część (mniej-więcej od 70% książki do końca, z Chatres i walką w górach) trochę ratuje poziom, dynamika się zmienia, robi się ciekawiej. Tak czy inaczej, tylko dwa słowa kołaczą mi się w głowie na podsumowanie: czyste grafomaństwo :D oto czym jest dla mnie cała ta trylogia.

Do drugiej części trylogii podeszłam z odrobinę innym nastawieniem: kiedy spojrzałam na Anioła Śmierci pod kątem komediowym, jak na parodię a nie jak na poważne "dzieło" fantasy, czytało mi się go nieco lżej. Niemniej, nadal pierwsza połowa książki była dla mnie drogą przez mękę. Świat przedstawiony w dalszym ciągu jest mało interesujący, autor opisuje go w nadmiernie...

Brutalna, polecam.

Brutalna, polecam.

Czar prysł, jak Cale z sanktuarium.

Imperia, Papież i sięganie po władzę nad światem. To co lekko wybaczyłem w pierwszym tomie, wróciło ze zdwojoną siłą, i nie ma drużyny bohaterów, która by stanęła w obronie.

Niestety cały projekt pod nazwą "Lewa Ręka Boga" jawi się jako kolos na glinianych nogach. Totalny brak wiarygodności całego przedsięwzięcia.

III tom zacząłem z obowiązku, bo cała przyjemność czytania okazała się ułudą, jak miłość Arbell Łabędzioszyjej.

Czar prysł, jak Cale z sanktuarium.

Imperia, Papież i sięganie po władzę nad światem. To co lekko wybaczyłem w pierwszym tomie, wróciło ze zdwojoną siłą, i nie ma drużyny bohaterów, która by stanęła w obronie.

Niestety cały projekt pod nazwą "Lewa Ręka Boga" jawi się jako kolos na glinianych nogach. Totalny brak wiarygodności całego przedsięwzięcia.

III tom zacząłem z...

Po I tomie z ciekawością sięgnęłam po kolejny. Początek wciągający, potem ciut gorzej, ale całość interesująca.

Po I tomie z ciekawością sięgnęłam po kolejny. Początek wciągający, potem ciut gorzej, ale całość interesująca.

Pomysł na fabułę jest ciekawy i wciągający, ale styl literacki tak gryzie w oczy, że miałam ochotę skończyć czytać już przy drugiej części. Skończyłam tylko dlatego, że chciałam wiedzieć jak to się skończy, ale na pewno nie poleciłabym tej trylogii.

Pomysł na fabułę jest ciekawy i wciągający, ale styl literacki tak gryzie w oczy, że miałam ochotę skończyć czytać już przy drugiej części. Skończyłam tylko dlatego, że chciałam wiedzieć jak to się skończy, ale na pewno nie poleciłabym tej trylogii.

Świat w książce jest wybitnie mylący. Z jednej strony nazwy prawdziwych miast i krain geograficznych, z drugiej jakieś stworzone przez autora, żadnej mapki, nie wiadomo co jest gdzie. Ale może to i lepiej, bo postaci wydają się przenoszone niczym jakieś lalki przez olbrzyma, Cale w jednym momencie jest na froncie, stronę dalej w sanktuarium, a trzy później u papieża w Chartres. Poza tym autor opisuje rozwlekle bitwy aż do zanudzenia, a przejmowanie władzy kościelnej co jest bardziej zajmujące traktuje po macoszemu i kończy w kilka stron. Niestety.

Świat w książce jest wybitnie mylący. Z jednej strony nazwy prawdziwych miast i krain geograficznych, z drugiej jakieś stworzone przez autora, żadnej mapki, nie wiadomo co jest gdzie. Ale może to i lepiej, bo postaci wydają się przenoszone niczym jakieś lalki przez olbrzyma, Cale w jednym momencie jest na froncie, stronę dalej w sanktuarium, a trzy później u papieża w...

Książka ciekawa, wciągająca.

Książka ciekawa, wciągająca.

Po znośnym pierwszym tomie, który był jakimś wprowadzeniem do tego świata tu już zaczynała mnie ta seria męczyć.

Po znośnym pierwszym tomie, który był jakimś wprowadzeniem do tego świata tu już zaczynała mnie ta seria męczyć.