Finlandia budzi skojarzenia z surową naturą, północnym klimatem, sportami zimowymi, Nokią, zorzą polarną, miasteczkiem Rovaniemi – siedzibą Świętego Mikołaja - a może jeszcze z Laponią i sauną, nazywaną fińską łaźnią. Kultura i historia tego kraju są już znacznie mniej znane i popularne. Dla mnie również, do czego muszę się przyznać, pozostawały przez wiele lat niewiadomą i gdyby jeszcze niedawno zapytano mnie o przedstawicieli fińskiej kultury, to potrafiłabym wymienić tylko jedną pisarkę - oczywiście chodzi o Tove Jansson - jednego kompozytora Jeana Sibeliusa i jego najsłynniejszy koncert skrzypcowy i to chyba byłoby niestety wszystko, co jeszcze w niedalekiej przeszłości wiedziałam na temat tego nordyckiego kraju. Nordyckiego, bo Finlandia tylko pod względem kulturowym zaliczana jest do krajów skandynawskich - geograficznie już nim nie jest. Właśnie z powodu tego kulturowo-historycznego, a więc skandynawskiego powinowactwa, „Niebo w kolorze siarki” współczesnego fińskiego pisarza Kjella Westö, przetłumaczone przez tłumaczkę znaną choćby z przekładów książek Majgull Axelsson - Katarzynę Tubylewicz - wydano w ubiegłym roku w Serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich. Kultowa seria z charakterystycznym niebieskim okrętem na białym tle, obecnym na każdej okładce, została wznowiona przez Wydawnictwo Poznańskie w 2018 r. i poza dobrze rozpoznawanymi tytułami, jak: „Pożegnanie z Afryką” Karen Blixen i „Szarady” Knuta Hamsuna, ukazały się w niej powieści Roya Jacobsena - „Białe morze”, „Niewidzialni”, „Oczy z Rigela”, „Tylko matka”, Carla Froda Tillera - „Początki”, Helgi Flatland - „Współczesna rodzina” czy Jonasa T. Bengtssona - „Życie Sus” i jeszcze wiele innych dzieł klasycznej oraz współczesnej literatury skandynawskiej.
Kjell Westö urodził się w Finlandii w latach 60., a pisze w języku szwedzkim. Należy do grupy około 6% obywateli posługujących się tym jednym z dwóch, obok fińskiego, języków urzędowych. „Niebo w kolorze siarki” to powieść oparta na wspomnieniach z dzieciństwa, młodości i okresu dorosłości obecnego 60-latka. Rozpoczyna się niczym niezły dreszczowiec, ale żeby doprowadzić czytelnika do rozwikłania przyczyn niebezpiecznej i zagadkowej sytuacji, w której znalazł się pewnego dnia główny bohater - pisarz, a miało to miejsce w eleganckim mieszkaniu na jednym z modnych osiedli Helsinek w XXI wieku, autor powraca do jego dzieciństwa w latach 60. i rozpoczyna opowieść od wakacyjnych wspomnień. Finowie, tak jak Szwedzi i Norwegowie, bardzo lubią odpoczywać w bliskim kontakcie z naturą, co przy olbrzymiej ilości jezior, lasów i jednocześnie najniższym stopniu zaludnienia w Europie, nie jest trudne. Do dziś większość rodzin dysponuje małymi domkami bez wygód, ale oczywiście z obowiązkową sauną, położonymi nad wodą, z dala od cywilizacji. Rodzice naszego bohatera – przedstawiciele uboższej części tzw. klasy średniej - dzierżawili taki właśnie skromny domek nad jeziorem, w którym spędzali wakacje. To właśnie tam, jako 10-latek w 1969 r., bohater poznał Alexa - rówieśnika z położonej w pobliżu posiadłości, należącej do zamożnego klanu przedsiębiorców, która w niczym nie przypominała prostych warunków życia jego własnej rodziny. Łącząca ich przyjaźń i wieloletni zagmatwany związek ze Stellą – młodszą siostrą Alexa - wokół tych tematów krążą wspomnienia snute przez bohatera-narratora. Nie są to jednak wyłącznie sielankowe obrazy z dzieciństwa i młodości. Fascynacja Alexem - przyjacielem - wydaje się być jednostronna, a sam Alex pokazany jest jako niejednoznaczna i intrygująca, choć raczej negatywna postać, już w wieku dziecięcym przejawiająca cechy pozbawionego empatii manipulanta, upajającego się wpływem, jaki udaje mu się wywierać na kolegów. Główny bohater zdaje sobie z tego sprawę, a poznając bliżej rodzinę swojego przyjaciela, potrafi nawet dobrze zdiagnozować przyczyny takiego zachowania, i równocześnie przez wiele lat pozostaje pod urokiem jego skomplikowanej osobowości. W powieści Kjella Westö znajdziemy zresztą jeszcze wiele takich świetnie wykreowanych, charakterystycznych postaci jak Alex, począwszy od kolegów ze wspólnej „paczki”: samotnika Kristera czy brutalnego osiłka Jana-Rogera, po ich kolejne dziewczyny i kobiety, a na dzieciach, rodzicach i dziadkach kończąc. Kilka dekad z życia bohaterów powieści pokazane jest na tle znanych wszystkim wydarzeń politycznych i społecznych z historii europejskiej, które wpływały również na fińską rzeczywistość. Te elementy są tylko bardzo delikatnie wprowadzonym przez autora dopełnieniem, pozwalającym lepiej umieścić w czasie przebieg wydarzeń.
To świetna lektura, nie bez powodu zaliczona do Serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich. Powieść jest z pewnością pełnowymiarowa, bezpretensjonalna, a w swojej szczerości oryginalna, dająca nie tylko świadectwo życia jednostek, ale całego pokolenia Finów urodzonych w latach 60. Dla mnie, kolejny dowód na to, że współczesna literatura skandynawska, to nie tylko stereotypowy „nordic noir”, za którym nie wszyscy przepadają, ale literatura pełna emocji, którą mogę polecić każdemu z przekonaniem, że zapewni skłaniającą do refleksji rozrywkę i nie znudzi czytelnika. Chętnie sięgnę po kolejne książki ze skandynawskiej serii, nie tylko te napisane przez pisarzy współczesnych, a poza już wydanymi jest wiele takich, które nie doczekały się jeszcze polskiego tłumaczenia, jak choćby inne powieści i zbiory opowiadań Kjella Westö.
Szukamy ofert...
961 
230 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Moja kuzynka Rachela
📖🎧 „Moja kuzynka Rachela” Daphne de Maurier
„Są kobiety (...),w zasadzie dobre, które nie z własnej winy sprowadzają na innych ludzi nieszczęście. Czegokolwiek się nie tkną, zamieniają w tragedię.”
W XIX wieku w Kornwalii, po śmierci swojego wuja Ambrożego, Filip Ashley ma zostać jego jedynym spadkobiercą. Choć wuj, uważany przez wielu za ekscentrycznego i przede wszystkim odizolowanego człowieka, kilka miesięcy przed śmiercią wyrusza w podróż w głąb Europy.
Listy, które przychodziły, kazały sądzić, iż Ambroży popadł w obłęd. Po kilku miesiącach znajomości, choć wcześniej stronił od kobiet, bierze za żonę kuzynkę Rachelę. Niedługo po tym Filip otrzymuje wiadomość o śmierci Ambrożego, a wkrótce także w posiadłości pojawia się Rachela.
Piękna i uwodzicielska Rachela staje przed Filipem, którego opiekunem jest jego ojciec chrzestny... Dlaczego Rachela przybyła? Czy to smutek po śmierci Ambrożego, czy też przyświecał jej inny cel?
Och, jakże ta pozycja mnie wciągnęła! Mroczna, ale też tajemnicza. Pełna intryg, namiętności, obłędu... Ciekawa postać Racheli, ale także Filipa, który jako młody mężczyzna był dość infantylny i podatny na wszelkie manipulacje. Rachela od samego początku budziła we mnie wątpliwości co do swoich działań i motywacji. Im bardziej Filip jej ufał, tym bardziej ja jej nie ufałam. Każdy jej gest wydawał się przemyślany, a każde słowo jakby miało drugie dno.
Historia o słabościach, zagubieniu, o poszukiwaniu. Mroczna i całkowicie oddająca klimat XIX wieku.
Na pewno sięgnę po inne książki autorki!
Moja ocena: 8/10
#bookreview #mojakuzynkarachela #daphnedemaurier #wydawnictwoalbatros
#powiesc
📖🎧 „Moja kuzynka Rachela” Daphne de Maurier
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Są kobiety (...),w zasadzie dobre, które nie z własnej winy sprowadzają na innych ludzi nieszczęście. Czegokolwiek się nie tkną, zamieniają w tragedię.”
W XIX wieku w Kornwalii, po śmierci swojego wuja Ambrożego, Filip Ashley ma zostać jego jedynym spadkobiercą. Choć wuj, uważany przez wielu za ekscentrycznego i przede...
Powieść połyka się piorunem a końcówka to majstersztyk. Z pewnością młodość ma w głowie wiatr, miłość jak sraczka przychodzi znienacka i wszystko to jest potrzebne ale też intuicja dużo daje. Czy zazdrość mężczyzny jest jak zazdrość dziecka, kapryśna, głupia, pozbawiona głębi oczywiście że tak ale jednocześnie jaka jest rozkoszna, chciałoby się ją schrupać. I jeszcze jedno czy warto sobie zadać trud przyjmowania gości, żeby potem móc przeżywać radość ich wychodzenia. Oczywiście. Wszak wiadomo że zarówno goście jak i ryba na trzeci dzień śmierdzą.
Powieść połyka się piorunem a końcówka to majstersztyk. Z pewnością młodość ma w głowie wiatr, miłość jak sraczka przychodzi znienacka i wszystko to jest potrzebne ale też intuicja dużo daje. Czy zazdrość mężczyzny jest jak zazdrość dziecka, kapryśna, głupia, pozbawiona głębi oczywiście że tak ale jednocześnie jaka jest rozkoszna, chciałoby się ją schrupać. I jeszcze jedno...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCudowna, pełna tajemniczości powieść. Namiętność, mrok, XIX-wieczna Kornwalia, śmierć, obłęd...
Minus za irytującego Filipa. Nie mogłam znieść jego naiwności.
Cudowna, pełna tajemniczości powieść. Namiętność, mrok, XIX-wieczna Kornwalia, śmierć, obłęd...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMinus za irytującego Filipa. Nie mogłam znieść jego naiwności.
Ciekawa opowieść, ale zarazem irytująca i infantylna postać głównego bohatera.
Ciekawa opowieść, ale zarazem irytująca i infantylna postać głównego bohatera.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzyjemna lektura. Zaskakujące zakończenie.
Przyjemna lektura. Zaskakujące zakończenie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZazdroszczę Racheli kręgosłupa, bo sama dźwignęła (i uniosła!) tę książkę.
Niesamowita była ta postać - niby z klasą, ale człowiek od początku czuje od niej jakieś zagrożenie. Wraz z rozwojem fabuły dociera do czytelnika, że to zła kobieta była, ale fascynacja pozostaje. Takich bohaterek potrzebuję.
Nie potrzebuję natomiast Filipa (narratora),który by głupi jak but i rozwydrzony i na głos mówiłam mu, żeby się zamknął.
Zazdroszczę Racheli kręgosłupa, bo sama dźwignęła (i uniosła!) tę książkę.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiesamowita była ta postać - niby z klasą, ale człowiek od początku czuje od niej jakieś zagrożenie. Wraz z rozwojem fabuły dociera do czytelnika, że to zła kobieta była, ale fascynacja pozostaje. Takich bohaterek potrzebuję.
Nie potrzebuję natomiast Filipa (narratora),który by głupi jak but i...
Książka mnie zainteresowała, mimo że w połowie miałam lekki zastój czytelniczy. Mimo to poruszająca historia, polecam ;)
Książka mnie zainteresowała, mimo że w połowie miałam lekki zastój czytelniczy. Mimo to poruszająca historia, polecam ;)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSPOILER....
Nudna i przeciągnięta, a zakończenie jest otwarte do interpretacji, serio? Czuję się wyprowadzona w pole przez autorkę. Za wytrzymanie tyle godzin w głowie Filipa można było nagrodzić czytelnika lepszym finałem
SPOILER....
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNudna i przeciągnięta, a zakończenie jest otwarte do interpretacji, serio? Czuję się wyprowadzona w pole przez autorkę. Za wytrzymanie tyle godzin w głowie Filipa można było nagrodzić czytelnika lepszym finałem
Piękna książka. Pięknie wydana. Czarująca treść . Czarująca okładka. Zakończenie genialne. Rozkosz dla oczu i duszy .
Piękna książka. Pięknie wydana. Czarująca treść . Czarująca okładka. Zakończenie genialne. Rozkosz dla oczu i duszy .
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDaphne du Maurier oczarowała mnie swoimi opowiadaniami. "Mojej kuzynce Racheli" również towarzyszyła niepewność i napięcie, oraz szczególne zaciekawienie etapem kulminacyjnym historii. Tym razem jednak nie czułam zdziwienia ze sposobu potoczenia się owej historii, a narrator w postaci niedojrzałego Filipa doprowadzał mnie do zawrotów głowy - niezwykle irytująca postać. Zapewne było to celowe zagranie autorki, jednak odbierało przyjemność z czytania. Z przykrością zostawiam jedynie 6, choć pewnie zasługuje na więcej.
Daphne du Maurier oczarowała mnie swoimi opowiadaniami. "Mojej kuzynce Racheli" również towarzyszyła niepewność i napięcie, oraz szczególne zaciekawienie etapem kulminacyjnym historii. Tym razem jednak nie czułam zdziwienia ze sposobu potoczenia się owej historii, a narrator w postaci niedojrzałego Filipa doprowadzał mnie do zawrotów głowy - niezwykle irytująca postać....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to