Podpalacz

W zimową noc w willi na Ursynowie wybucha pożar, w którym ginie biznesmen, a jego żona, celebrytka, zostaje ciężko poparzona. Przez chwilę wygląda to na nieszczęśliwy wypadek. Przez krótką chwilę.

Sprawę prowadzi komisarz Mortka, przenikliwy człowiek w prestiżowej komórce policji, która potrafi doszczętnie zrujnować życie osobiste. Tao z pozoru proste dochodzenie coraz bardziej się gmatwa i niepostrzeżenie zaczyna pogarszać i tak już trudne relacje komisarza z byłą żoną.


To kolejna książka, w której powtarza się wątek trudnych relacji rodzinnych śledczych, którzy nie potrafią oddzielić pracy od życia rodzinnego. Jak sugerowałby sam tytuł w tej historii powinien być ogien i owszem byly momenty ze ten ogień był i czytało sie z zapartym tchem. Podobać sie może postac głównego bohatera komisarza o trudnym charakterze jednak do bólu skuteczny i nieustępliwy. Wielowątkowa historia podpalacza, która do samego końca wzbudza emocje udowadniając że zamknięte śledztwo nie oznacza poznania prawdy.

W zimową noc w willi na Ursynowie wybucha pożar, w którym ginie biznesmen, a jego żona, celebrytka, zostaje ciężko poparzona. Przez chwilę wygląda to na nieszczęśliwy wypadek. Przez krótką chwilę.

Sprawę prowadzi komisarz Mortka, przenikliwy człowiek w prestiżowej komórce policji, która potrafi doszczętnie zrujnować życie osobiste. Tao z pozoru proste dochodzenie coraz...

Pan Chmielarz jest jednym z moich ulubionych autorów z gatunku polskiego kryminału. Sięgając po jego nowszą twórczość można zauważyć jak jego pióro ewoluowało, rozwinęło się. Tak więc sięgając w 2026 po książkę tego autora, która była wydana wiele lat wcześniej, widzę pewne niedociągnięcia i nieco słabszą jakość fabularną. Nie mniej jednak uważam, że niezależnie od okresu warsztatu Pana Wojciecha jego książki tak samo wciągają i zaskakują. Tak również było w przypadku „Podpalacza”, gdzie wszystkie wątki na koniec zostały połączone w wyśmienitą spójność.

Pan Chmielarz jest jednym z moich ulubionych autorów z gatunku polskiego kryminału. Sięgając po jego nowszą twórczość można zauważyć jak jego pióro ewoluowało, rozwinęło się. Tak więc sięgając w 2026 po książkę tego autora, która była wydana wiele lat wcześniej, widzę pewne niedociągnięcia i nieco słabszą jakość fabularną. Nie mniej jednak uważam, że niezależnie od okresu...

Pierwsze spotkanie z Komisarzem Mortką pochłonęło mnie całkowicie. Pan Chmielarz zawładnął moją ciekawością czytelniczą na maksa. W książce dzieje się tyle, że kompletnie nie ma czasu na nudę. Główny bohater, razem z najlepszym kumplem Kochanem, prowadzą śledztwo w sprawie grasującego w Warszawie podpalacza. Przy okazji poznajemy prywatnie komisarza Mortka razem z jego problemami osobistymi. Świetnie napisane, czyta się tak, że aż żal na chwilę choćby się oderwać od lektury. Polecam serdecznie i lecę czytać część drugą.

Pierwsze spotkanie z Komisarzem Mortką pochłonęło mnie całkowicie. Pan Chmielarz zawładnął moją ciekawością czytelniczą na maksa. W książce dzieje się tyle, że kompletnie nie ma czasu na nudę. Główny bohater, razem z najlepszym kumplem Kochanem, prowadzą śledztwo w sprawie grasującego w Warszawie podpalacza. Przy okazji poznajemy prywatnie komisarza Mortka razem z jego...

6

6

Pierwsze spotkanie z komisarzem Mortką uważam za bardzo udane.

To kryminał, który mocniej kupił mnie warstwą obyczajową niż samą intrygą. Sprawa podpaleń i kolejne ofiary są oczywiście osią fabuły, ale najciekawsze jest to, co dzieje się wokół – relacje, konflikty, moralne wybory i codzienność policjanta, który próbuje ogarnąć chaos nie tylko w pracy, ale i w życiu prywatnym.

Jakub Mortka to bohater z zasadami. Uparty, pracowity, momentami wręcz autodestrukcyjny w swoim dążeniu do celu. Przepracowuje się, niszczy relacje, żyje rozwodem, który wciąż gdzieś nad nim wisi. Walczy z przestępcami, ale też walczy o to, żeby utrzymać się nad powierzchnią własnego życia.

W książce pojawia się sporo postaci – jedne da się polubić, inne budzą niechęć, a niektóre początkowo wydają się „super wow”, by później pokazać bardzo mroczne oblicze. To akurat wypadło przekonująco.

Psychologicznie jednak cała intryga okazała się dla mnie dość prosta. Gdy już wiadomo, o co chodzi i jakie są motywacje, nie ma wielkiego „wow”. Trochę zabrakło mi mocniejszego uderzenia na końcu.

Styl Chmielarza jest dynamiczny, obrazowy, czasem dosadny aż za bardzo – zdarzają się momenty, które brzmią nieco naiwnie czy prowokacyjnie na siłę. Ale ogólnie czyta się to bardzo dobrze.

7/10 – dla Mortki i klimatu zdecydowanie będę czytał dalej serię.

Pierwsze spotkanie z komisarzem Mortką uważam za bardzo udane.

To kryminał, który mocniej kupił mnie warstwą obyczajową niż samą intrygą. Sprawa podpaleń i kolejne ofiary są oczywiście osią fabuły, ale najciekawsze jest to, co dzieje się wokół – relacje, konflikty, moralne wybory i codzienność policjanta, który próbuje ogarnąć chaos nie tylko w pracy, ale i w życiu...

Dobry kryminał, czyta się przyjemnie. Zapowiada się dobry i ciekawy cykl z komisarzem Mortką w roli głównej

Dobry kryminał, czyta się przyjemnie. Zapowiada się dobry i ciekawy cykl z komisarzem Mortką w roli głównej

Ciekawa historia z głównym bohaterem, któremu posypało się życie osobiste. Jakże inna (spokojniejsza) od cyklu z Bezimiennym, gdzie krew się leje strumieniami. Podpalacz to rodzaj sensacji, która może spotkać Ciebie czy mnie. I ma świetne zakończenie, którego się nie spodziewałam.

Ciekawa historia z głównym bohaterem, któremu posypało się życie osobiste. Jakże inna (spokojniejsza) od cyklu z Bezimiennym, gdzie krew się leje strumieniami. Podpalacz to rodzaj sensacji, która może spotkać Ciebie czy mnie. I ma świetne zakończenie, którego się nie spodziewałam.

Mając na uwadze, że to początek serii kolejny tom był oczywistym wyborem. Dobry kryminał.

Mając na uwadze, że to początek serii kolejny tom był oczywistym wyborem. Dobry kryminał.

Świetne pierwsze spotkanie z autorem. Jakub Mortka bardzo przypadł mi do gustu, z pewnością sięgnę po kolejne części.

Świetne pierwsze spotkanie z autorem. Jakub Mortka bardzo przypadł mi do gustu, z pewnością sięgnę po kolejne części.

Ta książka jest jak ten znajomy, który próbuje być fajny. Taki mądry, zabawny, elokwentny; a tak naprawdę jest przeciętny.

Zwłaszcza pierwsza połowa to czyste udawanie. Druga połowa przyśpiesza znacznie. Zwroty akcji wyskakują jak króliki z kapelusza. Zrobiło się przez to ciekawiej.. ale też jakby w oderwaniu od tego, co było najpierw i nie jestem do końca pewna, czy to dobrze.

Może to kryminał, jak kryminał. Trudno tu o jakieś rewolucje. Czytało się nieźle, tylko musiałam mieć ten wyraz politowania na twarzy. Jakbym patrzyła na tego właśnie znajomego: "wiem chłopie... każdy chce być zabawny, mądry... ". Ale wiem także, jak masowo powstają te książki. I że zwykle udają, że są mądrzejsze niż naprawdę są. Tylko czasem robią to z większą wprawą.

Takie 5.5.

Ta książka jest jak ten znajomy, który próbuje być fajny. Taki mądry, zabawny, elokwentny; a tak naprawdę jest przeciętny.

Zwłaszcza pierwsza połowa to czyste udawanie. Druga połowa przyśpiesza znacznie. Zwroty akcji wyskakują jak króliki z kapelusza. Zrobiło się przez to ciekawiej.. ale też jakby w oderwaniu od tego, co było najpierw i nie jestem do końca pewna, czy to...