Był sobie król... Poczet Jagiellonów

Sporo wiadomości o sławnych kobietach i niemniej sławnych mężczyznach; świetnie, że część z pań została wydobyta z mroków zapomnienia. Myślę, że Autorka (może całkiem bezwiednie) udowodniła, że nie da się pisać tylko o żonach lub tylko o mężach. Nie byliby tym, kim byli i nie zdziałaliby (nie zdziałałyby) tyle bez owej wzajemności jaką daje relacja kobiety i mężczyzny. Warto przeczytać, choć - co do stylu - nie nazwałabym lektury "porywającą".

Hmmm, właściwie szybko mi się czytało tą książkę, jednak oczekiwałam czegoś więcej niż dostałam, niestety. Oczami wyobraźni widziałam średniowieczny Rzym, tętniący życiem przez 24 godziny, a jednak.... Historie wydawały mi się zbyt krótkie; miałam wrażenie, że zbyt szybko przechodzę od jednej do następnej godziny. Może zamysł na książkę był interesujący, aczkolwiek wykonanie średnie. Ale z drugiej strony była to miła odskocznia i mogłam sobie wyobrazić tamte czasy.

Bardzo ciekawy sposób opowiadania o historii. Nawet jeśli ta książka jest adresowana w stronę młodszych czytelników, to ja, jako raczej starszy miłośnik historii, czytałem ją z radością. Po prostu moim zdaniem podróży w przeszłość dziejów Polski nigdy dosyć. Mimo prostego stylu, autor potrafi pobudzić do refleksji nad losami Piastów oraz rządzonymi przez nich krainami. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu tej opowieści. Chętnie wybiorę się w czasy Jagiellonów, jeśli przewodnikiem tej wycieczki będzie Sławomir Koper.

Książka Ireneusza Zalewskiego jest zbiorem jego tekstów publikowanych w różnych warszawskich czasopismach. Wiąże się z tym rozmaitość podejść do opisywanych przez Zalewskiego przedwojennych adresów. Raz interesuje go głównie architektura, urbanistyka, innym razem mieszkańcy, zwyczaje miejskie międzywojennej stolicy, a jeszcze innym losy przedsiębiorstw funkcjonujących w mieście przed wojną. Dzięki temu lektura dostarcza kopalni anegdot i informacji o mieście, które odeszło wraz z wybuchem II wojny światowej. To, co łączy krótkie felietony, to nostalgia za tym, co odeszło. Trudno też nie zgodzić się z oburzeniem autora nie tylko na zniszczenie miasta, ale i niechęć do jego bardziej całościowego odbudowania po wojnie. W tym sensie lektura może być trudna, często porusza w nas silne emocje (choć nierzadkie są teksty, które ze względu na lżejszą tematykę, sprawiają, że nie popadamy przy czytaniu w melancholię). Z drugiej strony forma książki jest bardzo przystępna: krótkie gawędy autora nie zmuszają nas do wygospodarowywania dużej ilości czasu na zapoznanie się z nimi.

Książka ciekawa, pozwoliła mi w szerszy sposób spojrzeć na sytuację chłopów w czasach pomiędzy rozbiorami a okresem II wojny światowej. Zrozumiałam, dlaczego idee ludowe nabrały tak istotnego znaczenia w czasach Dwudziestolecia Międzywojennego oraz czemu komunizm w bolszewickiej formie nie pustoszył masowo umysłów ludzi w Polsce. Miłe zaskoczenie, tym bardziej, że okładka początkowo nie zgrywała mi się z tytułem pozycji (na szczęście Autorzy okazali się przygotowani merytorycznie do podjęcia rozważań). Polecam.

Ogromnie podziwiam wiedzę i erudycję autora i to w jaki sposób ze skąpych źródeł potrafi zbudować żywą narracje. Tym razem opisuje jeden rok – 1018. Rok przełomowy. Jeden z tych które mocno osadziły Polskę na arenie politycznej wczesnośredniowiecznej Europy. Autor próbuje prześledzić miesiąc po miesiącu i wydarzenie po wydarzeniu działania Bolesława Chrobrego. Ogromną wartością jest przeplatanie wątków polityki zachodniej (koniec wojny z cesarstwem) ze wschodnia (konflikt z Rusią). Dzięki tej pozycji zrozumiałem jak trudną i skomplikowaną politykę musiał prowadzić nasz pierwszy koronowany władca, aby osiągnąć cele które sobie zakładał.

Historię,najbardziej udanego małżeństwa w dziejach polskiej monarchii, poznajemy z perspektywy Elżbiety Habsburg, u nas zwanej Rakuszanką. Wszystko zaczyna się w lutym 1454 roku, gdy w stronę Krakowa ciągnie orszak z naszą siedemnastolatnią Elżbietą, narzeczoną Kazimierza Jagiellończyka. Wraz z nią przemierzamy dzieje znanej jej Rzeczpospolitej. Obserwujemy ich realcje, wzloty i upadki. Widzimy żonę, matkę trzynaściorga dzieci, w tym czterech królów, kardynała i świętego. Poznajemy, jak wraz z Kazimierzem Jagiellończykiem stworzyła państwo od morza do morza. Ale przede wszystkim możemy lepiej poznać tą, którą potomni nazwali "Matką Jagiellonów". Jesteście gotowi na Polskę Jagiellonów z perspektywy Elżbiety Rakuszanki? Książkę trochę przeczytałam, ale w większości przesłuchałam ją. I muszę przyznać, że był to świetny audiobook - przyjemnie mi się słuchało, a dzięki stylowi Autorki - musiałam jak najszybciej poznawać kolejne dzieje. Muszę też się przyznać, że mimo znajomości historii, to aż się w pociągu popłakałam nad śmiercią Kazimierza Jagiellończyka i reakcją Elżbiety. Dużo nie mogę powiedzieć o bohaterach, bo byli to żyjący ludzie, ale zawsze byłam ogromną fanką małżeństwa Kazimierza i Elżbiety i samej historii Jagiellonów. Więc jeśli i Wy uwielbiacie Jagiellonów - to gorąco polecam.

Pan Witold Szolginia, człowiek wszechstronny, wciąga czytelnika w świat tamtego Lwowa w sposób niezwykły. Autor pomimo upływu lat przywołuje dawne dni jakby miały miejsce "wczoraj" nie pomijając żadnego detalu. Polecam miłośnikom Kresów Wschodnich, a w szczególności samego Lwowa. Cieszę się, że udało mi się zdobyć wszystkie VIII tomów, na pewno szybko je przeczytam :)

O trwającej aż dziesięć wieków epoce średniowiecza napisano już wiele. Jedni widzieli w niej wieki ciemne, inni zachwycali się osiągnięciami politycznymi i przeobrażeniami religijnymi ówczesnego świata. Do tych, którzy nieustannie badają wieki średnie należy Chris Wickham, autor książki „Średniowieczna Europa” z oferty Wydawnictwa RM, w tłumaczeniu Marcina Kowalczyka. Autor tej pokaźnych rozmiarów publikacji jednocześnie identyfikuje się z innymi badaczami doby średniowiecza i zrywa z zaproponowanym przez nich schematem. Co prawda, podobnie jak oni, wskazuje w swej narracji momenty przełomowe w trakcie długiego trwania średniowiecza, ale wybiera je na zupełnie innych zasadach. Co i rusz podważa to, co w dyskursie historycznym powszechne i proponuje alternatywne interpretacje znanych epizodów z przeszłości. Budzi kontrowersje, gdy twierdzi, że Cesarstwo Rzymskie nie upadło, ale i ma wiele racji, kiedy wykazuje ciągłość tego państwa na przykładzie Bizancjum. Możemy się z Wickhamem nie zgadzać, możemy podążać wytyczonym przez niego szlakiem, ale w obu przypadkach docenić musimy polot, z jakim opowiada o średniowieczu, bo tę książkę można czytać godzinami. Wickham stawia przed czytelnikiem wysokie wymagania, oczekując skupienia i gotowości do śledzenia wielowątkowej narracji. Swobodnie porusza się pomiędzy historią polityczną, społeczną i gospodarczą, nieustannie pokazując, że żadna z tych sfer nie funkcjonowała w oderwaniu od pozostałych. Szczególnie interesujące są fragmenty poświęcone kwestiom społecznym: przemianom struktur władzy lokalnej oraz relacjom między elitami a chłopstwem, które często bywają marginalizowane w bardziej klasycznych ujęciach epoki. „Średniowieczna Europa” zachęca do rewizji utartych sądów i zerwania z pokutującymi wokół tej epoki stereotypami. To tytuł idealny dla pasjonatów historii, studentów tego kierunku i wszystkich tych, którzy chcą spojrzeć na średniowiecze w pogłębiony, odważny i wolny od schematów sposób.

Pasjonująca gawęda o dawnej Warszawie „Jak przetrwać w Warszawie króla Stanisława” to książka, która łączy erudycję z lekkością gawędziarskiego stylu. Autor wciąga czytelnika w podróż przez czas i przestrzeń, pokazując stolicę nie tylko jako miejsce historycznych wydarzeń, ale przede wszystkim jako żywe miasto pełne ludzi, ich radości, problemów i marzeń. Dla mnie osobiście największym atutem książki jest jej wielowątkowość. Dzięki bogatym opisom życia codziennego, liczbie ciekawostek i anegdot książka przypomina spacer po muzeum, w którym każda sala kryje coś innego. Publikacja zachwyca również wizualnie – ilustracje, zdjęcia obrazów i mapy przenoszą nas w czasie, pozwalając jeszcze lepiej zrozumieć opisywaną epokę. Polecam tę książkę zarówno pasjonatom historii, jak i miłośnikom Warszawy. To prawdziwa kopalnia wiedzy, która wciąga i inspiruje, przypominając, że choć Warszawa króla Stasia była pełna kontrastów, to wciąż miała swój niepowtarzalny urok. Cała recenzja dostępna tutaj: https://dipp.info.pl/blog/recenzje/jak-przetrwac-w-warszawie-krola-stanislawa-przewodnik-po-xviii-wiecznej-stolicy-pelen-tajemnic-i-kontrastow

1/52/2026 "Dawna Rzeczpospolita na nowo odkryta. Gabinet osobliwości Tom 1" Radosław Sikora ZonaZero #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka Zbiór ciekawostek i anegdot Gabinet osobliwości to pojęcie znane w całej Europie. We Francji istniał pod nazwą cabinet de curiosités, w Niemczech Wunderkammer. Nim powstały znane nam dzisiaj muzea, to właśnie gabinety osobliwości pełniły ich funkcję. Napisane przez autora licznych bestsellerów, Radosława Sikorę, krótkie opowieści poprzez zadziwiające detale opisują, a tym samym dzieje dawnej Rzeczpospolitej przybliżają. Każda z nich została przez autora opatrzona ilustracjami, przez co książkę można traktować jak historyczny leksykon Rzeczpospolitej Szlacheckiej. Autor obficie korzysta z cennych faktograficznie słynnych dzieł z epoki, znanych zazwyczaj tylko pasjonatom historii, okraszając je swoimi komentarzami i ujawniając zgrabne pióro literata zakochanego w ojczystych dziejach. "Dawna Rzeczpospolita na nowo odkryta Gabinet osobliwości. Tom 1" to fascynująca lektura dla każdego pasjonata historii Polski, w kilku częściach, w krótkich anegdotach autor pozwala poznać wiele intrygujących spraw z zakresu Rzeczypospolitej i jej prowincji, wiele ciekawostek o królach, szlachcie, o miastach i mieszczanach, o kozakach, o Żydach, o chłopach i wsi, o żebrakach i ladacznicach, o relacjach między stanami, o budowlach z tamtego okresu (od ziemianek do pałaców),o strojach. Przyznam, że krótkie rozdziały sprzyjają lekturze, ale książka jest nierówna, niektóre części są ciekawsze, bardziej przykuwające uwagę czytelnika, a niektóre ciut nudniejsze, jak choćby o budowlach i strojach. Podsumowując jest to interesująca publikacja, i autorowi należy się szacunek i podziw za to jak z wielu źródeł korzystał przy pisaniu tejże książki, czego dowodem jest bogata bibliografia, dodatkowym atutem jest kolorowa wklejka z ilustracjami, obrazami, które ubogacają poznawane ciekawostki. Polecam zwłaszcza tym, którzy kochają historię i są głodni wiedzy i przeróżnych ciekawostek. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu ZonaZero.

Bardzo lubie ksiazki pana Kopra. Te tez :) Zostala zebrana w serie kontrowersyjnych pytan i odpowiedzi. Nie chodzi o to, ze sie z niektorymi nie zgadzam a inne sa oczywiste, tylko o spora zawartosc political fiction. Co by bylo gdyby. Niejako nie dowiedzialem sie niczego nowego, ale poznalem poglady autorow na wiele aspektow tego trudnego czasu. Sporo tlumaczenia postawy naszych sojusznikow w 1939, wybielania sanacji, czy zachowania polskich dowodcow we wrzesniu 1939. Trzeba przyznac uczciwie, ze mamy emocjonalne podejscie do tego czasu i trudno czasem o spojrzenie z innej perspektywy. A moze nalezaloby?

Książka mnie zawiodła. Po tytule spodziewałem się historii hetmanów z naciskiem na bitwy. Autor jednak dużo więcej czasu poświęcił polityce i niektóre bitwy omówił wręcz zdawkowo. Mimo wszystko książka warta przeczytania. Prawdą też jest fakt, że hetman był stanowiskiem nie tylko wojskowym, ale i politycznym tak więc może moje obiekcje są nietrafione.

Otrzymałem to czego chciałem: krótko, zwięźle i na temat. Dużo rozdziałów, ale każdy o idealnej długości do czytania przed snem czy w autobusie. Historia archeologii jako takiej, czyli nieco ponad 200 lat, w której wszystko i wszyscy się łączą i tworzą pełen obraz tej arcyciekawej, a jednocześnie tajemniczej gałęzi ludzkiej działalności. Przydatna rzecz dla kogoś, kto jak ja ma styczność z historią na co dzień, ale nad tym aspektem jej poznawania nigdy się głębiej nie zastanawiał.

Książka opowiada historię Wenecji poprzez wybitne postacie, które żyły w nim i je ukształtowały. Od Marco Polo do Casanowy, od stania się potęgą handlową i polityczną poniekąd po upadek miasta. Serenissima w całej okazałości, pełna przepychu i ułomności została ukazana na kartach książki. Dla mnie rewelacja, zresztą tak jak i Florencja tegoż autora.

Książka jest interesująca, ale nierówna. Niektóre rozdziały były dla mnie bardzo nużące. Chcę jednak podkreślić, że doceniam pracę autorów, gdyż dzięki ich fascynacji sztuką, dowiedziałam się wielu ciekawych czy wręcz fascynujących informacji o moich ulubionych dziełach Vincenta van Gogha, Edvarda Muncha, Hieronima Boscha i Pietera Bruegela. Zmieniły one moje postrzeganie płócien tych artystów. Do tej pory myślałam, że wiry otaczające gwiazdy i księżyc widoczne na obrazie Van Gogha "Gwiaździsta noc" są efektem kreatywnej wyobraźni malarza lub co najwyżej wynikiem zastosowanej przez niego techniki malarskiej, a okazało się, że ów malarz po atakach choroby psychicznej dostrzegał w naturze zjawiska, których oczy osób neurotypowych nie mogą zobaczyć. Dopiero obserwacje kosmosu przez skonstruowany w XX w. orbitalny teleskop Hubblle'a pozwoliły odkryć zjawisko przepływów turbulentnych, które tworzą wokół gwiazd wiry z gazu i kosmicznego pyłu. W czasach, gdy powstawał obraz to zjawisko było naukowcom nieznane. Równie fascynujące były informacje na temat możliwych przyczyn niezwykłych wizji Boscha ukazanych na tryptyku "Ogród rozkoszy ziemskich". Okazuje się, że surrealistyczne wizje malarskie tego artysty mogły mieć związek z toksycznym działaniem buławinki czerwonej (sporysz) grzyba rozwijającego się w zbożu, który zawiera alkaloid ergotaminę. W okresie późnego średniowiecza, współcześni Boschowi, często ulegali masowym zatruciom ergotaminą. Objawiało się to halucynacjami, maniami prześladowczymi, drgawkami, ale też martwicą tkanek prowadzącą do utraty kończyn. 🔰"Ogień św. Antoniego, jak nazywano te chorobę prowadził do masowych halucynacji - całe wsie ulegały narkotycznym wizjom, duże grupy ludzi stawały się odurzonymi narkotykiem zombi." Prawdopodobnie obrazy Boscha dokumentują efekty działania sporyszu na ludzi. Niezwykle interesujące są też informacje o tym, że na obrazie Muncha "Krzyk" uwieczniony został jeden ze skutków potężnej erupcji indonezyjskiego wulkanu Krakatau (1883r.). Bardzo ciekawe były dla mnie również wiadomości związane z serią witraży zaprojektowanych przez Wyspiańskiego i związanych z odkryciem grobowca Kazimierza Wielkiego oraz z powstaniem cyklu 20. secesyjnych obrazów Alfonsa Muchy "Epopeja słowiańska", wśród których znajduje się alternatywna wizja malarska bitwy pod Grunwaldem. Okazuje się, że te wspaniałe dzieła zawdzięczamy nie tylko talentowi malarza, ale także fortunie amerykańskiego milionera Charlesa Richarda Crane'a, który był bezgranicznie zafascynowany historią i kulturą Słowian. Jednak książka ma też kilka wad. Ilustracje są raczej fragmentaryczne i rozmieszczone w innych miejscach niż opisy obrazów. Sporo wśród nich szarych reprodukcji, które nie dodają uroku książce. Dyskusyjne są też rozdziały o tym, co trudno nazwać arcydziełami sztuki np. o kryształowej czaszce Majów, która jest raczej mistyfikacją, a nie prawdziwym dziełem sztuki czy też o koreańskim poradniku "medycznym" "Dongui Bogam" z XVI w. (wydrukowanym na papierze). Doceniam fakt, że autorzy pisząc tę książkę starali się posługiwać językiem pozbawionym naukowego żargonu, ale czasami zapędzali się z tymi uproszczeniami zbyt daleko. Jako czytelniczka czułam się fatalnie, gdy musiałam się mierzyć np. z takimi banalnymi i infantylnymi wywodami: 📍"Klimat Flandrii nie umożliwia uprawy pomarańczy. Do Burgii, w której obraz ("Portret małżonków Arnolfinich" Jana van Eycka) został namalowany, owoce te musiały zostać przywiezione." 😕 Szkoda, że autorzy nie pokusili się, aby zaopatrzyć książkę w indeks rzeczowy.

Władca, który położył fundamenty pod wielkość Francji w kolejnych wiekach (przynajmniej według autora tej książki). I w zasadzie trudno się z nim nie zgodzić biorąc pod uwagę wnioski do jakich dochodzi. Jim Bradbury odkrywa króla w zasadzie trochę nieistniejącego – może poza świadomością historyków mediewistów, którego blask przygasał przy zestawieniu z choćby Ryszardem Lwie Serce, cesarzem niemieckim czy papieżem rzymskim. Zupełnie niesłusznie bo miał król wielkie zasługi dla Francji. Autor pokazuje jak Filip II metodycznie i cierpliwie budował wielkość swojego rodu, a tym samym kraju. Zaczyna od sytuacji w jakiej się znalazł dziedzicząc tron (ogromny wpływ wielkiej arystokracji) oraz jak konsolidował władzę wokół domeny królewskiej. Jest kontekst wypraw krzyżowych, konflikt w Ryszardem angielskim, w końcu wielka (w sensie doniosłości politycznej) bitwa pod Bouviens. Są tez sprawy wewnętrzne, jak paradygmat administracyjny, relacja z Kościołem, i w końcu życie osobiste króla. Naprawdę świetna monografia.

Historie czasem przewrotne, czasem zabawne, a czasem bardzo poważne. Cześć historii była mi znana z wycieczki ogórkiem po Warszawie. Myślę, że niejednego zaskoczy kryminalny świat przedwojennej stolicy. Historia tej strony codziennej, tego czym żyli zwykli ludzie, tacy jak my… na pewno tacy jak ja ;-)

Czy I wojna światowa to tylko okopy, błoto i bezsensowne szturmy piechoty wprost pod ogień karabinów maszynowych? Co takiego nowatorskiego do historii ludzkości wniósł ten nieco zapomniany już konflikt i czego nas nauczył? Maciej Górny śmiało wykracza poza ramy podręcznikowych opisów i zastanawia się, jak wojna mogła wpłynąć na rozwój społeczeństwa epoki przemysłowej. Dla mnie zaskoczeniem było na przykład odkrycie, że podczas I wojny światowej po raz pierwszy zaczęto stosować przelicznik kaloryczny dla określenia dziennego zapotrzebowania na posiłki żywieniowe. Nie miałem też pojęcia o powołaniu przez Niemcy specjalnego departamentu Kriegsrohstoffabteilung (KRA) zajmującego się fachowym obliczaniem zapasów surowcowych koniecznych do prowadzenia wojny. Rozrastająca się sieć połączeń kolejowych przyspieszała ruchy wojsk, ich koncentrację, ale też i wymianę handlową, oraz wymianę informacji. Okres zawieruchy wojennej sprzyjał też organizacji samorządu miejskiego, regionalnego, a w szerszym kontekście państwowotwórczym odpowiadał też za powstanie nowej dziedziny naukowej zwanej geopolityką. Wszystkie spostrzeżenia autora wydają się niezwykle ciekawe i odkrywcze. Należy jednak zauważyć, że książka ,,Matka wynalazków" jest de facto zbiorem artykułów o charakterze publicystyczno-naukowym. Część z nich była drukowana już w poważnych czasopismach. To może nieco zniechęcać czytelnika nastawionego na lekturę łatwą i przyjemną. Nawet moja fascynacja historią XX wieku wystawiona została na próbę. Choćby wycieczka od weteranów I wojny światowej do działalności Mieczysława Moczara w czasach PRL-u, jak dla mnie, była zbyt głęboką dygresją odbiegająca od sedna całej książki.

Książki historyczne nie są moją ulubioną lekturą. Ostatnio stwierdziłam, że współczesnych autorów powieści historycznych bardziej interesują sensacje niż prawda historyczna. Z pewną dozą sceptycyzmu podeszłam do tej książki, ale okazałam się interesującą lekturą. Książka opowiada nam historię rządów Władysława Jagiełły, ale przez historię życia jego kolejnych żon. Po bezpotomnej śmierci Kazimierza Wielkiego i panowaniu Ludwika Węgierskiego korona i tron Polski przypadł Jadwidze Andegaweńskiej. Nie mogła w tamtych czasach samodzielnie rządzić, musiała wyjść za mąż. W ówczesnych czasach ślub głów koronowany i nie tylko był wyłącznie sprawą polityczną. Litwa była ostatnim niechrześcijańskim krajem w Europie i opłacał się Polsce sojusz z Litwą przeciw Krzyżakom i żeby to właśnie Polska wprowadziła chrześcijaństwo na Litwę. Wybrano księcia litewskiego Jagiełłę. Jednak wcześniej musiał przyjąć chrzest. Na matkę chrzestną wybrano Jadwigę z Pilczy. W średniowieczu uważano, że pomiędzy chrześniakiem i jego rodzicami chrzestnymi tworzy się więź duchowa. Wydaje się, że w wypadku Jagiełły i Jadwigi z Pilczy taka więź powstała. Jagiełło często odwiedzał swoją matkę chrzestną i jej córkę. Jadwiga Andewageńska, jako dziesięciolatka przybyła do Krakowa i została koronowana. Wcześniej była przyrzeczona innemu mężczyźnie, którego znała. Jednak panowie polscy mieli inne plany i doprowadzili dwunastoletnią Jadwigę do ślubu z Jagiełłą. Dla obojga Kraków i Wawel był obcym miejscem, do tego różnili się kulturowo, a więc nie było łatwo się porozumieć. Na Jagielle, jak na wszystkich ówczesnych władcach spoczywał obowiązek spłodzenia następcy tronu. Co prawda na temat poczęcia dzieci w tym czasie były bardzo dziwne poglądy, ale uważano, że żeby kobiety mogła zajść w ciążę, to musiała czerpać zadowolenie ze współżycia. Niestety, co prawda Jadwiga zaszła w ciążę, ale urodziła dziewczynkę i niedługo po tym oboje zmarli. Przed śmiercią Jadwiga zaleciła Jagielle ślub z wnuczką Kazimierza Wielkiego. Pomimo początkowych obaw, zgodził się na ślub z Anną Cylejską. Jednak zanim doszło do ślubu i koronacji, ta niemieckojęzyczna księżniczka musiała się nauczyć języka polskiego. Pomimo że właściwie nic nie łączyło Jagiełłę ze swoją żoną, to ona urodziła dziecko, które przeżyło. Co prawda była to córka, ale Jagiełło doprowadził do tego, aby ona stała się jego następcą. Teraz już pięćdziesięcioletni władca, zmęczony rządzeniem, chyba stwierdził, że też ma prawo do szczęścia. Tym razem on sam wybrał sobie żonę. Elżbieta Granowska była córką jego matki chrzestnej, z którą się przyjaźnił do jej śmierci, a później zaprzyjaźnił się z córką. Możnowładcy za zgodę na to małżeństwo wymusili na Królu przysięgę, że się więcej nie ożeni. Niestety małżeństwo trwało tylko trzy lata, gdyż Elżbieta zmarła. Pomimo przysięgi, że się więcej nie ożeni, Jagiełło zaczął szukać nowej żony. Może powodowało nim, że po jego śmierci Polska przejdzie pod władanie książąt niemieckich i zostanie zerwany sojusz z Litwą. Wybrał na żonę księżniczkę litewsko-ruską, Sońkę Hosztańską, mającą w dniu ślubu dziewiętnaście lat. Żeby możnowładcy dali mu zgodę na to małżeństwo, musiał im dać olbrzymie przywileje. Księżniczka, żeby doszło do ślubu, musiała przejść na katolicyzm i nauczyć się języka polskiego. Po ślubie cały dwór był przeciw niej, ale to ona dała Królowi męskich potomków i następcę tronu. Niestety po narodzeniu pierwszego syna, książka się kończy. Interesująca książka. Autor starał się sięgnąć do wszystkich dostępnych i różnorodnych źródeł, aby przybliżyć na historię. Nie opiera się wyłącznie na kronikach Długosza, wręcz wykazuje, że Długosz często się mylił i był stronniczy. Jednak nie jest to pozycja popularnonaukowa, ale powieść tętniąca życiem. Dzięki wprowadzeniu fabularyzowanych scen plastycznie oddaje realia epoki i nie ukrywa własnych poglądów i sympatii. Niestety po jej wysłuchaniu czułam pewien niedosyt. Wiadomo, że uwcześni kronikarze i biografowie, głównie skupiali się na poczynaniach mężczyzn, ale myślę, że można więcej napisać o Królowych. Według mnie to jest historia Jagiełły i historia jego kolejnych żon, jakby w tle. Każda z żon właściwie władała Wawelem, gdyż Jagiełło, jak się dowiadujemy z publikacji, był tam rzadkim gościem, niezbyt zainteresowanym Wawelem. Każda z nich miała swój dwór, otaczała się ludźmi oddanymi, ale też mądrymi. Każda z nich prowadziła liczną korespondencję z innymi dworami, a nawet z Papieżem i prowadziła własną politykę, czasami inicjowała wydarzenia polityczne, w których uczestniczył też Król. Rozumiem, że mało miejsca poświęcił Jadwidze Andegaweńskiej, gdyż o niej powstało dużo publikacji. Jest tylko informacja, że swoje klejnoty ofiarowało na reaktywację Uniwersytetu, ale musiała już wcześniej zainteresowana jego losem. Oprócz tego kolejne Królowe, między innymi, też starały się wspomagać i rozwijać Uniwersytet. Ostatnia żona, Zofia, pomimo panującego wokół niej ostracyzmu, zorganizowała najpierw swój ślub, a później koronację, na które zjechała połowa głów koronowanych i nie tylko z Europy. Ona też była inicjatorką pierwszego tłumaczenia Biblii na język polski. Jak dla mnie za mało było w tej książce informacji na temat działalności samych Królowych.