Nastoletni Tytani: Damian wie lepiej

Piękna historia o sile przyjaźni i pracy zespołowej. O tym, że nie trzeba iść za wszelką cenę samemu przez życie, a można liczyć na wsparcie ludzi nawet w najcięższych przypadkach. Kilka mocnych, chwytających za serce scen.
Nie rozumiem skąd takie słabe opinie i oceny... Osobiście polecam dla młodych! (8/10)

Edycja 7.12.23
Nawet dla nastolatków - historia nie ma konsekwencji, postaci nie mają własnych charakterów, są mdli a ich zachowanie jest randomowe. Nikt pisząc te sceny nie zadał sobie pytania "dlaczego?". Ale ja zadam - dlaczego ktoś to wydał?! Fanowskie komiksy mają więcej sensu. Tutaj mieli (słaby) pomysł na historię i na siłę szukali ekipy, by to móc wydać. Jeśli macie okazję przeczytać za darmo - ok, jeśli macie kupić - nie warto, nic nie stracisz, a nawet nic nie zyskasz oprócz frustracji. Pisze to jako ogromna fanka

Piękna historia o sile przyjaźni i pracy zespołowej. O tym, że nie trzeba iść za wszelką cenę samemu przez życie, a można liczyć na wsparcie ludzi nawet w najcięższych przypadkach. Kilka mocnych, chwytających za serce scen.
Nie rozumiem skąd takie słabe opinie i oceny... Osobiście polecam dla młodych! (8/10)

Edycja 7.12.23
Nawet dla nastolatków - historia nie ma...

Nastolatkowe, proste i niezbyt głębokie, ale bardzo przyjemne. 7, a nie 8 lub 9 za to, że niezbyt wiele się działo i było to dopiero wprowadzenie.
Od strony technicznej wszystko jak najbardziej ok.

Nastolatkowe, proste i niezbyt głębokie, ale bardzo przyjemne. 7, a nie 8 lub 9 za to, że niezbyt wiele się działo i było to dopiero wprowadzenie.
Od strony technicznej wszystko jak najbardziej ok.

Tej historii nie mam nic do zarzucenia. Od strony technicznej jest bardzo dobrze, a rysunki są bardzo ładne. Jedyną wadą jest to, że poszczególne zeszyty są rysowane, przez innych rysowników co lekko dekoncentruje. Jeśli zaś chodzi, o stronę fabularną też jest dobrze. Mamy wyjaśnione kim jest dany bohater co, jest pomocne, gdy nie czytało się innych serii. Na plus mogę także zaliczyć stronę „między kadrami”, która jest krótkim streszczeniem wydarzeń sprzed komiksu: „Damian wie lepiej”.

Tej historii nie mam nic do zarzucenia. Od strony technicznej jest bardzo dobrze, a rysunki są bardzo ładne. Jedyną wadą jest to, że poszczególne zeszyty są rysowane, przez innych rysowników co lekko dekoncentruje. Jeśli zaś chodzi, o stronę fabularną też jest dobrze. Mamy wyjaśnione kim jest dany bohater co, jest pomocne, gdy nie czytało się innych serii. Na plus mogę...

Po tytule nie spodziewałem się wiele i dokładnie to otrzymałem. Nieźle narysowany komiks dla nastolatków, przepełniony gadaniem o przyjaźni, zwrotami akcji i czerstwymi żartami. Wyżyny fabularne to nie są, ale jako lekkie czytadło sprawdza się nieźle.

Po tytule nie spodziewałem się wiele i dokładnie to otrzymałem. Nieźle narysowany komiks dla nastolatków, przepełniony gadaniem o przyjaźni, zwrotami akcji i czerstwymi żartami. Wyżyny fabularne to nie są, ale jako lekkie czytadło sprawdza się nieźle.

Zwykła sieczka z niewyrozniajacymi się rysunkami.

Zwykła sieczka z niewyrozniajacymi się rysunkami.

Takie tam szybkie czytadełko. Nie uświadczycie tu ani złożonych portretów psychologicznych bohaterów, ani błyskotliwych dialogów, ani tym bardziej zmyślnej intrygi. 6/10, bo jednak nostalgia lvl miliard i lektura sprawiła, że zatęskniłem za serialem animowanym.

Ostatnio urzęduję tutaj: www.instagram.com/polishpopkulture

Takie tam szybkie czytadełko. Nie uświadczycie tu ani złożonych portretów psychologicznych bohaterów, ani błyskotliwych dialogów, ani tym bardziej zmyślnej intrygi. 6/10, bo jednak nostalgia lvl miliard i lektura sprawiła, że zatęskniłem za serialem animowanym.

Ostatnio urzęduję tutaj: www.instagram.com/polishpopkulture

Szanowni Państwo, oto album, którego tytuł wyraźnie wskazuje grupę wiekową jego odbiorców. Muszę się przyznać, iż stary koń ze mnie, więc ocena będzie niezmiernie tendencyjna i subiektywna. Otóż, jak dla mnie, scenariusz mamy koszmarnie infantylny, rysuneczki takie kreskówkowe z niemiłosiernie podbitą jaskrawością kolorków. A do tego jeszcze to wszędobylskie "Power of friendship"... brrr... zęby mnie rozbolały...

Zdecydowanie nie moja bajka, ale jestem niemal w stu procentach pewien, że gdyby moja dwunastoletnia chrześnica byłaby dwunastoletnim chłopcem, to by się tym albumem zachwyciła.

I tym optymistycznym akcentem zakończę moje dywagacje, zaś osobom pragnącym przeczytać pierwszy tom "Nastoletnich Tytanów" z "DC Odrodzenie" gratuluję młodego wieku, bądź życzę powodzenia.

Szanowni Państwo, oto album, którego tytuł wyraźnie wskazuje grupę wiekową jego odbiorców. Muszę się przyznać, iż stary koń ze mnie, więc ocena będzie niezmiernie tendencyjna i subiektywna. Otóż, jak dla mnie, scenariusz mamy koszmarnie infantylny, rysuneczki takie kreskówkowe z niemiłosiernie podbitą jaskrawością kolorków. A do tego jeszcze to wszędobylskie "Power of...

Przedstawienie traum wszystkich postaci w tym głównie nowego Robina. Rysunki niedorobione pełne dziwacznie narysowanych na szybko twarzy. Historia nudna sztampowa bez polotu, a postaci za dużo by coś ciekawego pokazać między nimi. Spore rozczarowanie.

Przedstawienie traum wszystkich postaci w tym głównie nowego Robina. Rysunki niedorobione pełne dziwacznie narysowanych na szybko twarzy. Historia nudna sztampowa bez polotu, a postaci za dużo by coś ciekawego pokazać między nimi. Spore rozczarowanie.

Mówiąc szczerze - nie spodziewałam się fajerwerków. Nie po zawodzie jaki mi sprawił "Legion Samobójców" i pobieżna przejażdżka po pozostałych tomach publikowanych pod flagą Odrodzenia, dlatego nie stawiałam przed Tytanami zbyt wysokich wymagań i potraktowałam ich jako luźne czytadło do kolacji, do którego raczej już nie zajrzę.
W mojej opinii fabuła kompletnie nie ma polotu ale nie mogę tego wymagać od komiksu skierowanego do młodszych nastolatków, którym tytuł powinien jednak się podobać ze względu na tempo akcji i soczyste kolory paneli. Mój dwunastoletni brat był przykładowo zachwycony i przeczytał całość od deski do deski, co zwykle mu się nie zdarza.

Dlatego w oparciu o grupę kontrolną składającą się z dwóch osób w wieku od 12 do 23 lat mogę powiedzieć, że "Nastoletni Tytani" mogą być. "Mogą być" jako wieczorny, nieskomplikowany odmóżdżacz dla starszych i zdecydowanie "REWELACYJNIE mogą być" jako rozrywka dla młodszych czytelników, którzy powinni znaleźć w nim to coś, co zachęci do kupna następnego tomu.

Młodego już zachęciło.

Mówiąc szczerze - nie spodziewałam się fajerwerków. Nie po zawodzie jaki mi sprawił "Legion Samobójców" i pobieżna przejażdżka po pozostałych tomach publikowanych pod flagą Odrodzenia, dlatego nie stawiałam przed Tytanami zbyt wysokich wymagań i potraktowałam ich jako luźne czytadło do kolacji, do którego raczej już nie zajrzę.
W mojej opinii fabuła kompletnie nie ma...

Komiks kupiłem głównie dlatego że kiedyś oglądałem kreskówkę "Młodzi tytani" i podobnie jak ona, bardzo mi się spodobał. Czytało się go szybko i przyjemnie. Postacie i ich relacje były naprawdę dobrze zarysowane. Polubiłem zwłaszcza Damiana, którego po komiksie "Batman i syn" nie cierpiłem, a tu okazało się że jest on naprawdę fajnym bohaterem. A inne postacie także są warte uwagi i mam nadzieję że w następnych tomach będzie więcej na ich temat. Rysunki i kolorystyka świetnie pasują do tej serii. Jeśli ktoś chce sprawdzić tę wersję "Nastoletnich Tytanów" lub po prostu przeczytać dobry komiks to szczerze polecam.

Komiks kupiłem głównie dlatego że kiedyś oglądałem kreskówkę "Młodzi tytani" i podobnie jak ona, bardzo mi się spodobał. Czytało się go szybko i przyjemnie. Postacie i ich relacje były naprawdę dobrze zarysowane. Polubiłem zwłaszcza Damiana, którego po komiksie "Batman i syn" nie cierpiłem, a tu okazało się że jest on naprawdę fajnym bohaterem. A inne postacie także są...