Klątwa nad Chalionem

Chyba brakowało mi takiego porządnego fantasy w starym stylu: mało romansu, dużo polityki, ale bez klimatu grimdarku, gdzie wiele kluczowych postaci zachowuje bardzo mocny kręgosłup moralny, i nawet nie wszyscy zostają za to ukarani.
Jedną z największych zalet jest system magiczny: prosty, ale bardzo oryginalny, oparty na religii. Panteon Chalionu jest banalnie prosty, oparty na podstawowych funkcjach pełnionych przez bogów większości mitologii: Ojciec, Matka, Syn, Córka i Bękart (bóg-trickster, niecałkowicie zły, ale patronujący śmierci, wyrzutkom i wszystkim na marginesie społeczeństwa, bóg, do którego uciekają się zdesperowani i niemający nadziei). W tym świecie działanie bogów na płaszczyźnie materialnej jest oczywiste dla wszystkich i dające się obiektywnie udowodnić, choć zachodzi tylko w specyficznych warunkach. Bogowie nie są bowiem wszechmocni: mogą działać tylko poprzez ludzi, i to tylko gdy ludzie dobrowolnie się na to zgadzają. Cuda zdarzają się regularnie, ale mają swoją cenę: dość wspomnieć, że cudem stanowiącym oś fabuły jest sytuacja, gdy ktoś modli się do Bękarta o czyjąś śmierć, i ta prośba zawsze zostaje wysłuchana, ale zawsze ceną jest życie proszącego. Ludzie Świata Pięciu Bogów żyją w cieniu mocy ogromnie przewyższających ich samych i często wydaje im się, że są tylko narzędziami w rękach potęg, ale to nie odbiera im wolności, przeciwnie: ostatecznie to wolne wybory jednostek rozstrzygają o wszystkim.
Drugą zaletą jest postać głównego bohatera. Lupe dy Cazaril wymyka się dwóm chyba najbardziej reprezentowanym archetypicznym protagonistom fantasy: nie jest ani młodym, naiwnym idealistą (któremu jakimś sposobem udaje się wszystko, mimo braku doświadczenia),ani cynicznym głośno twierdzącym, że nie ma żadnych wartości, a świat jest zły, więc ludzie muszą być jeszcze gorsi. Cazaril zostaje wrzucony w sprawy o wiele większe, niż był na to przygotowany, ale jednak nie na tyle większe, byśmy odnosili wrażenie absurdu (który towarzyszy nam, gdy jakiś pastuszek zasiada na tronie i dowodzi armiami). To szlachcic, którego wykształcenie i przebyte stopnie kariery dworskiej i wojskowej pozwalają rozeznać się w intrygach dworu i w kluczowym momencie podejmować decyzje, ale na znacznie wyższych poziomach, niż mógł przypuszczać jako dziedzic pomniejszego arystokraty czy dowódca garnizonu twierdzy. Dochodzi czterdziestki, jest sterany życiem i wiele przeszedł, młodzieńcza buta i naiwność została z niego dosłownie wybita, ale to nie znaczy, że zatracił wartości moralne, przeciwnie: doświadczone okrucieństwo i zdrady uświadamiają mu tym mocniej, jak ważna jest zwykła przyzwoitość, i to także na najwyższych szczeblach władzy.
Mocnym tematem jest tu poświęcenie i wolna wola jednostek w tej wąskiej przestrzeni, jaką pozostawia jej los, okoliczności i wybory innych. A wszystko to napisane pięknym językiem w świecie, który mimo swojej prostoty uderza spójnością i klimatem łączącym mitologiczny nastrój z politycznym realizmem.

Chyba brakowało mi takiego porządnego fantasy w starym stylu: mało romansu, dużo polityki, ale bez klimatu grimdarku, gdzie wiele kluczowych postaci zachowuje bardzo mocny kręgosłup moralny, i nawet nie wszyscy zostają za to ukarani.
Jedną z największych zalet jest system magiczny: prosty, ale bardzo oryginalny, oparty na religii. Panteon Chalionu jest banalnie prosty,...

Kolejne spośród wielu klasycznych, młodzieżowych fantasy, którym na jakimś etapie życia dałem szansę, ale podobnie jak większość pozostałych - czytało się jako lekką rozrywkę, bez większego zapadania w pamięci.

Kolejne spośród wielu klasycznych, młodzieżowych fantasy, którym na jakimś etapie życia dałem szansę, ale podobnie jak większość pozostałych - czytało się jako lekką rozrywkę, bez większego zapadania w pamięci.

Fantasy dla nieco młodszego czytelnika (ale nie YA) i raczej dla płci pięknej, niemniej sumarycznie dobrze się bawiłem. Być może pewnym wytchnieniem była tutaj nietypowa dla współczesnej literatury rozrywkowej niespieszna narracja połączona z dbałością o spójność świata przedstawionego, fabuły i relacji między bohaterami. Niewątpliwą wartością dodaną jest wyśmienicie poprowadzona, ekspiacyjna droga głównego protagonisty od punkt A do Z, wartością ujemną zbyt jednowymiarowi bohaterowie, w tym aspekcie fantastyka trochę jak u Tolkiena.
Sama fabuła dosyć standardowa i dobrze podporządkowana kreacji świata przedstawionego, w pierwszych 150 stronach nudnawa, ale potem wydarzenia nabierają tempa i całość zaczyna się szybko czytać. Można było z pomysłu wycisnąć więcej dla fabuły, niemniej ujdzie w tłumie.

Fantasy dla nieco młodszego czytelnika (ale nie YA) i raczej dla płci pięknej, niemniej sumarycznie dobrze się bawiłem. Być może pewnym wytchnieniem była tutaj nietypowa dla współczesnej literatury rozrywkowej niespieszna narracja połączona z dbałością o spójność świata przedstawionego, fabuły i relacji między bohaterami. Niewątpliwą wartością dodaną jest wyśmienicie...

Główny bohater: jako człowiek - zmęczony, z bliznami które odbierają sprawność, odważny gdy trzeba bronić własnego człowieczeństwa, ale pełen rozsądnych obaw na trakcie, gdzie grasują zbójcy; jako żołnierz - zdradzony i skazany na cierpienie, bez złudzeń co do bohaterstwa, jednak lojalny i oddany; jako mężczyzna - doświadczony przez życie, świadom niskiej pozycji społecznej nierokującej atrakcyjnej przyszłości, a jednak otwarty na miłość, która zakwita mimo wielu przeciwności.

Kobiety: są silne, nieskrępowane ograniczeniami, mądre; stare i młode. Są też takie, które pokonał los i cierpienie, które straciły nadzieję i krążą wokół obłędu. Są różne, ale na pewno nie nijakie.

Historia: rozpoczyna się niespiesznie pozwalając nam spokojnie rozejrzeć się po okolicy, poczuć pierwsze wrażenie jakie zrobi na nas główny bohater, stopniowo odkrywać, że ma tajemnice, że opowieść ma źródła w przeszłości, teraźniejszość jest niepewna, ale zapowiada się, że przyszłość będzie pełna niespodzianek.

Bogowie, klątwa, okrucieństwa, podstępy, młodzieńcza naiwność, doświadczenie życiowe – wszystko bez upiększeń, ale też bez nadmiernego akcentowania cierpienia. Po prostu życie, tylko podkolorowane światem pięciu bogów, rozrywkami na dworze, wojnami, spiskami i klątwami. A przede wszystkim realizm – życiowy, bo magia i fantazja są (ciekawie naszkicowanym) tłem.

Główny bohater: jako człowiek - zmęczony, z bliznami które odbierają sprawność, odważny gdy trzeba bronić własnego człowieczeństwa, ale pełen rozsądnych obaw na trakcie, gdzie grasują zbójcy; jako żołnierz - zdradzony i skazany na cierpienie, bez złudzeń co do bohaterstwa, jednak lojalny i oddany; jako mężczyzna - doświadczony przez życie, świadom niskiej pozycji społecznej...

Bardzo fajne fantasy, bez zbędnych udziwnień, ciekawe wątki obyczajowe i romantyczne:) polecam!

Bardzo fajne fantasy, bez zbędnych udziwnień, ciekawe wątki obyczajowe i romantyczne:) polecam!

Całkiem niezła fantasy. Inna niż te co teraz się tworzy. Mniej krwawa. Polecam

Całkiem niezła fantasy. Inna niż te co teraz się tworzy. Mniej krwawa. Polecam

Sama się sobie dziwię, dlaczego tak bardzo lubię tę powieść. Jedna z tych nielicznych książek, które czytałam więcej niż raz. Nie jest to bardzo typowe fantasy, nie ma tu czarodziei, magicznych pierścieni/mieczy/kamieni, smoków, elfów, krasnoludów. Fabuła opiera się na prostym systemie religijnym, gdzie bogowie wydają się jak najbardziej prawdziwi i interweniują w życie ludzi. Zauroczył mnie główny bohater, Cazaril. Gdy poznajemy go na początku powieści jest człowiekiem złamanym na ciele i duchu, który wycierpiał wojnę, oblężenie, zdradę, niewolę i liczne upokorzenia. Prześladuje go przeszłość, jest pełen obaw i wątpliwości, nie wydaje się być przeznaczonym do wielkich czynów, jednak to jego lojalność i poświęcenie umożliwiają usunięcie klątwy ciążącej nad rodziną królewską. No po prostu lubię takich smutnych, potłuczonych, pogmatwanych bohaterów.

Porządny styl, ładny język, błyskotliwe dialogi, sama historia może prosta, powolna i przewidywalna, ale jakaś taka urocza.

Sama się sobie dziwię, dlaczego tak bardzo lubię tę powieść. Jedna z tych nielicznych książek, które czytałam więcej niż raz. Nie jest to bardzo typowe fantasy, nie ma tu czarodziei, magicznych pierścieni/mieczy/kamieni, smoków, elfów, krasnoludów. Fabuła opiera się na prostym systemie religijnym, gdzie bogowie wydają się jak najbardziej prawdziwi i interweniują w życie...

No cóż są autorki i autorzy, po których sięgnę nawet bez rekomendacji. Prosta opowiastka, sprawnie wykonana, ciekawa, dobrze się czytająca. Czegóż chcieć więcej od literatury rozrywkowej.

No cóż są autorki i autorzy, po których sięgnę nawet bez rekomendacji. Prosta opowiastka, sprawnie wykonana, ciekawa, dobrze się czytająca. Czegóż chcieć więcej od literatury rozrywkowej.

bohater któremu można współczuć misja od której zależy los całej krainy czyli solidne fantasy dla każdego fana gatunku

bohater któremu można współczuć misja od której zależy los całej krainy czyli solidne fantasy dla każdego fana gatunku

Fabuła powieści początkowo rozwija się leniwie. Mamy okazję poznać dobrze bohaterów, poobserwować ich stopniową przemianę. Jak to w historiach fantasy bywa, mamy walczące ze sobą królestwa, politykę, magię i kapłanów, etc. Inaczej niż w wielu „nowoczesnych” książkach nie można mówić tu o wartkiej akcji czy błyskotliwych dialogach. Nie, to zdecydowanie bardzo „klasyczna” historia, raczej na spokojny wieczór. Po przeczytaniu recenzji na blogu DearAuthor byłam przygotowana na takie tempo, nie czułam więc zniecierpliwienia. Czasem przeskakiwały tygodnie, to znów miesiące. W miejsce wyjaśnionych zagadek (np. przeszłości Cazarila),pojawiały się kolejne, na tyle interesujące, by nie zanudzić czytelnika na amen. Przyjemnością samą w sobie było zresztą również spotkanie z ciekawie wykreowanymi postaciami. Można powiedzieć, iż ten spokojny początek służył zbudowaniu tła – gdyż w pewnym momencie, dość nieoczekiwanie, akcja nabiera tempa, pojawia się nutka zagrożenia, a bohaterowie wpadają w sieć politycznych intryg, spisków oraz układów. I od tego momentu czyta się już bardzo szybko, z niecierpliwością wyczekując, jak uda się im uciec z matni. Kiedy napięcie osiąga szczytowy moment – sytuacja wydaje się zupełnie beznadziejna. Tym razem zrezygnowałam ze zwyczaju sprawdzania zakończenia na samym początku lektury i przyznaję, trochę się obawiałam, czy będzie happy end :)

Choć w książce pojawia się wielu intrygujących bohaterów, Iselle, Palli, Betriz, Umegat, to centralną postacią tej części – pierwszej z cyklu „Świat pięciu bogów” – jest Cazaril. Szlachetnie urodzony, dworzanin i żołnierz, nie przypomina typowego bohatera – na pewno nie jest doskonały. Poznajemy go, gdy jest udręczony trudnymi doświadczeniami i marzy jedynie o jakimś cichym, bezpiecznym kącie. Co uderzające, wydaje się być wyjątkowo pogodzony z losem. Nie jest niezniszczalnym twardzielem, wręcz przeciwnie, przez większą część książki jest w ten czy inny sposób poszkodowany – ranny, chory, półżywy. Zdarza mu się rozpłakać. Ale to niczego mu nie ujmuje :) Cazaril jest niezłym strategiem, potrafi poradzić sobie z ludźmi i dobrze orientuje się w polityce, a te drobne potknięcia czy chwile zagubienia sprawiają, że wydaje się bardziej ludzki. No, może odrobinę tylko zbyt doskonały w swoim przywiązaniu do zasad, zbyt lojalny ;)

Pewno mogłabym się przyczepić paru nieścisłości, niekonsekwencji, nie jest to najlepsza książka z gatunku, ale z pewnością warto było poświęcić na nią czas.

Fabuła powieści początkowo rozwija się leniwie. Mamy okazję poznać dobrze bohaterów, poobserwować ich stopniową przemianę. Jak to w historiach fantasy bywa, mamy walczące ze sobą królestwa, politykę, magię i kapłanów, etc. Inaczej niż w wielu „nowoczesnych” książkach nie można mówić tu o wartkiej akcji czy błyskotliwych dialogach. Nie, to zdecydowanie bardzo „klasyczna”...