Pamiętnik matki

Ocena dotyczy tylko pierwszej części , która pozwala dowiedzieć się , jak żyło się ludziom na lubelskiej wsi jeszcze przed pierwszą wojną światową oraz zdaje relacje z bieżeństwa. W części drugiej ewidentnie jakiś towarzysz maczał palce...

Ocena dotyczy tylko pierwszej części , która pozwala dowiedzieć się , jak żyło się ludziom na lubelskiej wsi jeszcze przed pierwszą wojną światową oraz zdaje relacje z bieżeństwa. W części drugiej ewidentnie jakiś towarzysz maczał palce...

Czyta się łatwo i błyskawicznie. Wciągająca relacja z życia z przełomu XIX i XX wieku. Warto sięgnąć, by poznać realia tamtych lat. Po wielokroć zastanawiałam się, ile trudu, biedy i niedostatku może znieść jeden człowiek. Fascynacja i oddanie ideom socjalistycznym przestaje dziwić.

Czyta się łatwo i błyskawicznie. Wciągająca relacja z życia z przełomu XIX i XX wieku. Warto sięgnąć, by poznać realia tamtych lat. Po wielokroć zastanawiałam się, ile trudu, biedy i niedostatku może znieść jeden człowiek. Fascynacja i oddanie ideom socjalistycznym przestaje dziwić.

Książkę bardzo dobrze się czyta, niesamowite przeżycia. Pierwsza część wydaje się lepsza, bo pozbawiona ideologii, druga mam wrażenie pisana nieco innym językiem.
Droga od prostej chłopki, następnie robotnicy do komunistki. Chłopka niekiedy wydaje się rozsądna, ale dość naiwna i łatwo poddająca się wpływom innych, więc nie dziwi, że poddała się ideologii. Zadziwia upór tej prostej, biednej kobiety, mimo ciągłej biedy daje dzieciom to co ma najcenniejszego własną miłość i możliwość zdobycia wykształcenia.

Książkę bardzo dobrze się czyta, niesamowite przeżycia. Pierwsza część wydaje się lepsza, bo pozbawiona ideologii, druga mam wrażenie pisana nieco innym językiem.
Droga od prostej chłopki, następnie robotnicy do komunistki. Chłopka niekiedy wydaje się rozsądna, ale dość naiwna i łatwo poddająca się wpływom innych, więc nie dziwi, że poddała się ideologii. Zadziwia upór tej...

Marcjanna Fornalska (1872-1963) przez większość życia była analfabetką. Umiała czytać, ale "tylko drukowane", i nie potrafiła pisać. Swój pamiętnik zaczęła spisywać już jako starsza kobieta, wystukując go jednym palcem na maszynie. Opisuje losy swoje i swoich bliskich od najwcześniejszego dzieciństwa aż do roku 1945. A losy te to ciągła tułaczka. Ze względu na biedę i wojny, Marcjanna wraz z rodziną często musiała się przeprowadzać. Urodziła się we wsi Łopienniki, a mieszkała też w Lublinie, Białymstoku, Carycynie (dzisiejszym Wołgogradzie),Moskwie, Saratowie. Kiedy wyszła za mąż, posiadali z mężem gospodarstwo, które musieli sprzedać, żeby pospłacać długi. Z pozostałej gotówki kupili młyn, który jak się okazało był ruiną, wobec czego wkrótce zostali z niczym. Mimo życia w skrajnej biedzie, Marcjanna konsekwentnie dążyła do celu, jakim było wykształcenie dzieci. Wiązało się to z nieustannymi wyrzeczeniami i kombinowaniem jak związać koniec z końcem. Jesli jednemu synowi kupi buty, książki i opłaci stancję to już dla drugiego nie starczy. Dzieci zdobyły mniejsze lub większe wykształcenie, ale i ich życie było ciągłym borykaniem się z losem. Dwóch synów otworzyło warsztat tkacki, ale ponieważ wokół rosły jak grzyby po deszczu fabryki włókiennicze, ich przedsiębiorstwo było skazane na porażkę. Lata nauki i praktyki w zawodzie poszły na marne. Przyuczanie do zawodu w tamtych czasach wyglądało tak, że majster (szewc, tkacz czy kowal) brał ucznia na trzy lata - za co trzeba mu było zapłacić - a przez ten czas głównie wykorzystywał chłopca jako darmową służbę, a do pracy we właściwym fachu nawet nie pozwalał mu się zbliżać. Autorka szczegółowo opisuje jak kiedyś wyglądało życie zwykłych (czyli biednych) ludzi, co jest rzadko spotykane w literaturze, bo przeważnie znamy tamte czasy od strony pięknych sukien, balów i salonów. Tu mamy świadectwo z pierwszej ręki, co jest wielkim plusem, bo żadna książka napisana współcześnie, przez historyków, nawet oparta na bogatej dokumentacji, nie odda realiów danej epoki tak wiernie, jak książka napisana przez kogoś, kto faktycznie żył w tych czasach i pamięta jak było naprawdę.

Zajrzyj do środka:
https://wordpress.com/block-editor/post/czytamiogladam.home.blog/462

Marcjanna Fornalska (1872-1963) przez większość życia była analfabetką. Umiała czytać, ale "tylko drukowane", i nie potrafiła pisać. Swój pamiętnik zaczęła spisywać już jako starsza kobieta, wystukując go jednym palcem na maszynie. Opisuje losy swoje i swoich bliskich od najwcześniejszego dzieciństwa aż do roku 1945. A losy te to ciągła tułaczka. Ze względu na biedę i...

Książka, która porusza swoją szczerością i otwartością.

To opowieść o kobiecie, która (będąc niewykształconą chłopką) chce stworzyć swoim dzieciom jak najwięcej możliwości do zdobywania wiedzy i życiowych możliwości. Jednocześnie mowa tu o fascynacji ideałami komunizmu, które w pewnym momencie były już tal nagromadzone, że lekko mi przeszkadzały. Niemniej - rozumiem, skąd się wzięły. Pięknie i szczerze opowiedziana historia o miłości do dzieci, trudnej walce o wolność i poświeceniu dla ojczyzny. Język prosty, ale to w nim chyba tkwi największy urok tej książki.

Wspaniała.

Książka, która porusza swoją szczerością i otwartością.

To opowieść o kobiecie, która (będąc niewykształconą chłopką) chce stworzyć swoim dzieciom jak najwięcej możliwości do zdobywania wiedzy i życiowych możliwości. Jednocześnie mowa tu o fascynacji ideałami komunizmu, które w pewnym momencie były już tal nagromadzone, że lekko mi przeszkadzały. Niemniej - rozumiem, skąd...

Książka, którą znalazłam na półce rodziców i z braku innych dostępnych jako nastolatka zaczęłam czytać...pochłonęła mnie bez reszty i po wielu latach nadal tkwi w pamięci. Historia Kobiety i jej rodziny okraszona historycznym pyłem... podziw, pochwała uczucia i więzi rodzinnej. Polecam każdemu!

Książka, którą znalazłam na półce rodziców i z braku innych dostępnych jako nastolatka zaczęłam czytać...pochłonęła mnie bez reszty i po wielu latach nadal tkwi w pamięci. Historia Kobiety i jej rodziny okraszona historycznym pyłem... podziw, pochwała uczucia i więzi rodzinnej. Polecam każdemu!

Książkę przeczytałam dwa razy. Pierwszy raz w wieku 18 lat, drugi kilka lat później. Myślę, że przeczytam wkrótce trzeci raz. Książka o miłości, miłości bezgranicznej matki do swych dzieci. Historia życia autorki na tle zawirowań historycznych , dzisiaj już historii opluwanej. Książka ta to dowód , że serce matki jest zawsze przepełnione troską o dzieci. Historia o dzieciństwie, miłości małżeńskiej, rodzicielstwie i śmierci. Pisana językiem prostym, ale szczerym. Polecam.Moje wrażenia były tak silne , że pamiętam je od kilkunastu lat.

Książkę przeczytałam dwa razy. Pierwszy raz w wieku 18 lat, drugi kilka lat później. Myślę, że przeczytam wkrótce trzeci raz. Książka o miłości, miłości bezgranicznej matki do swych dzieci. Historia życia autorki na tle zawirowań historycznych , dzisiaj już historii opluwanej. Książka ta to dowód , że serce matki jest zawsze przepełnione troską o dzieci. Historia o...

Dosyć trudno było mi zacząć czytać książkę napisaną przez komunistkę, książkę, która jest ,,bezcennym źródłem wiedzy o polskich komunistach". Ale pomyślałam, że przecież nie wolno sądzić wszystkich ludzi po większości i różnie układają się ludzkie losy. I przeczytałam.

Marcjanna Fornalska urodziła się na lubelskiej wsi. Jako młoda dziewczyna została wydana za mąż za starszego od siebie mężczyznę. Miała sześcioro dzieci. Po rozpoczęciu I wojny światowej znalazła się w Rosji i tam zetknęła się z Rewolucją Październikową. Zafascynowana jej ideałami, stała się oddaną komunistką. Po latach spisała swoje wspomnienia jako prezent dla wnuczki Oli, córki Bolesława Bieruty i zamordowanej przez gestapo córki Marcjanny.

,,Pamiętnik matki" to jedna z tych książek, którym przydałoby się nowe wydanie. Niektóre przypisy aż promienieją komunistyczną propagandą. Przydałyby się też pewne wyjaśnienia - że wiara Marcjanny w to, że Rosja nie zabierze ziem Polsce, bo ma dosyć swoich okazała się pomyłką, że kilkoro z dzieci Fornalskiej padło ofiarą czystek stalinowskich(o czym Marcjanna i jej córka Małgorzata nie wiedziały),że w więzieniu Małgorzata przeżyła nawrócenie i modliła się z innymi kobietami. Czytałam wywiad z Aleksandrą Jasińską - Kanią(wnuczką autorki) i po tej lekturze uzyskałam głębsze, pełniejsze spojrzenie na ,,Pamiętnik matki".

,,Pamiętnik matki" to przede wszystkim opowieść o silnej, odważnej kobiecie, która stara się polepszyć los swojej rodziny i dzieci. Kobiety, która wyszła za mąż z woli ojca, ale szanowała męża, traktowała go łagodnie i, mimo jego częstych wybuchów gniewu, przedstawiała jako łagodnego i nieśmiałego. To opowieść o oddanej matce, która zrobiłaby wszystko dla swoich dzieci, a później też wnuków. To w końcu historia biednej, niewykształconej chłopki, która w komunizmie widziała szansę na równość wszystkich i pokój na świecie. Jej nadzieje okazały się płonne, ale Fornalska wierzyła w komunizm tak jak w I wieku naszej ery wierzyło się w chrześcijaństwo. W nowy, ożywczy prąd, który ma zmienić świat i zaprowadzić powszechną szczęśliwość. To też opowieść o dzieciach Marcjanny, zwłaszcza Małgorzacie, która w czasie II wojny światowej walczy i ginie za Polskę.

Polecam wam tę książkę. Po to, aby poznać życie niezwykłej kobiety i sposób myślenia ludzi z tamtych czasów, którzy do końca wierzyli, że świat da się naprawić.

,,(…) bogactwem nie są rzeczy, a człowiek."

Dosyć trudno było mi zacząć czytać książkę napisaną przez komunistkę, książkę, która jest ,,bezcennym źródłem wiedzy o polskich komunistach". Ale pomyślałam, że przecież nie wolno sądzić wszystkich ludzi po większości i różnie układają się ludzkie losy. I przeczytałam.

Marcjanna Fornalska urodziła się na lubelskiej wsi. Jako młoda dziewczyna została wydana za mąż za...

Pierwsza część jest bardzo poruszająca , drugiej nie dokończyłam ponieważ zaczęłam się zastanawiać czy książka jest napisana przez autorkę ,w drugiej części jest dużo o tym jak komunizm jest czymś najwspanialszym na świecie i jak autorka mogła tego nie zauważyć przez tyle lat swojego życia ,więc skończyłam w połowie drugiego tomu ponieważ tak naprawdę nie wiem czy to były prawdziwe przeżycia tej kobiety jeżeli tak to warto przeczytać

Pierwsza część jest bardzo poruszająca , drugiej nie dokończyłam ponieważ zaczęłam się zastanawiać czy książka jest napisana przez autorkę ,w drugiej części jest dużo o tym jak komunizm jest czymś najwspanialszym na świecie i jak autorka mogła tego nie zauważyć przez tyle lat swojego życia ,więc skończyłam w połowie drugiego tomu ponieważ tak naprawdę nie wiem czy to były...

Książkę tę do przeczytania wybrał mi mąż. "Gruba i bez tytułu (od siebie dodam, że mam egzemplarz bez zewnętrznej okładki z tytułem) - to coś dla Ciebie" - powiedział.
Pomyślałam sobie, że fajnie będzie poczytać o życiu innego człowieka. Dopiero jak ją przeczytałam to uświadomiłam sobie, że to nie jest byle opowieść. Każda zapisana strona tej książki emanuje matczyną miłością. Smutna, a zarazem bohaterska historia, kobiety, która tak bardzo kocha ojczyznę, że jest w stanie poświęcić dla niej wszystko: dziecko, miłość, dom i własne życie.
Z premedytacją piszę, nie o autorce a o jej córce, myślę, że to własnie ona, Małgorzata, jest główną postacią tego pamiętnika, a Marcjanna poprzez opisanie swoich losów, chce ją ocalić od zapomnienia, nie tylko przez Olę, ale przez wszystkich, którzy już powoli zapominają jak kiedyś trzeba było walczyć o wolność.

Książkę tę do przeczytania wybrał mi mąż. "Gruba i bez tytułu (od siebie dodam, że mam egzemplarz bez zewnętrznej okładki z tytułem) - to coś dla Ciebie" - powiedział.
Pomyślałam sobie, że fajnie będzie poczytać o życiu innego człowieka. Dopiero jak ją przeczytałam to uświadomiłam sobie, że to nie jest byle opowieść. Każda zapisana strona tej książki emanuje matczyną...