Mysza. Bajka nie dla dzieci

Znakomita powieść! Metaforyczna, refleksyjna. Precyzyjnie utkana fabuła z wątkami, odniesieniami i symbolicznymi zdarzeniami. Posłużenie się postacią szczura do wyrażenia określonych zachowań i problemów ludzkich jest doskonałym chwytem literackim. Cenię alegorie. Stawiam "Firmina" obok "Myszeidy" i "Folwarku zwierzęcego" na mojej półce dzieł ulubionych .

To pierwsze moje zetknięcie z gawędą barową. Zapewne, gdybym wcześniej nie wiedział o tytułowym miejscu, nie zabrałbym się za jej przeczytanie. Byłby to jednak błąd, bo książka jest warta poświęcenia jej uwagi. Bardzo przystępnie napisana, z lekkim humorem, może uprzyjemnić deszczowe popołudnie. Historyjki nie są ani zbyt długie, ani zbyt szczegółowe. Kilka z nich to perełki. No i ten Kraków...

Z jednej strony historia momentami zabawna a z drugiej strony bardzo smutna. Wiek dziecięcy, dorastanie nie musi być lekkie i tak je autor tutaj przedstawia. Książka po przeczytaniu której zadamy sobie parę ważnych pytań, nie koniecznie łatwych i prostych. A kim jest tajemniczy pan Sommer, pewnie dla każdego będzie kimś innym a swoją osobą utożsamiał będzie całe spektrum emocji.

Okazała się ciekawszą niż myślałam i niektóre z opowiadań naprawdę mi się podobały. Zakupiłam przypadkowo, jakoś nie licząc na wiele - jednak po jej przeczytaniu stwierdzam, że zakupu nie żałuję. Ale raczej nie jest to też pozycja, do której jeszcze kiedyś wrócę.

Ojcostwo jako przygoda i wyzwanie. Książka dowcipna i bezpretensjonalna a także anarchiczna. Po prostu bardzo dobra! Inspirująca, bo udowadnia, że zwykłe, codzienne czynności mogą być pasjonujące. Odlotowa ale i mocno osadzona w realiach. Opowieść o męskiej przyjaźni autora i jego siedmioletniego syna. Ich relacje pokazane na tle codziennych zmagań dowodzą, że można się wspaniale bawić, wzajemnie się przy tym wychowując.

Jest to moje drugie spotkanie z autorem (pierwsze to było "Życie Pi") i jest jak najbardziej udane. Książka, a raczej zbiór opowiadań, wybitna w swojej prostocie przekazu. Pomysł na opowiedzenie historii... historią światową wydaje się nowatorski i pokazujący kreatywność młodego autora. Drugie opowiadanie , czyli opowiedzenie historii wojennej przez tak prostą czynność jak sprzątanie oraz tak skomplikowaną jak gra na instrumencie - wyjątkowe. Wszystkie cztery historie mają w sobie coś niecodziennego. Polecam przeczytać i zderzyć się z odcieniami szarości życia w "Historii rodziny Roccamatio".

Panią Magdę kocham. Uwielbiam słuchać jej wspomnień, opowieści. Tak pięknym językiem mówi i tak doskonale zaprasza do swojego świata. Doskonale łączy dziś z wczoraj, a korespondencja z p. Poniedzielskim to jest majstersztyk! Język giętki i ostry jak brzytwa, polecam.

Lata temu przeczytałam "Pachnidło", które mnie zachwyciło. Tym chętniej sięgnęłam po zbiór utworów, w którym pisarz udowadnia, że świetnie się realizuje również w krótkich formach. Potrafi wywołać w czytelniku cała gamę emocji - żal, zdumienie, rozbawienie. Opowiadanie "Amnezja in litteris" wprawiło mnie w poczucie grozy. Natomiast tytułowy "Kontrabasista" jest szatańsko dobry i chętnie zobaczyłabym ten monodram na deskach teatru.

Jeśli ktoś ma niedosyt książek dziejących się w powojennej Warszawie, powinien koniecznie tu zajrzeć. Ta powieść to podróż do lat sześćdziesiątych XX wieku, do kamienic i podwórek starej Ochoty. Żyły tam sobie cztery małe przyjaciółki, które kochały się w czterech muzykalnych chłopcach z Liverpoolu. Ich życiu towarzyszył tajemniczy starszy chłopak bardzo podobny do Paula McCartneya, przesiadujący w kawiarni "Halinka", kwiaciarka, manikiurzystka, jakiś Cygan, sympatyczny kierownik mięsnego sklepu i sporo innych już nie tak sympatycznych postaci. Jedna z tych dziewczynek, już jako dorosła kobieta i utytułowana dziennikarka, usiłuje poukładać swoje sprawy, ale nie może ich zobaczyć we właściwym świetle, dopóki nie uporządkuje i nie wyjaśni tego, co zdarzyło się lata temu i co sama nabroiła... Jest więc tajemnica, jakieś stare dziwne fotografie, wspomnienia młodzieżowych festiwali muzycznych i spotkanie po latach czterech różnych kobiet złączonych wspólnym doświadczeniem przeszłości. Powieść jest fikcją, ale wydaje się, że Autorka opisując lata sześćdziesiąte sięga do własnych wspomnień. Czasy niełatwego bytowania w gomułkowskiej rzeczywistości, odpryski sławetnej afery mięsnej, żydowski exodus z 1968 roku, stają przed oczami jak żywe. I też czasy, kiedy zabawka z Zachodu, mebel zdobyty po wielu dniach stania w ogonku, książka, kolorowe rajstopy czy czajniczek z gwizdkiem mogły stać się powodem głębokiego konfliktu i wzajemnej niechęci. No i też czasy paranoi, gdzie państwo bezwzględnie tropi wroga wśród obywateli, zwykli ludzie zaś wierzą bezkrytycznie w tajemniczego wybawiciela, który ich broni, pomaga i wspiera (oficer podziemnego lotnictwa, jeden z pięciu na świecie - dacie wiarę? wow!). Cała historia wydaje mi się mało prawdopodobna a niektóre wątki jakoś słabo posklejane ale książka ma w sobie elegancję, delikatność i dużą siłę wyrazu - tak jak Pani Szczepkowska, która zresztą, przy interpretacji audiobuka dała prawdziwy pokaz aktorstwa przez wielkie A. Dawno, dawno temu, dwie boginie polskiej sceny - J. Szczepkowska i K. Janda, pokłóciły się na śmierć i życie. Nie ma nawet co wnikać w przyczyny tego konfliktu ani stawać po stronie tej czy innej artystki. Tak się tylko zastanawiam, czy te tak rażąco niskie i chyba nieco niesprawiedliwe oceny tej powieści nie są jakiś dalekim odpryskiem starej burzy?

Może jestem dziwna, ale nigdy nie oczekuję, by jeden autor "zachwiał" moim światem wiele razy. Czytając pierwszą część trylogii, którą wieńczy "Blady Niko", czyli "Pannę Nikt" byłam jeszcze nastolatką i rzeczywiście zmieniła ona mój punkt widzenia i pamiętam tamtą historię lepiej, niż kolejne książki. Ale sięgałam już po wszystkie książki Tryzny kilka razy, bo z każdej biorę coś dla siebie. Dziś skończyłam "Bladego Niko" i tak jak on zaczęłam znów przez chwilę patrzeć na zwyczajne sytuacje jak reżyser, który szuka pomysłów. A jest to niezwykła perspektywa.

Stefania Grodzieńska, tym razem nie we wspomnieniach, ale w odsłonie satyrycznej. Tytułowe kawałki zaś, to nic innego jak teksty pisane na zamówienie, między innymi do „Szpilek”, „Przekroju”, „Kobiety i Życia”. W tym zbiorku znajduje się wybór tych lepszych i najlepszych, według autorki, felietonów i humoresek, posegregowany zgodnie z czasem ich powstawania. Są płodne i obfite lata czterdzieste, wydajne: pięćdziesiąte, sześćdziesiąte i siedemdziesiąte oraz chude i smutne lata osiemdziesiąte, a na koniec odkrywcze lata dziewięćdziesiąte. Mimo iż sporo kawałków z tych wczesnych lat już znałam, to nie czułam rozczarowania, bo dobrego humoru przecież nigdy dość. Smakoszy twórczości autorki nie zdziwi na pewno moja sympatia do serii felietonów zatytułowanych „Spotkania z Alicją”. Alicją, która jest trochę oderwana od rzeczywistości i postrzega świat nieco inaczej niż wszyscy. Myślę, że sporo takich Alicji chodzi po świecie i wielu z nas posiada je w swoim, bliższym bądź dalszym, otoczeniu. Alicja była, jest i będzie, co udowodniła córka pani Stefanii, Joanna Jurandot – Nawrocka, pisząc i dołączając do tego zbiorku całkiem udany tekst pt. „Alicja na nowe tysiąclecie”. Można w nim zaobserwować, że „alicjowatość” przechodzi z pokolenia na pokolenie i wciąż jest aktualna. Świetny też jest tekst z lat sześćdziesiątych o braku w języku polskim… feminatywów, gdy jeszcze to pojęcie nie zostało wymyślone ani spór, o ich używanie bądź nadużywanie. I co ważne dla mnie, w tej książce znalazłam odpowiedź, dlaczego akurat „Urodził go „Niebieski Ptak” jest moją ulubioną książką wspomnieniową autorki, bo jak sama pisze, powstał on „ze smutku i z tęsknoty”. Dla zainteresowanych. Mój ulubiony tekst z Alicją w rolach głównych to ten zatytułowany „Alicja bez twarzy”. Poniżej fragmenty. „Spotkałam Alicję. Ledwo ją poznałam, bo trzy czwarte twarzy zakrywały jej ciemne okulary, sięgające od połowy czoła do linii ust. (…) - Witaj, Alicjo! Co cię skłoniło do włożenia czegoś podobnego? Bolą cię oczy? - Strasznie. Ale dopiero od czasu, kiedy noszę te okulary. Nic przez te okulary nie widać, zwłaszcza o zmroku, tak jak teraz. (…) - Więc po co nosisz? - Muszę. Twarze w tym sezonie są niemodne. W ogóle się ich nie nosi. Dla panów to łatwe: zapuszczają sobie zarosty. (…) - Wiesz co, Alicjo? Mimo woli rozwiązałaś zagadkę, która dręczy mnie od jakiegoś czasu. Otóż bez przerwy kłaniają mi się jacyś obcy mężczyźni. (…) Tymczasem ja po prostu nie odróżniam, kto jest pod daną brodą”.

Powiedzenie, że w szpitalach psychiatrycznych personel od pacjentów odróżniają tylko białe fartuchy to szczera prawda! W tym fachu lekarz niepokojąco często bywa bardziej szalony od pacjenta. Przypisywanie każdemu własnych lęków i kompleksów, dziwaczne fobie i ezoteryczno-życzeniowe zapatrywania to dopiero początek... I jak tu nie zwariować?

[...] Banalna to historyjka, ale niesłychanie przyjemna. Co więcej dla osób, którym nie chciałoby się sięgać po pozycje bardziej zaawansowane, omawiające różnego rodzaju badania dotyczące poczucia szczęścia, wręcz wymarzona. Tytułowy Hektor jest psychiatrą, którego poznajemy w momencie rozważań nad bardzo ważnym problemem – dlaczego ludzie, którzy się do niego zwracają o pomoc, a często są to zamożne, dobrze usytuowane osoby, które odniosły sukces zawodowy są tak często nieszczęśliwe. Korzystają z pomocy psychiatrów, terapeutów, mają myśli samobójcze, biorą leki. [...] całość: http://www.speculatio.pl/podroze-hektora/

Przeczytałam różnorodne, żeby nie powiedzieć skrajne opinie na temat "Ulicy marzycieli". Dla mnie okazała się bardzo dobrą lekturą. Fakt, że ten obraz grupy trzydziestolatków i ich perypetii w rodzinnym Belfaście lat 90-tych nazwany został prze kogoś boomerskim, świadczy jak dla mnie, że jest po prostu mocno osadzony w swoich realiach. Co oferuje autor? Doskonałe według mnie pióro, niewymuszony, acz błyskotliwy humor, o uczuciach pisze nie wprost, pozwalając czytelnikowi doznawać ich samodzielnie. Styl bywa czasem subtelny, a czasem niczym cios pięścią. Męska przyjaźń, trudne relacje rodzinne, walka o własne przekonania, polityczny fałsz, nieoczekiwane kariery i codzienne porażki. To wszystko tu jest. Wbrew niektórym opiniom nie nudziłam się ani przez chwilę.

Zabawnie, lekko i prosto o taoizmie. A przy tym bardzo prawdziwie i szczerze. Zapewne nie jest to wysokich lotów traktat filozoficzny, ale równie pewne jest, że każdy zrozumie co nieco z taoizmu i wcale nie musi być fanem legendarnych już postaci z Chatki Puchatka, ani tym bardziej miłośnikiem Prosiaczka. Mimo pozornie lekkiego stylu i bajkowych bohaterów Te Prosiaczka to książka nie na tyle prosta żeby stać się naiwną, czy irytującą.

O tym, że każde miejsce pracy powinno być wyposażone w kota. Książka opowiada prawdziwą historię Deweya - kota, który przez prawie dwie dekady swojego życia, odkąd został odnaleziony jako małe kociątko w skrzyni na zwracane książki, mieszkał w lokalnej bibliotece. Przez ten czas Dewey stał się niekwestionowaną atrakcją, wpływając na wzrost liczby odwiedzających bibliotekę, a także nadając międzynarodowy rozgłos swojemu małemu miastu i będąc swego rodzaju maskotką, rozładowującą stres zarówno u pracowników, jak i gości tego miejsca. Książka jest bardzo ciepła i urocza, zwłaszcza wtedy gdy opowiada stricte o kocie i jego wyczynach. Natomiast są w niej też fragmenty dotyczące biografii dyrektorki biblioteki oraz historii miasta i jego rozwoju - i one podobały mi się znacznie mniej.

John O'Farrell - uważny obserwator z przymrużeniem krytycznego oka. Książka reklamowana jako zabawna - i to się zgadza. Momentami rzeczywiście chichotałam na głos, a wiele sytuacji jest faktycznie śmiesznych. Książka opisywana jako satyra na rodziców XXI wieku - i to też się zgadza. Można tu wyróżnić dwie dominujące cechy tych rodziców. Po pierwsze megalomania i nadmierna ambicja na punkcie własnego dziecka. Musi ono być we wszystkim "naj", szczególnie na tle dzieci innych znajomych. Od małego bierze udział w wyścigu szczurów, jest wychowywane, tresowane, dokształcane. Uczęszcza na niezliczoną ilość zajęć dodatkowych, czasami wręcz absurdalnych, byle tylko się wyróżnić na tle innych dzieci. Musi być uzdolnione ponadprzeciętnie, bo to wstyd mieć tylko zwyczajne dziecko. Druga cecha to nadopiekuńczość i paranoiczny wręcz lęk, by coś złego się temu dziecku nie przytrafiło. Fragment o zabawie dzieci w piaskownicy w kaskach na wypadek spadającego meteorytu rozbawił mnie i przeraził równocześnie. Odbiera się dziecku wręcz możliwość popełnienia błędu i doświadczenia płynącego z nauki na własnych błędach. Tu nie ma miejsca na takie faux pas. Nie da się uchronić dziecka przed wszystkimi problemami tego świata. Musi zetknąć się z biedą, niesprawiedliwością, chorobą, przemocą. Obraz zwariowanych rodziców, którzy którzy dla dobra swoich dzieci usprawiedliwiają swój egoizm, naginają własne zasady moralne, a nawet są w stanie posunąć się do oszustwa, to właściwie smutne i niesmaczne. Ale czy nieprawdziwe? Obawiam się, że nie. Tylko czy to jeszcze jest miłość, czy głupota? Autor sam jest rodzicem i pewnie wiele opisanych sytuacji zaobserwował. Opisał je z humorem, nie krytykuje dosłownie, ale daje do myślenia. Zachęcam do przeczytania, bo myślę że warto.

"O czym szumią wierzby", wersja współczesna, czyli prawdziwie krwisty realizm świata natury. Nie mamy tu słodkich małych zwierzątek w mieszczańskich kostiumach urządzających urocze i sielankowe pikniki, tylko relacje oparte na prawie dżungli - by przetrwać, zabijaj i sam nie daj się zabić. Piknik polega więc na tym, że udało się kogoś dorwać i wypruć mu flaki, ocalając przy tym własną skórę. Yay! Jaki piękny dzień! ;) Poznajemy gronostaja Maksa, przedstawiciela Gangu Drapieżców, w dwunastu krótkich migawkach z jego życia, po jednej na każdy miesiąc roku. Autorowi udało się świetnie uchwycić naturalność i brutalność codziennej śmierci, przeplatając makabreskę elementami humorystycznymi. Jednocześnie możemy czytać tę opowieść jako metaforyczną krytykę relacji społecznych - możesz być moim kumplem dopóki twoja krzywda nie okaże się korzyścią dla mnie. Sorry, koleś, takie życie, nic osobistego! Świat zawężony do gangsterskich porachunków i obrony własnych interesów. Dodatkowym walorem książki jest bardzo udane tłumaczenie, zwłaszcza stylizowanych dialogów różnych gatunków zwierząt. Książka, oczywiście, nie dla małych dzieci, chociaż starszym nastolatkom już mogłaby przypaść do gustu.

"Szczęśliwe dni" to nazwa domu starości, ale też i centrum wakacyjnego dla dzieci. A co jest pomiędzy dzieciństwem a starością? Powolne umieranie? Chwileczka tylko? Zapominanie? Teatr? Upadanie? Straszliwy absurd? Czy warto więc się oszukiwać i o cokolwiek zabiegać, czy lepiej wyprzedzając przyszłość, pogodzić się z nieuchronnością tego, co nadejść musi? Wbrew pozorem autor rzuca nam ważne kotwice pozwalające na dostrzeżenie wartości egzystencji. Dzięki nim ciężar życia przechyla szalę wagi na swoją korzyść. Mała i ważna książeczka, napisana pięknym i zwyczajnym językiem, zmusza do rozmowy z autorem, co jest miarą dobrej literatury.

Do lektury "Socjopaty w Londynie" (Wydawnictwo: Prószyński i S-ka) Daniela Koziarskiego, będącego kontynuacją jego debiutanckiej powieści "Kłopoty to moja specjalność, czyli kroniki socjopaty" zachęciła mnie znajoma, a raczej wydobywający się z niej podczas czytania – to chichot, to salwy śmiechu - naprzemiennie i bez końca. Nie dziwię się, bo to niezwykle zabawna książka - ot, taki głupawy, komediowy scenariusz. Autor postanowił wyprawić swego (anty)bohatera, Tomasz Płachtę, na wyspy, by i on, zdeterminowany opowieściami o szybkich pieniądzach i przyjemnym życiu w Londynie, mógł zasmakować blasków (i cieni) emigracyjnej kariery. Śledzimy jego walkę o marzenia – kibicujemy, gdy pracuje na czarno w smażalni, trzymamy kciuki za karierę w sklepie z zabawkami, kręcimy z niedowierzaniem głową przypatrując się jego wyczynom w sklepie muzycznym czy wyłamujemy nerwowo palce obserwując jego popisy na żydowskim przyjęciu. Jeśli zaś zagłębimy się w tomaszowe relacje rodzinne, prześledzimy wątek mailowej przyjaźni czy zerkniemy na sąsiedzkie znajomości … tak, kłopoty to Tomasza specjalność. Co jak co, ale udało się Koziarskiemu stworzyć charakterystycznego (anty)bohatera, którego każde słowo i gest są interpretowane cokolwiek inaczej niż on by sobie życzył, który traktowany jest jak złodziej, pedofil, pieniacz i cham. Jego aroganckie zachowanie, aspołeczne zapędy, prowokacyjny styl bycia, mówienie tego, co ślina na język przyniesie i robienie wszystkiego, co przyjdzie do głowy - wbrew utartym schematom i … zdrowemu rozsądkowi – cóż, to się prosi o kłopoty. Chcą nie chcąc Tomasz Płachta podpada wszystkim – znajomym i obcym, Chińczykom i Polakom, Żydom i muzułmanom, dorosłym i dzieciom - na pieńku ma ze wszystkimi, ze swą rodziną włącznie. Totalny pechowiec. Dziwak. Socjopata. Książka w odbiorze jest łatwa i przyjemna, ale ma swoje drugie dno - Daniel Koziarski pod płaszczykiem absurdalnego humoru, przerysowanych postaci, groteskowej fikcji utkanej z samych piątków trzynastego, poruszył wiele ciekawych i istotnych życiowych kwestii. Ośmieszył drzemiące w nas stereotypy, obłudę i zacofanie. Zdemaskował mit spójności polskiej emigracji i pokazał, do czego prowadzi źle pojęta tolerancja czy zniewolenie poprawnością polityczną. Z kolei zarzucana Danielowi Koziarskiemu przewidywalność konwencji, poczucie nieprawdopodobności wątków oraz to, że w książce dzieje się dużo i nader często - owszem, może męczyć. Ale jak to mówią, wszystko jest kwestią podejścia – nie ma co się najeżać, tylko … przymrużyć oko. Bo choć można Koziarskiego, jak i jego (anty)bohatera, nazwać prowokatorem, to nie wolno się na niego obrażać – wszak autor z ręką na sercu nie zapewnia, że wszystko, co opisał, to szczera prawda. Ja tam z Tomkiem Płachtą bawiłam się bardzo dobrze, czego i Państwu życzę. Monika Zalewska-Biełło http://www.babyprzykawie.pl/przy_kawie/polka_z_ksiazkami/socjopata_w_londynie_daniel_koziarski.html