Księga kłamstw

„Księga kłamstw” Teri Terry zaciekawia od samego początku historii. Jest napisana z perspektywy dwóch głównych bohaterek, dzięki czemu możemy zobaczyć zarówno przesiąknięte złem słowa, opisy, jak i owiane prawdą sekrety. Książka przepełniona jest psychologią, emocjami oraz rodzinnymi historiami, przekazywanymi z pokolenia na pokolenie. Moja recenzja będzie "biased", ponieważ bardzo interesuje mnie spirytualizm oraz psychologia. Chociaż wydaje mi się, że oprócz tego historia to dalej solidne 7/10.
Na samym początku powieści poznajemy dwie bohaterki: Piper i Quinn. Nie wiemy jeszcze, kim są, jak się zachowują, jak wygląda ich życie. Z każdym kolejnym rozdziałem pojawiają się nowe postacie, które wprowadzają zmiany do opisywanej historii.
Bohaterowie są wspaniali. Realistyczni, spokojni, zbulwersowani. Spora ich część to uczniowie, których interesuje następna kartkówka i czy nauczyciel ich przepyta. Balansuje to perfekcyjnie z ciężko opisanymi postaciami przodków, silnych osobowości, starszyzną, zajmującą się magią.
Zwykle piszę o historii, jednak ta książka opiera się głównie na postaciach. Mimo to, nie brakuje w niej zawirowań, zmian i obszernych wątków. Jak już wspomniałam, poznawanie rodowodów, historii, mechaniki magii jest wręcz nieziemskie. A jednak jest to przyziemne, łatwe do zrozumienia, przyjemne do czytania.
Sama historia, fabuła jest bardzo ciekawa. Wątki łączą się ze sobą, tworząc całość. Natomiast w każdym kolejnym rozdziale wszystko zaczyna nabierać tempa i układa się w pełen sekretów, mroczny całokształt.
Ta kwestia jest stanowczo do omówienia jako osobny temat. Powieść ma jeden z lepiej stworzonych wątków psychologicznych, z jakimi do tej pory się spotkałam. Elementy przywłaszczenia innych przez bohaterkę, liczne kłamstwa, wymuszona miłość, a to nie wszystko! Historia porusza liczne zasady moralne i je niszczy. Omówione są elementy morderstwa, śmierci, zdrady, czy nawet zemsty, która ciągnie się przez wieki. A mimo to książka wydaje się być zwykłym romansidłem z elementem psychologii.
Książka „Księga kłamstw” to moja ulubiona publikacja – a nie powiem tego o wielu utworach, które czytałam. Często sięgam po nią, żeby jeszcze raz przeżyć opisaną w niej historię. Za każdym razem towarzyszą mi przy tym lawiny uczuć, które się we mnie kłębią – przy czym mało książek umie coś takiego we mnie wywołać. Powieść bardzo mocno polecam, szczególnie fanom thrillerów i psychologicznych dzieł. Wspaniała historia zamknięta w oprawie.

„Księga kłamstw” Teri Terry zaciekawia od samego początku historii. Jest napisana z perspektywy dwóch głównych bohaterek, dzięki czemu możemy zobaczyć zarówno przesiąknięte złem słowa, opisy, jak i owiane prawdą sekrety. Książka przepełniona jest psychologią, emocjami oraz rodzinnymi historiami, przekazywanymi z pokolenia na pokolenie. Moja recenzja będzie "biased",...

Troszkę mroczna. Troszkę tajemnicza. Porywająca w swój świat i niepozwalająca się wyrwać do ostatniej kropki. Podobała mi się! :)

Troszkę mroczna. Troszkę tajemnicza. Porywająca w swój świat i niepozwalająca się wyrwać do ostatniej kropki. Podobała mi się! :)

Nie ukrywam, że książka, zwłaszcza na początku, miała dość prosty styl pisania, albo ja po prostu jestem już za stara na tradycyjne młodzieżówki i tak to odbieram. Jeśli zapytacie czy rzeczywiście uważam tą książkę za "wciągający thriller psychologiczny" jak twierdzi opis, to niestety trochę zaprzeczę.

Czy książka była wciągająca? Na pewno była interesująca i ciekawiło mnie rozwiązanie tego wszystkiego, nie mogę zaprzeczyć. Thriller? Na palcach jednej ręki zliczę książki, które uważam, za dobre thrillery, ale tej książki chyba bym tak nie nazwała, choć miała w sobie jakiś lekki dreszcze emocji, spowodowany niejasnościami i wydarzeniami. Psychologiczny? Może, choć ciężko mi to zdefiniować.

Jednak w całej książce było za mało informacji o tym co się w ogóle dzieje, przez co miałam mały problem by połapać się w sytuacji i złożyć to w całość w jednolity ciąg wydarzeń. Zapewne był to zamysł autorki, by nie podać nam za dużo informacji na raz, przez co zbudować napięciu i jak już mówiłam i po części się udało, ale również przez to nie bardzo wiedziałam co się dzieje i o co chodzi.

Nie ukrywam, że książka, zwłaszcza na początku, miała dość prosty styl pisania, albo ja po prostu jestem już za stara na tradycyjne młodzieżówki i tak to odbieram. Jeśli zapytacie czy rzeczywiście uważam tą książkę za "wciągający thriller psychologiczny" jak twierdzi opis, to niestety trochę zaprzeczę.

Czy książka była wciągająca? Na pewno była interesująca i ciekawiło...

Dwie. Identyczne jak krople wody. Zdawałoby się, że powinny być ze sobą złączone, jak ogniwa w łańcuchu.

Okazuje się jednak, iż nawet nie wiedzą o swoim istnieniu. Żyją w dwóch zupełnie różnych światach. A to wszystko przez Mroczną tajemnicę ich matki, która wychodzi na jaw na jej pogrzebie, gdy dwie ognisto rude siostry się spotykają.


Księga kłamstw to dość wciągająca i intrygująca powieść psychologiczna powieść o bliźniaczkach. Historia jest przedstawiana naprzemiennie z perspektyw Quinn i Piper, a jej finał dość zaskakujący.


Moim zdaniem książka jest spoko na dłuższe wieczory do ciepłej herbatki. Jeśli lubicie zagadki, tajemnice i historie o bliźniaczkach to ta opowieść z pewnością przypadnie wam do gustu.

Dwie. Identyczne jak krople wody. Zdawałoby się, że powinny być ze sobą złączone, jak ogniwa w łańcuchu.

Okazuje się jednak, iż nawet nie wiedzą o swoim istnieniu. Żyją w dwóch zupełnie różnych światach. A to wszystko przez Mroczną tajemnicę ich matki, która wychodzi na jaw na jej pogrzebie, gdy dwie ognisto rude siostry się spotykają.


Księga kłamstw to dość wciągająca i...

Ujdzie. Historia ciekawa, ale sama książka na początku nie za bardzo mi się podobała.

Ujdzie. Historia ciekawa, ale sama książka na początku nie za bardzo mi się podobała.

Nie była to najlepsza książka jaką w życiu czytałam. Ale czytało się całkiem przyjemnie.(tylko pod koniec jest troche mrocznie haha). Dośc oryginalny pomysł-wykonanie całkiem git♥. Polecam fanom fantazy(romansu tu tak mało),i thrilerów. Na serio kibicowałąm głównej bohaterce, wciągnęłam się

Nie była to najlepsza książka jaką w życiu czytałam. Ale czytało się całkiem przyjemnie.(tylko pod koniec jest troche mrocznie haha). Dośc oryginalny pomysł-wykonanie całkiem git♥. Polecam fanom fantazy(romansu tu tak mało),i thrilerów. Na serio kibicowałąm głównej bohaterce, wciągnęłam się

Pierwsza połowa książki choć nie wciągnęła tak bardzo jak druga część, według mnie była lepsza, bardziej tajemnicza. Chociaż bohaterowie czasami podejmowali wkurzające decyzje. Książkę czytało się przyjemnie. Zakończenie jak dla mnie średnie. Mimo wszystko czuję satysfakcję po przeczytaniu książki, bo choć czasem była przewidywalna miewała też dziwne zwroty akcji. Polecam

Pierwsza połowa książki choć nie wciągnęła tak bardzo jak druga część, według mnie była lepsza, bardziej tajemnicza. Chociaż bohaterowie czasami podejmowali wkurzające decyzje. Książkę czytało się przyjemnie. Zakończenie jak dla mnie średnie. Mimo wszystko czuję satysfakcję po przeczytaniu książki, bo choć czasem była przewidywalna miewała też dziwne zwroty akcji. Polecam

Arcydzieło!!

Arcydzieło!!

6,5/10
Bardzo dobrze się bawiłam, sam pomysł na to wszystko też bardzo ciekawy i końcówkę to ja wręcz połknęłam. Jedyne co mnie bolało to aż za prosty język i dialogi, ale że to młodzieżówka to jest do wybaczenia.

6,5/10
Bardzo dobrze się bawiłam, sam pomysł na to wszystko też bardzo ciekawy i końcówkę to ja wręcz połknęłam. Jedyne co mnie bolało to aż za prosty język i dialogi, ale że to młodzieżówka to jest do wybaczenia.

Kolejna książka Teri Terry przyniosła mi naprawdę fajną rozrywkę.
Dziękuję, Iwonko, za polecenie tej powieści.

Gdy zorientowałem się, że to książka dla młodzieży byłem już tak wciągnięty w akcję, że absolutnie mi to nie przeszkadzało.

Dwie siostry bliźniaczki.
Jedna o drugiej nie ma pojęcia a ta druga niby coś wie, ale nie do końca.
Jedno wydarzenie sprawia, że się spotykają i poznają.
Nad całą sytuacją ciąży jakaś mroczna tajemnica, ciemna aura, która obydwu dziewczynom uniemożliwia normalne funkcjonowanie.
Rozwiązanie kryje się na odludnych, dzikich wrzosowiskach.

Demony, czarownice, wiedźmy to nie moje literackie klimaty.
A jednak autorka tak pokierowała fabułą, że potrafiła mnie autentycznie zaintrygować.
Machałem ręką na niedorzeczności, dziwy i zjawy, z ciekawością śledząc poczynania bohaterek.
Dwutorowo prowadzona narracja sprawia, że całość widzimy jednocześnie z punktu widzenia każdej z dziewczyn.
I choć zakończenie można przewidzieć, nie zmniejsza to przyjemności z lektury.

Polecam na jesienne i zimowe popołudnia.

7/10.

Kolejna książka Teri Terry przyniosła mi naprawdę fajną rozrywkę.
Dziękuję, Iwonko, za polecenie tej powieści.

Gdy zorientowałem się, że to książka dla młodzieży byłem już tak wciągnięty w akcję, że absolutnie mi to nie przeszkadzało.

Dwie siostry bliźniaczki.
Jedna o drugiej nie ma pojęcia a ta druga niby coś wie, ale nie do końca.
Jedno wydarzenie sprawia, że się...